دوباره سایهٔ سنگین مرگ بر دارمو گریه می‌چکد آرام از شب تارمگرفت آینه را از مقابل چشممکه خیره‌تر نشود لحظه‌ای به رخسارمبه جای همهمه‌ی قصه‌های خواب‌آورطناب بست به دور گلوی افکارمصدای خندهٔ او می‌رسید از آن سوی شبو هق‌هقی که چکید از لب ترک‌دارمتمام پنجره‌ها را به میخ کوبیده‌ستکه راه باز نباشد به سمت دیدارممن از بهار جوانی، فسرده‌ام در خویشهنوز مانده نفس در میان گفتارمکنون که دفن شدم زیر خاک خاموشیهنوز سبزترین آرزوست در کارمشبیه مرغ اسیری میان پنجه وقتبه سوگ هم‌سفران تا همیشه بیدارمهنوز دلخوش یک دست مهربان هستمکه گل بياورد از نو به خاک بیمارمصفیه میلاد