‍ ‌با عاشقان نشین و همه عاشقی گزینبدان ای طالب صادق که عالم و آدم و نامِ هیچ‌چیز نبود از مخلوقات. در

‍ ‌با عاشقان نشین و همه عاشقی گزینبدان ای طالب صادق که عالم و آدم و نامِ هیچ‌چیز نبود از مخلوقات. دریایی بود بی‌نهایت از عشق؛ به‌یکبار موجی زد. متقاطر شد. قطره‌ها از او بیرون افتاد. سرگشته و سرگردان در دنیا به خاک و آبهای شور دنیا آمیخته شد و بماند در دنیا.بدان ای طالب صادق که این دریای عشق حقّ است ـ سبحانه و تعالی ـ و آن قطره تویی که در خاک و آب شور دنیا افتاده‌ای و از حقیقت خود که آن دریای عشق است، دور مانده‌ای. از بسیاری که در این خاک و آب شور مانده‌ای نزدیک است که خاک شوی. تو به خودی خود نیز نمی‌توانی که خود را از اینها جدا سازی از کمال ضعفی که تو راست؛ پس چارۀ تو جز آن نیست که خود را در یک شاه‌جویی اندازی که به آن دریا می‌رفته باشد تا تو را به آن دریا رساند؛ همچنان ماهی که قوت و حیات او از آب است به صحرا افتاد. چاره‌اش جز تپیدن نیست. بیت: ماهی از دریا چو در صحرا فتدمی‌تپد تا بو که در دریا فتدتو را نیز چاره جز تپیدن نیست. چون تو قطره‌ای به خودی خود نمی‌توانی به دریا رسیدن. دل تو نیز ماهی است که از دریای حقیقت عشق دور افتاده است به صحرای دنیا. بیت: دل چو ماهی و ذکر چون آب استزنده دلها به ذکر وهّاب استترا نیز تپ‌تپان خود را به شاه‌جویی می‌باید انداخت تا آن جوی تو را به دریای عشق رساند. عبارت از آن شاه‌جوی عاشقان و عارفانند که روانند به جانب دریای عشق. بیت: ما آب روانیم و تو دریای حیاتیجویان توایم از همه رو، رو به تو داریم[مجموعۀ رسائل خواجه احمد کاسانی، تصحیح و تحقیق دکتر محمد تقوی، دکتر عبدالله رادمرد، تهران: انتشارات دکتر محمود افشار، ۱۴۰۲، ص ۲۳۶]بنیاد موقوفات دکتر محمود افشار؛ تعمیم زبان فارسی، تحکیم وحدت ملّی و تمامیت ارضی@AfsharFoundation