پروردگارا، تو را سپاس می‌گویم که در تلاطمِ روزگار، پناهی جز آغوشِ امنت برایم باقی نگذاشتی؛ که اگر به غیرِ تو دل می‌بستم، هرگز شکوهِ بی‌همتایِ تکیه بر قدرتِ بی‌پایانت را نمی‌شناختم.شکر تو را که در تاریک‌ترین لحظات، آن‌جا که چراغِ امید به خاموشی می‌گرایید، با اعجازِ حضورت به من یادآور شدی که واژه‌ی «ناممکن» در قاموسِ کبریاییِ تو هیچ معنایی ندارد.سپاس برای آن شب‌های دشواری که هراس بر جانم سایه افکنده بود، اما طنینِ آرام‌بخشِ تو در عمقِ وجودم نجوا کرد: «اندوهگین مباش و مترس، که من با توام.»@AFTABEHMESI✌️