خسرو که بیدار می‌شد، اعصابش سگی بود. کی می‌توانست به او تو بگوید؟ حال نداشت. شتها نداشت. گپ نمی‌زد. کسی را نمی‌دید. سرش دور می‌زد و آدم‌ها را سگ‌هایی می‌دید که واق‌واق می‌کنند و او هی چخه می‌کرد. پدر کسی جرأت نداشت در آن حالت به پر و پایش بپیچد. برای همین، خانه در سکوت فرو می‌رفت. خدمتکاران می‌رفتند و در گوشه‌های سراچه می‌خسپیدند و ماندگی کم می‌کردند. من روی تخت مخمل زرشکی چشم به سقف می‌دوختم و از یک تا هزار را هزار بار می‌شمردم. بی‌بی هم دم‌به‌دم اوضاع را کنترل می‌کرد که مبادا تقی به توقی بخورد و حال خسرو خان از این هم که هست بدتر شود.آن روز بی‌بی آمده بود دم درگاه و خواسته بود چیزی بگوید که سایه، بی‌بی را پس زده بود و پا به درون اتاق گذاشته بود و صورتم را سه بار بوسیده بود. سایه از این طرف و آن طرف اختلاط کرده بود. با صدای بلند خندیده بود تا خسرو آمده بود و میان من و او نشسته بود. خسرو دستم را گرفته بود، در حالی که چشم به سایه داشت. نگاهش در نگاه سایه خندیده بود. دستم را پس کشیده نتوانسته بودم. فشار دستش را تحمل کرده بودم، در حالی که بوی عطر و بوی سیگار یکجا به دماغم پیچیده بود.آن روز هیچ هوش و حواسم سر جایش نبود و درست ندیده بودم که خسرو چگونه از گوشه لب سیگار کشیده بود. مژه‌های بلندش روی صورتش خمیده بود و پوست صاف بینی‌اش در چهره می‌درخشید. چشم‌هایش خمار شده بود و نگاهش در نگاه سایه گره خورده بود. همه این‌ها باعث شده بود که سایه با گوشه دامنش بازی کند و نگاه از او برندارد. حواس من اصلاً نبود که خسرو بازویش را به بازوی سایه ساییده بود، طوری که چشمان سایه درخشیده بود. آن روز هوش و حواس از سرم رفته بود و ندیده بودم که آنها رفته بودند زیر برگ و بار درختان و من در گوشه برنده نشسته بودم و از یک تا هزار را هزار بار شمرده بودم.