بابه زنجیر باف در میان آن‌همه زنجیر و بند خنده‌های کودکی را بافتی؟ پشت آن کوه سیاهپشت قلاع انداختی؟ هرچه میگردیم نیست کوچه‌‌های خاکی حالا روشن است باغ‌ها سبز و شفاف آب‌ها پاک و زلال مادر اما شانه‌هایش صاف نیست از پدر چیزی به جز یک خاطره از زن همسایه هم چند شاخه‌گل بر سر قبری سیاه بابه‌زنجیر باف آخرِ این ماجرا آیا کجاست؟ خنده‌های کودکی در لای زنجیرها نهان قفل بر زنجیر و‌ بر پای زنان آخ از دردی که در جان من است آخ از اندوه تلخ دختران بابه زنجیر باف خنده‌های ما نهان پشت قلاع گریه‌های ما عمیق و بی دفاع می‌شود آیا که برگردی و زنجیر وا کنی؟ ✍خجسته الهامKhujasta Elham #شعر #ادبیات