درخشش تکه‌ای از بدن زیبای آن زن زیر نور شمع، خیزش ناگهانی اوتامارو برای خلق اثر هنری، و همبستگیِ سکس و خلق و خیال، عصارة آن چیزی است که تانیزاکی در همة آثار عمرش می‌خواست به ما بگوید و منتقل کند:«ما ژاپنی‌ها معتقدیم زیبایی در چیزها نیست، بلکه بین چیزهاست؛ در بازی نور و سایه میان چیزها» (*)* حتم بدانید اگر کنجی میزوگوچی فیلمش را با امکانات فنی امروز ساخته بود، نور صحنه را آن قدر کم می‌کرد تا بتواند سفیدیِ پشت زن را صرفاً با لرزه‌های نور شمع‌، تحت موج مدامی از سایه‌ها و خرده‌نورها به تماشا بگذارد و نگذارد.