​🔰 چند ایده‌ی دیگرحامیان گیاهخواری لغوگرا در سرتاسر جهان صدای بی‌صدای حیوانات هستند. این هم چند اید

​🔰 چند ایده‌ی دیگرحامیان گیاهخواری لغوگرا در سرتاسر جهان صدای بی‌صدای حیوانات هستند. این هم چند ایده‌ی دیگری که برای حمایت‌گری داوطلبانه داشتند. بیشتر این بیانیه‌ها در قالب سخنرانی‌هایی در اجلاس جهانی گیاهخواری ارائه شد. این اجلاس سال ۲۰۱۶ در دانشگاه کالیفرنیا.برکلی توسط باب لیندن برگزار شد.🔰 توصیه به کنشگران: دل«سرد» نشوید!✍️ سو کوئه (ایالات متحده و انگلستان)🔸 اینکه محتوا را با چشمان خودم ببینم اساسی‌ست. چه کشتارگاه چه زندان، آزمایشگاه یا پناهگاه حیوانات.🔹 اگر نتوانم دسترسی پیدا کنم، خود این می‌شود داستانم: چه چیزی دارد پنهان می‌شود و چرا؟ هدف آثار هنری من نگاه‌کردن از چشم من است، نه نگاه‌کردن به چشمم و توجه به این نکته که رنگش آبی‌ست! تحقیق قانونی مهم است، اما من تحقیقات را در حافظه‌ی ذهنی‌ام قرار می‌دهم تا هر وقت لازم شد به سراغش بروم، چراکه پی برده‌ام حقایق کمتر آدم‌ها را به تغییر می‌کشانند، اما آن‌ها قطعه‌های لازم برای تکمیل یک پرونده هستند.🔹 مردم قبل از اینکه به‌دنبال حقایق باشند، دنبال درگیری عاطفی‌اند. اگر درمورد «تغییر اقلیمی» صحبت کنم یا اینکه چه تعداد حیوان تبدیل به کالاهایی برای مصرف انسان می‌شوند، این بیشتر طعم سرنوشتی محتوم را می‌دهد. ناامیدی و انفعال به دنبال دارد. اما اگر این به شکلی دیگر جمله‌بندی شود ـــ به شکل علائم نه بیماری ـــ مردم می‌فهمند. انگار داریم توصیف می‌کنیم که شاهد به قتل رسیدن شخصی بوده‌ایم و متوجه شدیم که بدنش دارد‌ سرد می‌شود... و بعد نتیجه بگیریم که سرما باید تبعید شود تا مشکل حل شود.🔹 یا وقتی توصیف می‌کنیم که حیوانات چطور دارند کفِ کشتارگاه خونریزی می‌کنند، بگوییم راه‌حل این است که رنگ قرمز را تبعید کنیم!🔹 اگر قتل را به‌عنوان قتل خود کره‌ی زمین ترسیم کنیم از زبان یک اخلال‌گر زاویه‌دار ــ یک شاعر، موزیسین، یا هنرمند ـــ نظرگاه منحصر به فردی دارد که مردم را جذب می‌کند. 🔹 هنر پادزهری برای روان‌پریشی دیجیتال است! زمان را کِش می‌دهد. هنر، هنر نمی‌شود مگر بیننده آن را به هنر بدل سازد، وقتی توسط نگاه منحصربفرد آن‌ها ترجمه می‌شود..🔹 حیوانات غیرانسان به جهان از نگاه محدودکننده و محصورِ «قدرت، کنترل، تصاحب و نام‌‌گذاری» نمی‌نگرند، بلکه نگاه‌شان به شکل رادیکالی جهان‌شمول است. حیوانات حتی یک دانه علف را مالِ خود نمی‌دانند، یا یک قطره آب، یک کام از هوا یا یک برگ روی درخت؛ در عین حال خود را جزوی از تمام آن‌ها می‌دانند و آزادی‌شان را قبل از هر چیز قدر می‌نهند.🔰