به نام یزدان پاکاز پیکر ِ پاکیزه ی گلهای ایرانشد لاله گون از خون خیابانهای ایرانمامِ وطن در سوگ فر

به نام یزدان پاکاز پیکر  ِ پاکیزه ی  گلهای ایرانشد لاله گون از خون خیابانهای ایرانمامِ وطن در سوگ فرزندان خویش استبی تابِ ناجی گشته ویرانتر ز پیش استخون میچکد از چنگ ضحاک ِ زمانههر دم کند حکمی به قتلِ ظالمانهدل خون شد از قومی که از ما گشته بر ماچون لشکر  ِ تازی به خون شد تشنه برماهیهات از این نامردم ِ بدتر ز دشمنتیغ خیانت میزند هر دم به میهنای ملتِ پاک و نجیبِ خاکِ ایرانای علتِ این خاک بر مرز  ِ دلیراناین گوی و این میدان کنون وقت نبرد استجان دادن از بهر وطن سودای مرد استتا جان به کف داریم و شاهنشاهِ خوبانما را چه باک از آتش و شلاق ِ سوزانما را مباد این ننگ بر دامان ناموسدستی رسد بیگانه از نیرنگِ سالوسامروز روزِ انتقام و روزِ خون استهشیار بودن حال در مرز جنون استچون کاوه طغیان کن مثال نور در شبویران کن این دیوارهای مرز مذهبما ملت  ِ آزادگی را این اسارتباشد مثال شاه کو اندر فقارتبرخیز و عزت جو دگر بار از شجاعتبگسل ز پای خویش زنجیر حقارتما را غم نان نیست گر بودی غم نانکِی نامور بودی به دنیا نام ایرانزنهار ز این غفلت که چون مرگیست خاموشوای ار شود بر ما چنین ظلمی فراموشرستم چرا صحراب را نقش زمین کردبرخود جفا از ساحت ایران زمین کردچون بیرق ایران زمین را واژگون دیدشد بیقرار و نوجوانش را به خون دیداین است رسمِ مردی و میهن پرستیخاموش گر بنشسته ای دشمن پرستیمرگی که آید از شهامت زندگانیستدردی که باشد از وطن خود کامرانیستما از تبار پهلوانان دلیریمما وارثان و ناجیِ ایران زمینیمروز حساب آمد دگر خاموش منشیناز خاک ایران ریشه های ظلم برچیناز نسل کژ اندیش و کژ کردار بگذراین پرچم  ِ بیگانه ی ضحاک بر درتا آید اندر اهتزاز آن شیر و خورشیدبا رنگهای سرخ و سبز و نور امیّد#صادق_مبارکی