پذیرش، تغییر، امیدواری و ناامیدی: پذیرش به معنای روبرو شدن با واقعیت، بدون جنگیدن با آن‌ است‌. پذیرش تسلیم نیست بلکه کنار گذاشتن خیال واهی و دیدن آن‌ چیزی است که هست، نه آن چیزی که ما آرزو می کنیم.امید بیهوده امیدی است برآمده از ترس، وابستگی و انکار. نوعی نداشتن شجاعت دیدن آنچه هست، گیر افتادن در امیدی که ما را بارها آزرده و زخمی کرده است. امید واهی طنابی است پوسیده که بارها پیش از این هم ما را بالا نکشیده و فقط دستمان را بریده است، یا ما را رها کرده.رها کردن خردمندانه امید واهی، عبور از ذهنیتی فریبنده است که قبلا هم وجود نداشته یا دست کم اکنون دیگر وجود ندارد. در واقع، وقتی امید بیهوده را رها می کنی، ناامید نمی شوی، از بند توهم آزاد می شوی و امیدت را به جای دیگری می بری. به قول مولانا بزرگ:بعد نومیدی بسی اومیدهاستاز پس ظلمت بسی خورشیدهاست✍️ دکتر حميد علیزاده استاد روان شناسیProfessor of Psychology,Registered Psychotherapist, ON, CanadaAdlerPsy.ca@AdlerPsychology