"غفران بدخشانی"غفران بدخشی شاعر، پژوهشگر و سخنور برجسته معاصر افغانستان در سال ۱۳۶۱ خورشیدی در ولایت کوهستانی و فرهنگی بدخشان دیده به جهان گشود. او دوران کودکی و تحصیلات ابتدایی خود را در زادگاهش سپری کرد و از همان نوجوانی شیفتگی عمیقی به ادبیات غنی فارسی و سنت‌های فرهنگی سرزمینش نشان داد. با تشدید بحرانهای سیاسی و جنگ در افغانستان، غفران ناچار به ترک وطن شد و به کشور آلمان مهاجرت کرد تا فصل جدیدی از زندگی خود را در غربت آغاز کند. او در اروپا تحصیلات عالی خود را در رشته‌های علوم سیاسی و مصالحه‌شناسی دنبال کرد و توانست پیوند محکمی میان دانش مدرن و اصالت فرهنگی خود ایجاد کند. سروده «من ایرانم»درود ای همزبانمن از بدخشانمهمان مازندران داستان‌های کهنآن زادگاه این زبان ناب اجداد و نیاکانتتو از تهرانمن از کابلمن از زابل، من از سیستانتو از مشهدز غزنی و هریوایمتو از شیراز ومن از بلخ می‌آیماگر دست حوادث در سر من تیغ می‌کاردو گر بیداد و استبداد می‌باردنوایم را اگر دزدیده‌اند از منسکوت تیره‌یی در خانهء خورشید گُستَرده است گر دامنسیه پوشان نیک اندیش وفوج سر به داری در رگانم رخش می‌رانندمرا بشناسمن آنم که دِماغم بوی جوی مولیان داردو آمویی میان سینه‌ام پیوسته در فریاد و جریان استو در چین جبین مادرم روح فَرانک می‌تپداز روی و از مویشفُروهر می‌تراودمهر می‌باردو سام و زال سام و رستم و سهراب و آرش رامن و این پاک کیشان کمانکش رابه قول رازهای سینهء تاریخ پیوندی استدیرینه!نگاهم کننه!نه با توهین و با تحقیر و با تصغیرنگاهم کننگاهت گر پذیردبرگ سیمایمز بومسلم و سِیس و بو مقنعصورتی دارددرست امروز شرح داستان و داستان با توستو اما استخوان قهرمان داستان با منتو گر نامینشانم منتنت را روح و جانم منمن ایرانم!!خراسان در تن من می‌تپدپیوسته در رگ‌های من جاریستبشناسمبنی آدم گر از یک جوهر اندما را یکی تر باشد آن گوهردرود ای همزبانمن هم از ایرانم!