«برای اندوهی که می‌ماند.»سی‌‌و‌یک روز گذشته است، اما اندوه عدد نمی‌شناسد. بعضی غم‌ها با گذر روزها کم‌رنگ نمی‌شوند؛ می‌مانند، آرام می‌نشینند و در سکوت، حضورشان را یادآوری می‌کنند.در این روزها، نبودن‌ها بیشتر از بودن‌ها دیده می‌شوند. جای خالی‌ها حرف می‌زنند و سکوت‌ها بلندتر از هر فریادی شنیده می‌شوند. سوگواری همیشه با اشک نیست؛ گاهی با مکث، با بغض فروخورده، با ناتوانی در ادامهٔ عادی روزهاست.یادها می‌مانند و سوگ، بخشی از روایت ما می‌شود؛ روایتی که هیچ‌گاه فراموش نخواهد شد.✈️ @AEowj