| #مایرم_تکیه‌ای |با خاکِ کاهلم که سحرخیز نیستدست به کجای تنم بگذارمکه پایه‌سنگشبیوه‌ مردی نباشد وطن‌ درد گرفته؟استحاله‌ی بودنمروشی‌ست در تعطیل ژن‌های تیمارستانیو این زخم جهود که همیشه با من استاز کدام پرچم رخنه کرد؟منزنی در مازه‌ی خیابان انقلابمشهورمبه کلاه سبز پدر و کت خِز قدیمیکه قواره‌ی هیبتم را بیشتر می‌کندو آن بالابه استخاره‌ایکه افغانی‌بودنم را دودل بود...خدا که چریکانه دوستم داشتو در سه‌شنبه‌روزاندوهی لزج را نزول کرد در بیمارستاناشکفتی که میان ماستاز چاردردی که به زنجره‌ها رسیداز جنگ‌خانه‌ی رشدکرده در چانهاز سرطان نژادی‌امدر شب‌های جوزا شروع شد...شهر تعطیل نبودحماقت زیبارویان می‌چرخیداما مادرم با چشم‌هاش کجا می‌رفتکه خوک نظر هیچ‌کس نباشد...؟