یادش بخیر، انگار همین دیروز بود که حرف مذاکره، یک غلط اضافه بود و برسر کردن و نکردن آن مرافعه صورت گرفته بود! اما چون تشیع تنها مذهبی در اسلام است که بنا به مقتضیات روز اجتهاد دارد و از آنجایی که نظام سیاسی ما شیعی است، دولتمردان ما پی مصلحت انجمن ساختند. اول با دست پس می زدند و باپا پیش می کشیدند. تا این که الان حالا یا به خاطر کمرویی یا نداشتن لباس مناسب یا هر چیز دیگر تن به مذاکره غیرمستقیم روز شنبه داده اند، به همین جهت، یاد نه من تنها که خیلی ها افتاد به داستان آن ضرب المثل معروف که ؛شاگرد کم‌سن و بی‌تجربه‌ای برای مدتی در مغازهٔ آهنگری کنار استادش کار می‌کرد. روزی اوستا به شاگردش گفت: بیا و در کوره بدَم. شاگرد کمی دمید و خسته شد. به اوستا گفت: «اجازه هست بنشینم و بدمم؟» استاد اجازه داد.‌ چند دقیقه گذشت و گفت: «اوستا اجازه می‌دهی کمی به پهلو دراز بکشم و بدمم؟» اوستا گفت خب باشه. مدتی گذشت و شاگردِ تازه‌کار خسته شد و گفت: «اوستا اجازه می‌دهی بخوابم و بدمم؟!» اوستا که دیگر حوصله اش سر رفته بود ،گفت: «تو بدم، بمیر و بدَم!»نقطه،سرخط!