.یک تعریف تربیت هم « جبران کمبودهای والدین در دوره کودکی» است. والا به گفته آن روانشناس « معمولا بچه ها، پروانه به دنیا می آیند اما تا پدر و مادرها، آنها را می بوسند، تبدیل به قورباغه می شوند!.» خاصه در این روزگار گران که خانواده ها به یکی دو بچه قناعت می کنند. برای همین بسیار روی احوال فرزندشان (حداقل تا سن پانزده سالگی) یعنی تا وقتی که زورشان می رسد، حساس و مراقبند. جالب این که حتی اگر فرزندشان چندش آورترین موجود عالم هم باشد، باز گمان می کنند تحفه ای بی همتاست و این موضوع را مرتب به اولیای مدرسه یادآوری می کنند.این وسط، معلم بیچاره باید خیلی عذاب بکشد که خدای نکرده توی ذوق پدر و مادر امیدوار نخورد و ناامید نشوند. نه فقط معلمان که بسیاری از دانش آموزان نیز شرمنده توقع بالا و بیهوده والدینشان هستند.البته این قضیه نه در دوره ابتدایی که بیشتر از اوایل دوره دبیرستان احساس می شود. در این شکاف نسلی امروز، بر عکس قدیم که فرزند یاور و نان آور خانواده بود، اکنون دردسر آور خانه شده است. بچه ها بی آن که بگویند، آرزو دارند کاش پدر و مادرشان واقع بین تر بوده و این قدر خوش خیال نبودند اما چاره ای جز ساختن و کنار آمدن با آنها ندارند. بسیاری از بچه ها، مواجه بدتری با پدر و مادرها دارند که معمولا در رفتار و گفتار انتقادی و اعتراضیشان دیده می شود. آنها بعد از هر دعوا با انها، بی آن که به زبان بیاورند در دل به روح «گارسبا مارکز» رحمت می فرستند که می گفت:« سخت است همزیستی دائم با کسانی که دغدغه هایت را نمی فهمند اما عزیزان تو هستند.» و...نقطه،سرخط! afsharsemiromi