‍ وصف میمون‌دژ الموت در شهنامۀ چنگیزیرسیدن هلاکو به حصار میمون‌‌دزچو آمد سوی طالقان شهریارگرفتند منص

‍ وصف میمون‌دژ الموت در شهنامۀ چنگیزیرسیدن هلاکو به حصار میمون‌‌دزچو آمد سوی طالقان شهریارگرفتند منصوریه در حصارپس آن‌گاه با لشکر جنگجویبه پرخاش میمون‌دز آورد رویچو جوشنده‌بحر و خروشنده‌رودبه پیرامن قلعه آمد فرودبه کوهی درآمد که در برتریهمی کرد با بامِ دز همسریهمی هر دم از دز برآمد خروشکه شاها به بیهوده چندین مکوشتو را گرچه نیروی هر کار هستولیکن نیابی بر این قلعه دستکه دارد بلندای گردان‌سپهرفروزنده خورشاه ازو همچو مهرحصار فلک را به زور و به زرچگونه توان کرد زیر و زبر؟به گرز و سنان، طاقِ چرخِ رواننشاید شکستن، مرنجان روانورا استواری رویین‌دز استسپهر از خرابی آن عاجز استز بالا بدو ره نیابد بلاکه در شیبِ او حکم راند قضابه چشمِ خیال و به پایِ گمانندید و نپیمود کس آن مکانچو این قلعه را ساختن خواستندبسی مرد داننده برخاستندبه گیتی بجُستند کوهی چنینکه هست آسمان پیشِ او چون زمینبر آن سر نهادند بنیادِ اوتو گویی قضا بود استادِ اومهندس همی برد یکچند رنجبرآمد بر این سالها چار پنجز معجونِ هرمان گِلش ساختندز صاروج و سنگش بپرداختندچو این قصر جنّت‌صفت شد تمامخردمند میمون‌دزش کرد نامبود خوردنیها در این گونه‌گونگذشته از اندازۀ چند و چونبریدند جویی به فرسنگهابکندند از راه او سنگهاروان گشت آبی در او چون گلابگلابی که تلخی ندارد چو آبهزاران در او شیرِ شمشیرزنکه خوانند مردانِ کین را به زنبلندیش ازین سان که پرّان‌عقابندیده‌ست بامِ رواقش به خواببه گنج و سپاه ای شهِ کامیابچگونه توان کرد آن را خراب؟[شهنامۀ چنگیزی، شمس‌الدّین کاشانی، تصحیح و تحقیق دکتر وحید قنبری ننیز، تهران، انتشارات دکتر محمود افشار، ۱۳۹۹، ص ۳۱۷-۳۱۸]بنیاد موقوفات دکتر محمود افشار؛ تعمیم زبان فارسی، تحکیم وحدت ملّی و تمامیت ارضی@AfsharFoundation