گنجِ خرابه‌ها«باید هنوز در درونِ خویش آشوبی داشتتا بتوان ستاره‌ای رقصان زاد.» ~ نیچه«چو رسولِ آفتابم، به خرابه‌ها بتابم.»چه بسا گنجِ وجود، پشتِ دیوارِ باورهای کهنه، عادت‌های فرسوده، وابستگی‌های هراس آلود و توهمِ امنیت پنهان باشد.گاه تا در شهرِ وجودِ خویش آشوب نکنی،تا خویشتن را زیر و زبر نکنی،و تا خرابه‌های کهنه را فرو نریزی،گنجی نخواهی یافت.گاه باید برخی دیوارها را فروانداخت؛دیوارهایی که روزی پناه بودند،اما اکنون زندان‌اند.با گام نهادن در سرزمینِ تاریک و ناشناختهٔ خرابه‌ها،آن «منِ شجاع» فرصتِ ظهور می‌یابدکه در آبادیِ عادت‌هاهرگز مجالِ آشکار شدن نداشت.و گنج،نه زیر خرابه ها،و نه در پایانِ راه،در «منی» استکه در گذر از آن‌ها زاده می‌شود،شجاعت نو آفریدنِ خوددکتر حمید علیزادهروان‌درمانگر، کانادا@AdlerPsychology