نشسته بغض گران در گلوی فریادمکه هیچ راه به جایی نمی برد دادمکه مرده اند تمام پرندگان در منکه خورده ا

نشسته بغض گران در گلوی فریادمکه هیچ راه به جایی نمی برد دادمکه مرده اند تمام پرندگان در منکه خورده اند گره بالهای آزادمکه موریانه فتاده است بر تن سردمکه شاخه شاخه شکسته است باغ شمشادمکه برگِ پا زده ی عابران مغرورمکه سوگنامه ی ویرانه های آبادم!بهار، چند ورق آرزوی سوخته بودکه سرخ و زرد به تاراج بادها دادمصدا چه بود که آتش گرفت روی لبمچه می کند غم نا گفته با دل آدم؟ چه بود فلسفه ی زندگی نفهمیدم؟چه بود عشق! که من در طریقتش زادم؟سری به شانه ی دیوار کهنه ی بگذارمرا رها کن از اندیشه های بربادمچقدر خسته ام از این خراب خانه ی عمرکه با نبودن تو صبر می دهد یادم.محمدشکوه