‍ بیست و هشتم مردادماه سالروز درگذشت سیمین بهبهانیشلوار تاخورده دارد مردی که یک پا نداردخشم است و آت

‍ بیست و هشتم مردادماه سالروز درگذشت سیمین بهبهانیشلوار تاخورده دارد مردی که یک پا نداردخشم است و آتش نگاهش، یعنی: تماشا ندارد!رخساره می‌تابم از او امّا به چشمم نشستهبس نوجوان است و شاید از بیست بالا نداردبادا که چون من مبادا! چل سال رنجَش پس از اینـ خود گرچه رنج است بودن، «بادا مبادا» ندارد ـبا پای چالاک‌پیما، دیدی چه دشوار رفتمتا چون رَوَد او که پایی چالاک‌پیما ندارد؟تق‌تق‌کنان چوبدستش روی زمین می‌نهد مُهربا آنکه ثبتِ حضورش حاجت به امضا نداردلبخندِ مهرم به چشمش خاری شد و دشنه‌ای شداین خویگر با درشتی، نرمی تمنّا نداردبر چهرۀ سرد و خشکش پیدا خطوطِ ملال استیعنی که با کاهشِ تن جانی شکیبا نداردگویم که با مهربانی خواهم شکیبایی از اوپندش دهم مادرانه گیرم که پروا نداردرو می‌کنم سوی او باز تا گفت‌وگویی کنم سازرفته‌ست و خالی‌ست جایش مردی که یک پا ندارد ...اردیبهشت ۱۳۶۶سیمین بهبهانی در تهران زاده شد. او فارغ‌التحصیل رشتۀ حقوق از دانشگاه تهران بود و سال‌ها در دبیرستان‌های پایتخت به دبیری اشتغال داشت.در سال‌ ۱۳۴۸ به عضویت شورای شعر و موسیقی رادیو ایران و در سال ۱۳۵۷ به عضویت کانون نویسندگان ایران درآمد‌. او شاعری غزلسرا بود و بخشی از شهرت وی در سرودن غزل‌هایی با اوزان تازه و غیرمتعارف بود.از مجموعه‌های شعری وی می‌توان به «سه‌تار شکسته»، «رستاخیز» و «خطی ز سرعت و از آتش» اشاره کرد. بنیاد موقوفات دکتر محمود افشار؛ تعمیم زبان فارسی، تحکیم وحدت ملّی و تمامیت ارضی@AfsharFoundation