‍ ⁠بیست‌ و‌ هشتم تیرماه سالروز درگذشت جلال‌الدین همایی (سنا)همایی استاد نامور و مبرّز ادب و عرفان و حکمت و نجوم قدیم «شب سخن‌سرایی» را به پایان آورد (۲۹ تیرماه ۱۳۵۹). مرگش چون زندگانی‌اش آرام بود. از عجایب آن است که او دیرتر از اقران خود به دانشگاه خوانده شد و اگرچه در مرگش دانشگاه یادی از او نکرد، اما همایی مقام والای خود را در سینۀ مردم عارف و راستین خواهد داشت.ابیات زیر را که از بهترین اشعار او و در روزهای آخر حیات خود گفته در اینجا نقل می‌کنیم.پایان شب سخن‌سراییمی‌گفت ز سوز دل «همایی»فریاد کزین رباطِ کهگلجان می‌کنم و نمی‌کنم دلمرگ آخته تیغ بر گلویممن‌ مست هوا و آرزویمروزم سپری شده‌ست و سوداامروز دهد نوید فردامانده‌ست دمی و آرزوسازمن وعدۀ سال می‌دهم بازآزرده تنی، فسرده جانیدر پوست کشیده استخوانیدر حنجره‌ام به تنگ انفاساز فربهی‌ام نشان آماسبا دست نوان و پای خستهبار سفر فراق بستهنه طاقت خِفتن و نه خُفتننه حال شنیدن و نه گفتنجز وهم محال‌پرورم نیستمی‌میرم و مرگ باورم نیستزودا که کنم به خواب سنگینتن‌جامه ز خون سینه رنگیناز بعد شنید و گفت بسیارخاموشی‌ بایدم‌ به‌ناچاردر خوابگه عدم برندملب تا ابد از سخن ببندمزین دود و غبار تیرۀ خاکغسل و کفنم مگر کند پاک[نادره‌کاران، سوگنامۀ ناموران فرهنگی و ادبی (۱۳۰۴-۱۳۸۹)، ایرج افشار، زیر نظر بهرام، کوشیار و آرش افشار، به کوشش محمود نیکویه، تهران: انتشارات دکتر محمود افشار، چاپ سوم ۱۴۰۴، ج ۱، ص ۶۰۵-۶۰۶]بنیاد موقوفات دکتر محمود افشار؛ تعمیم زبان فارسی، تحکیم وحدت ملّی و تمامیت ارضی@AfsharFoundation