دوشیزگانِ یخ‌زده در باد، گم شدندعاشق شدند و در شبِ میعاد، گم شدنددر شامگاهِ سخت، بدونِ پلنگ و ماهدنب

دوشیزگانِ یخ‌زده در باد، گم شدندعاشق شدند و در شبِ میعاد، گم شدنددر شامگاهِ سخت، بدونِ پلنگ و ماهدنبالِ یک ستاره‌یِ نوزاد، گم شدندلب‌های‌شان به سمتِ شکفتن حواله شدموها درونِ هودجِ پولاد، گم شدنددوشیزگان ـ که طرزِ صداشان همیشه باد ـدر یک قبیله، رنجِ خداداد، گم شدنددر حجره‌هایِ زمزمه، سُکری بهانه شدرعناتران به صورتِ فریاد، گم شدندچرخی زدند و بی‌غمِ افسون و آبرولولی‌وشانه در پیِ داماد، گم شدندمانندِ مردهایِ جوانی که صبحِ پیشدر شطِ چشمِ نسلِ پریزاد... گم شدند...در گیرودارِ لرزش و رقصی که گُر گرفتسرها به زیرِ موزه‌یِ* جلاد، گم شدندرعناترانِ حافظِ آیاتِ زندگیدر ازدحامِ سوره‌یِ اجساد، گم شدنددر چین‌ و چینِ دامنِ پُرچینِ دردشاناز عشق و کینه، هرچه خدا داد، گم شدندوقتی که عشوه‌هایِ نفس‌گیرِ دختراندر زیرِ برف و بارشِ بیداد، گم شدندیک دسته روحِ غمزده از شهرِ خوبِ مادر جاده‌هایِ «بی‌کسی‌آباد»... گم شدند..."فایقه جواد" مهاجر