💠موضوع: اعتراض شدید به بی‌توجهی به معیشت و حقوق کارکنان صنعت نفتجناب آقای وزیر نفتبا سلام؛گزارش‌های پرطمطراق و تبلیغاتی شما از افتتاح میدان‌های نفتی و گازی، در شرایطی که بخش بزرگی از کارکنان همان صنعت با مشکلات جدی معیشتی، تأخیر در پرداخت مطالبات و بلاتکلیفی حقوق قانونی خود دست‌وپنجه نرم می‌کنند، بیش از آنکه موجب افتخار باشد، برای بسیاری از کارکنان یادآور یک واقعیت تلخ است: تولید برای مدیران اهمیت دارد، اما ظاهراً تولیدکننده و خانواده او نه!جناب آقای وزیر؛ آیا واقعاً از وضعیت کارکنان خود خبر دارید؟ آیا می‌دانید بسته‌شدن حساب‌ها و اختلال در پرداخت حقوق و مزایا چه فشار سنگینی بر خانواده‌های کارکنان وارد کرده است؟ آیا می‌دانید کارکنانی که سال‌ها با سختی و دوری از خانواده، در شرایط دشوار عملیاتی و اقماری خدمت کرده‌اند، امروز برای تأمین ابتدایی‌ترین هزینه‌های زندگی خود درمانده‌اند؟سال‌هاست موضوع بک‌پی ماده۱۰ مطرح می‌شود. هر ماه وعده‌ای داده می‌شود و هر بار به بهانه‌ای پرداخت آن به تعویق می‌افتد. کارمند نفت هر ماه به همسر و فرزندش می‌گوید «این ماه پرداخت می‌شود»، «چند روز دیگر واریز می‌شود» و «این بار دیگر قطعی است»؛ اما باز هم خبری نیست.آقای وزیر، این فقط یک «پرداخت معوق» نیست. پشت این تأخیر، زندگی یک خانواده قرار دارد.کارمند نفت قبل از آنکه کارمند وزارت نفت باشد، پدر یک خانواده، همسر، نان‌آور و مسئول تأمین زندگی چند انسان است. وقتی درآمد او پاسخگوی هزینه‌های زندگی نیست و مطالبات قانونی‌اش ماه‌ها و سال‌ها در پیچ‌وخم وعده‌ها باقی می‌ماند، نتیجه فقط فشار اقتصادی نیست؛ عزت، آرامش و اعتبار اجتماعی او نیز آسیب می‌بیند.کارمندی که هر ماه وعده پرداخت را به خانواده‌اش می‌دهد و وعده محقق نمی‌شود، ناخواسته در برابر همسر و فرزند خود در جایگاه یک «دروغگو» قرار می‌گیرد؛ در حالی که خودش نیز قربانی همین وعده‌های تکراری است.آیا می‌دانید فشار اقتصادی و روانی چه بر سر خانواده‌های کارکنان آورده است؟آیا درباره افزایش اختلافات خانوادگی و طلاق در میان کارکنان اقماری، به‌ویژه نیروهایی که ۱۴ روز از خانواده دور هستند، بررسی جدی انجام داده‌اید؟آیا از میزان فرسودگی روحی و روانی کارکنانی که در سخت‌ترین شرایط کاری خدمت می‌کنند، گزارشی واقعی دریافت کرده‌اید؟و اگر ادعاهایی درباره خودکشی کارکنان یا فرزندان آنان مطرح می‌شود، آیا حاضر هستید به‌جای سکوت، یک بررسی رسمی، شفاف و مستقل درباره این ادعاها و ریشه‌های آن انجام دهید؟اگر تولید نفت و گاز افتخار است، پس چرا حفظ کرامت انسانی تولیدکنندگان آن در اولویت نیست؟کارکنان صنعت نفت سال‌هاست در گرما، سرما، مناطق عملیاتی، سکوها، پالایشگاه‌ها و تأسیسات دورافتاده کار کرده‌اند. بسیاری از آنان ۱۴ روز از خانواده دورند و بخش بزرگی از عمرشان را در محیط‌های سخت کاری سپری می‌کنند. این افراد انتظار صدقه ندارند؛ مطالبات قانونی و حقوقی خود را می‌خواهند.از سوی دیگر، موضوع سقف حقوق نیز همچنان محل اعتراض جدی کارکنان است. وزارت نفت باید به‌جای توجیه و سکوت، از حقوق قانونی و حرفه‌ای کارکنان خود دفاع کند. نمی‌توان از یک سو از کارکنان انتظار داشت برای افزایش تولید، عبور از بحران‌ها و حفظ پایداری صنعت شبانه‌روز تلاش کنند و از سوی دیگر، هنگام دفاع از حقوق و مزایای آنان، مسئولیت را به گردن قوانین، دستگاه‌های دیگر یا محدودیت‌های بودجه‌ای بیندازند.آقای وزیر؛کارکنان نفت ابزار تولید نیستند. انسان‌اند. خانواده دارند. آبرو دارند. زندگی دارند.اینکه در سخنرانی‌ها از افزایش تولید، افتتاح پروژه‌ها و حل مشکلات کشور سخن گفته شود، زمانی ارزشمند است که در کنار آن، وضعیت زندگی کارکنانی که این تولید را ممکن کرده‌اند نیز دیده شود.برای کارکنان دیگر کافی است که هر ماه وعده بشنوند.کافی است گفته شود «در حال پیگیری است».کافی است گفته شود «به‌زودی پرداخت می‌شود».کافی است گفته شود «مشکل حل شده است».کافی است هر بار تاریخ جدیدی اعلام شود و دوباره هیچ اتفاقی نیفتد.کارکنان نفت پاسخ روشن می‌خواهند، نه وعده جدید.از وزارت نفت انتظار می‌رود به‌صورت شفاف اعلام کند:مطالبات مربوط به بک‌پی ماده ۱۰ دقیقاً چه میزان است و چه زمانی به‌طور قطعی پرداخت خواهد شد؟علت تأخیرهای مکرر در پرداخت حقوق و مزایای کارکنان چیست؟برای رفع مشکلات ناشی از سقف حقوق کارکنان چه اقدام عملی و قابل سنجشی انجام شده است؟چه برنامه‌ای برای حمایت از کارکنان اقماری و خانواده‌های آنان وجود دارد؟