در صحنه‌ای از این فیلم، اوتامارو به مهمانخانه‌ای که پاتوق شبانة همیشگی‌اش است وارد می‌شود. صاحب آنجا می‌گوید یکی از زن‌ها در اتاق بغلی، از نقاشِ درجه‌ دویی خواسته تا برای تتویِ پشتش طرحی بکشد. اوتامارو از سر کنجکاوی وارد آن اتاق می‌شود تا ببیند ماجرا چیست، و بلافاصله با دیدن تخت‌پشتِ سفیدِ آن زن، انگار بومی خالی و آماده برای نقاشی دیده باشد، چنان برای خلق اثر هنری به وجد می‌آید که بلافاصله پیشنهاد می‌دهد خودش آن طرح را بزند. او شناخته‌ شده‌ترین نقاش و استاد شهر است و این پیشنهاد، افتخاری است برای آن زن و آن نقاش دیگر.اوتامارو زانو می‌زند و با نهایت آرامش و عطش، به پشت آن زن (آن بوم سفید) دست می‌کشد و می‌گوید: «روی این طرحی می‌کشم که با هر خوشحالی تو، برقصد و جان بگیرد.»