عبدالمجید ارفعی( متخصص زبانهای باستانی)۹ شهریور ۱۳۱۸ اِوَز ۶اسفند ۱۴۰۴ تهراناستاد ارفعی هم رفت. یکی که خبر از رفتگان سده های دور می آورد، یکی که با سند می گفت ما یادگار عصمت غمگین اعصاریم. یکی که سنگ نبشته های هزاران سال پیش و گل نوشته های تخت جمشید را به زحمت می خواند تا ما راحت بخوانیم و بیش از پیش به گذشته خویش بر خود ببالیم.یکی که برای اولین بار استوانه کوروش بزرگ را برای ما از زبان اصلی بابلی‌ به فارسی معنی کرد. اما حیف که این عاشق و دل نگران میهن، درست در روزهایی از میان ما رفت که بیگانگان در ساحلش رجز می خوانند و بزم مرگ می آرایند.او که گذشته را بهتر از ما دید، دیگر آینده ایران را نمی بیند. آینده ای که چه بسا با زور گویی امریکا و ندانم کاری ما، جز ویرانی ازآن نماند و چنین نباید.نقطه، سرخط!