آن روز رفته بودم به سرای پیشان، به پیش حاجی‌بابا. نشسته بودم کنار بسترش و صدا زده بودم: «حاجی‌بابا» و گفته بودم: «باغ انگور. خسرو.» حاجی‌بابا دست از خواندن مثنوی برداشته بود. نخ نشانی را لای ورقش گذاشته بود و کوشیده بود که سرش نلرزد و کوشیده بود که زبانش در کام نچسپد و بتواند حرف بزند و زده بود، ولی فقط گفته بود: «خاتون.» منظورش این بود که خاتون، غم و غصه نخور. زندگی می‌گذرد. این‌ها را از حالت چشم‌هایش می‌فهمیدم. نوع نگاهش به هستی را می‌شناختم. همه چیز می‌گذرد، چون آب روان. جوی‌ها خشک می‌شوند و آب تازه می‌آید. برگ‌های زرد و خشکیده از شاخ درخت می‌افتند. برگ‌های تازه سبز می‌شوند.آن روز پس برگشته بودم به سرای دم و بی‌بی را گفته بودم که زیر درخت بهی را آب‌پاشی کند. خودم روی برنده نشسته بودم و با زنجیر طلایی یادگار مادرم بازی کرده بودم. بی‌بی، هم‌چنان که آب‌پاشی می‌کرد، گفته بود: «آدم خشم خود را نشان نمی‌دهد. آدم پیش پدرش نمی‌رود که از همسرش بگوید. آدم رازش را نگه می‌دارد. به او عشق می‌ورزد. او را به دم و دستگاه خانه پای‌بند می‌کند. شاید روزی ستاره‌ها دست به دست هم بدهند.» تکیه داده بودم به بالش دست‌دوز بی‌بی که گل‌های تارهایش طلایی بود که خسرو باز آمده و نشسته بود و دست در زنجیر طلایی گردنم انداخته بود و خندیده بود و گفته بود: «از باغ هفت رقم انگور آورده‌ام. از همان رقم‌هایی که تو خوش داری هم آورده‌ام؛ لعل و کشمشی و فخری و حسینی.» بی‌بی کوارچه انگور را به زیر درخت بهی آورده بود. بوی گل بهی و بوی انگور تازه به دماغم پیچیده بود. گفته بودم: «خسرو، هیچ وقت از انگور سیر نمی‌شوی؛ نه از خود انگور، نه از آب انگور.» گفته بود: «خاتون، نه از باغ انگور.» بی‌بی اشاره کرده بود که نه نگو. شوخی‌های کنایه‌دار نکن. با اشاره ابرو فهمانده بود که گپت گوشه نداشته باشد و رفته بود رعنا را آورده بود زیر درخت بهی. رعنا دور نشسته بود و دایره زده بود. با چشم‌ها بسته دایره می‌زده بود. خسرو گفته بود: «همان آهنگ شب عروسی را بخوان» و رو به من کرده بود و گفته بود: «خاتون، چه یک پری‌ای بودی.» نزدیک آمده بود و دست انداخته بود در زنجیر نازک و بلند طلایی و رعنا خوانده بود: «اولنگ اولنگ آی اولنگ آی امان‌های دلبر.» بی‌بی کنار رفته بود و خود را از زیر درخت گوشه کشیده بود. آن روز خسرو در برم کشیده بود تا شاید ستاره‌ها دست به دست هم دهند.بی‌بی چهل طاس آب از کاسه‌ای طلایی بر گیسوانم پاشیده بود و چهل بار بسم‌الله گفته بود. قفل کوچک طلایی را بر دور نخی دعاخوانده‌شده گره زده بود و نخ آن را دور کمرم پیچانده بود و گفته بود: «نام خدا، هنوز کمرت کمر هژده‌سالگی است. مثل مادرت هستی. او هم باریک بود و بلند و گردنی افراشته داشت. مادرت را چشم زدند. مادرت رخ‌زرد شد.» آن روز گفته بودم: «بی‌بی، دلم می‌خواهد از سرا بیرون شوم. بروم وسط بازار، بین مردم. بروم کنار باغ‌ها، جویبارها. می‌خواهم تا سر کوه‌ها بروم. لب دره‌ها بنشینم.» بی‌بی، بی‌آنکه حرفم را گوش داده باشد، گفته بود: «به سرا نگهش دار. از سرا بیرون نرو.»آن شب مهمانی خسرو خان بود. خدم و حشم خانه پدری‌ام در رفت‌وآمد بودند و با خوشحالی برای او خوش‌خدمتی می‌کردند. همه چیز را برابر می‌کردند. تخت‌های چوبی را کنار هم می‌چیدند. قالینچه‌های سرخ را روی نالین‌ها می‌انداختند. پشتی‌های طرح آهو را به دیواره‌ها تکیه می‌دادند. پسته و چهارمغز شور را روی آتش و ته تابه شور می‌کردند و داخل ظرف‌های نقره‌ای، مقابل هر نالین و پشتی، روبه‌روی هر مهمان می‌چیدند. صدای ساز و آواز که می‌شد، پلوها و کباب‌ها و نوشیدنی‌ها را دست به دست هم روی سفره‌ها می‌چیدند. تا نیمه‌شب همین‌طور در چشم من می‌رفتند و می‌آمدند. آن شب‌ها خوابم نمی‌برد. عادت داشتم در تاریکی بنشینم، یک گوشه‌ای، و خیره در سیاهی نگاه کنم و نگاه کنم تا هوا خاکستری شود. هوا که خاکستری می‌شد، پرده اتاق را باد می‌زد و من می‌دانستم که آخرین گوشه باد روی صورت خسرو می‌وزد و ابروهایش را نوازش می‌کند.ظهر شده بود و خسرو هنوز در خواب بود. خدم و حشم به‌آهستگی کارها را برابر می‌کردند. پیاله‌ها و چاینک‌ها را لب جوی می‌بردند تا با گرد خاکستر پاک بشویند. پرده‌ها را به هم گره می‌زدند. کلکین‌ها را باز می‌کردند تا بوی عطر و عرق و سیگار بیرون رود. مراقب بودند که خسرو خان بیدار نشود. مرا هم بی‌غم نمی‌گذاشتند. می‌رفتند و از اتاق خسرو گوشواره‌ای پیدا می‌کردند که مال من نبود، سوزن‌سنجاق طلایی که مال من نبود و یا شالی و یا انگشتری که از من نبود، و می‌آوردند و کف دستم می‌گذاشتند. خدم و حشم خانه پدری من پیش خود حساب و کتاب داشتند. خدمت بانو را می‌کردند، یا از سر دلسوزی یا از سر نخوت و یا هر چی. همیشه شیء زنانه‌ای را به من می‌سپردند که مال من نبود.