آزادی چتری پاره بود که به ضربه‌ی باد‌های ولگرد به هوا رفت تکلیف این همه مرد روشن است ریش که خودش در

آزادی چتری پاره بود که به ضربه‌ی باد‌های ولگرد به هوا رفت تکلیف این همه مرد روشن است ریش که خودش دراز می‌شود تفنگ کارد کلنگ نشد سنگ هم که فراوان است اصلا نانی را که نیست باید مرد به خانه بیاورد وگرنه غرور قبیله به هوا می رودمشکل فقط زنان اندکه از اول هیچ چتری سایه‌بان سرشان نبوده زیر باران این همه بلاچادَری که بپوشند تاریخ شان تمام می‌شود نه! امشبتنهاترین زنان جهان در بزرگ‌ترین قفس جهان با دهان بسته حرف می‌زنند با دست‌های بسته سرنوشت دختران خویش را نوشته می‌کنند نه! چتر پاره را که باد بردچادَری که جان‌پناه محکمی نبوده است چاره چیست پس؟ می‌ترسم بگویم سپیدار‌های برهنه هم زمستان را تابمی‌آورند شما اما زن هستید و سخت تنها!محبوبه ابراهیمی