.در فروردین امسال، دیدن فصل هفتم سریال پایتخت، غنیمت است. نه به خاطر پرباری آن؛ که به جهت این بی نشا

.در فروردین امسال، دیدن فصل هفتم سریال پایتخت، غنیمت است. نه به خاطر پرباری آن؛ که به جهت این بی نشاط بهاری که از زمین و آسمان سنگ غصه و فتنه می بارد و نیز در جای خالی سریالها و فیلم های شاد سیمای میلی و هم به علت غیبت یک رقیب برای ان.در واقع این سریال، نه بهترین که تنهاترین برنامه نشاط آور تلویزیون است.اگرچه استقبال از سریال‌ هایی از این دست، نشانه‌ سادگی ایرانی نیست، بلکه نشان‌ دهنده زخمی‌ بودن روح جمعی ایرانی است. او به خنده داری صحنه نمی خندد، بلکه چون می بیند دردش درون آن پنهان شده و این غافل گیری، نوعی دلخوشی و آرامش کاذب به او می‌دهد که هنوز تنها نیست. در واقع چون کارش از گریه گذشته است، دارد به آن با تلخی تمام می خند.واما فصل هفتم با تبلیغات و آگهی‌های بازرگانی، در ابتدا و میانه برنامه ، نشان داد که در کنار اهداف فرهنگی، اهداف اقتصادی خاصی هم برای دست اندرکاران و هم برای تلویزیون دارد.گویی که بین تبلیغات بازرگانی، بریده هایی ازسریال هم پخش می شود. ساختار تازه سریال و البته تا اینجای داستان، نشان از سقوط پایتخت دارد‌ فضای تازه، از ماهیت وجودی آن که پیش‌تر بر اساس روایت‌ های بومی و طنز های اجتماعی بنا شده بود، فاصله گرفته و از هویت بومی و فرهنگی پیشین که بر آداب و رسوم مردم مازندران و ایران بود، دور شده است. در این فصل، بیشتر یک داستان جهانی و بدون مرز دنبال می شود. سریال در فصل‌ های اول و دوم حرف بیشتری برای گفتن داشت و بوی زندگی معمولی مردم را می‌داد و آنها برخی رویداد های روزانه زندگی خویش را در آینه آن می دیدند. اکنون، شوخی‌ها و طنزها به شدت سطحی و تکراری شده‌اند و نوآوری خاصی در آنها دیده نمی‌شود و بیشتر تبدیل به دیالوگ های طولانی و ملال آور شده است. مثلا ادای ناشیانه لهجه اصفهانی توسط شخصیت زن ارسطو توی ذوق می زند. بازی‌ های سایر بازیگران نیز با توجه به نقش‌ های قبلی‌شان، فاقد انرژی و ظرافت گذشته بوده و به نوعی به نسخه‌ای تکراری از شخصیت‌ها تبدیل شده‌اند. مثلا محسن تنابنده در این فصل به نقش شکیب در فیلم سینمایی «جنگ جهانی سوم» شباهت دارد و احمد مهران فرهم در قامت قنبر فیلم سینمایی «خجالت نکش» حاضر شده است . در ماندگاری سریال اضافه بر قحط شادی و نشاط میان ما ، نقش نجابت مردم ارجمند خطه شمال هم ارزنده است که در انبوه این همه طعنه و کنایه به آنها با گویش و فرهنگ آنها، اگرچه نقد دارند اما همچنان می خندند. این وسط انگار فقط شری خانم اصفهانی و دو قولوهای تازه از راه رسیده، تنها عاقلان این جمع هستند.البته پایتخت با تمام ضعف ها و نارسایی های خواسته و ناخواسته که احتمالا موارد دیگری نیز می دانید، خاطره ماندگاری از خود برجای گذاشت و آن این بود که خودما را به ما نمایاند.نشان داد که ما همه آدم هایی «معمولی» هستیم اما خیال می کنیم مهم هستیم و برای همین راجع به همه چیز اظهار نظر می‌کنیم. با این که کتاب نمی‌خوانیم اما همه چیز می دانیم. سیاست زده ایم و به جای کار سیاسی، سیاسی کاری می کنیم.همه کار می کنیم تا دیده شویم.با این همه باز کورسوی امیدی هست و آن این که هنوز معمولا خانواده دوستیم، درست مثل نقی معمولی.نقطه، سرخط!