💢به بهانه اعلام ادغام مجتمع در دانشگاه فردوسی ✍بی تدبیری مدیریت مجتمع آموزش عالی گناباد میراث مهد

💢به بهانه اعلام ادغام مجتمع در دانشگاه فردوسی ✍بی تدبیری مدیریت مجتمع آموزش عالی گناباد میراث مهدیزاده ،بنایی و صفایی را به خطرانداخت. ✴️از دست دادن فرصتهای تاریخی برای توسعه یک منطقه،یک خطای مدیریتی و جفایی است به نسلهای آینده.دانشگاههای امروز موتور محرک…دیدگاه شهروندپاسخی به یادداشت منتقدان مدیریت فعلینقد مدیریت حق همه است؛ اما وقتی کسی با عباراتی مثل «فرصت‌های تاریخی از دست رفت»، «سوءمدیریت»، «بی‌تدبیری» و «سوزاندن فرصت استقلال» درباره دانشگاه می‌نویسد، بد نیست قبل از متهم کردن دیگران، کمی هم درباره نقش و عملکرد جریان فکری خودش در سال‌های گذشته توضیح بدهد.چون حافظه دانشگاه و شهرستان آن‌قدرها هم کوتاه نیست.همین چندی قبل، موضوع ادغام پیام نور گناباد با مجتمع آموزش عالی گناباد و ارتقای مجتمع به دانشگاه، با ساختار مدیریتی و هیأت امنای مستقل مطرح بود؛ مسیری که می‌توانست مجتمع را به یک مجموعه دانشگاهی مستقل و قدرتمند در منطقه تبدیل کند.سؤال اینجاست:آن زمان چه کسانی با این مسیر همراه نبودند؟چه کسانی با آن مخالفت کردند؟چه کسانی در فضای رسانه‌ای علیه آن موضع گرفتند؟و چه کسانی به جای کمک به ایجاد اجماع برای ارتقای آموزش عالی گناباد، در برابر آن ایستادند؟حالا همان جریان، بعد از اعلام مصوبه الحاق، ایستاده و می‌گوید:«فرصت تاریخی استقلال از بین رفت و مدیریت فعلی فرصت دانشگاه شدن را سوزاند!»واقعاً؟اگر فرصتی برای ارتقا وجود داشت و عده‌ای با آن مخالفت کردند، امروز اخلاقاً و منطقی‌تر نیست که ابتدا عملکرد و مواضع خودشان را برای مردم توضیح دهند؟نمی‌شود وقتی یک تصمیم مطلوب است، خود را صاحب آن دانست و وقتی نتیجه‌ای نامطلوب حاصل شد، همه مسئولیت را به گردن مدیریت فعلی انداخت.اگر قرار است درباره گذشته حرف بزنیم، همه گذشته را با هم ببینیم.اما درباره عملکرد مدیریت فعلی هم بهتر است به جای شعار، با عدد و سند صحبت کنیم.در دوره مدیریت دکتر اسماعیلیان:🔹 ۵ رشته جدید در مقطع کارشناسی ارشد به مجموعه اضافه شده است.🔹 هیأت جذب مستقل برای مجتمع شکل گرفته است.🔹 تعداد اعضای هیأت علمی به ۸۵ نفر رسیده است.🔹 پروژه‌های مهم عمرانی دانشگاه از جمله خوابگاه و آزمایشگاه مرکزی به سرانجام رسیده و وزیر علوم شخصاً برای افتتاح آنها در گناباد حضور پیدا کرده است.حالا چگونه می‌توان با چشم بستن بر این واقعیت‌ها، مدیریت فعلی را «مدیریتی منفعل، ناتوان و فاقد آینده‌نگری» معرفی کرد؟آیا مدیریت یک دانشگاه فقط زمانی موفق است که در رسانه‌ها درباره موفقیت‌هایش حرف زده شود؟افزایش اعضای هیأت علمی، توسعه تحصیلات تکمیلی، ایجاد هیأت جذب مستقل و ساخت زیرساخت‌های دانشگاهی، دقیقاً چه تعریفی جز توسعه و آینده‌سازی دارد؟البته هیچ‌کس نمی‌گوید مدیریت فعلی بی‌نقص است.اما اگر نقدی دارید، مستند نقد کنید.اگر می‌گویید فرصتی از دست رفته، بگویید دقیقاً چه فرصتی، در چه تاریخی، با چه تصمیمی و به دلیل کوتاهی چه کسی.اگر می‌گویید مدیریت فعلی مانع ارتقا شده، سند ارائه کنید.و اگر واقعاً دغدغه شما «دانشگاه شدن گناباد» است، امروز به جای تخریب مدیر فعلی، بیایید کنار هم برای توقف اجرای الحاق و احیای مسیر ارتقای مجتمع آموزش عالی گناباد به دانشگاه تلاش کنیم.چون مسئله امروز گناباد پیدا کردن یک مقصر نیست؛مسئله، پیدا کردن راه برگشت از یک تصمیم نامطلوب و ساختن آینده آموزش عالی شهرستان است.و یک نکته را هم باید صریح گفت:کسانی که امروز برای از دست رفتن استقلال دانشگاه مرثیه می‌خوانند، اگر در سال‌های گذشته در برابر مسیرهای منتهی به استقلال و ارتقای دانشگاه موضع داشته‌اند، نمی‌توانند خود را صرفاً در جایگاه منتقد وضع موجود قرار دهند.مردم حق دارند بدانند:چه کسانی برای ارتقای دانشگاه تلاش کردند؟چه کسانی همراهی کردند؟و چه کسانی، آگاهانه یا ناآگاهانه، مانع شکل‌گیری یک اجماع شهرستانی برای این مطالبه شدند؟این سؤالات باید یک‌بار برای همیشه شفاف شود. به عنوان یک شهروند، از مدیریت فعلی انتظار داریم برای حفظ و ارتقای جایگاه آموزش عالی گناباد با تمام توان تلاش کند.اما همزمان از کسانی که مدعی دلسوزی برای دانشگاه هستند هم یک انتظار داریم:از تخریب و مقصرسازی عبور کنید و اگر راهکاری دارید، پای کار بیایید.امروز همه باید یک مطالبه مشترک داشته باشیم:گناباد شایسته ارتقاست؛ نه الحاق.و اگر قرار است درباره گذشته قضاوت کنیم،همه واقعیت‌ها را با هم بگوییم، نه فقط آن بخش‌هایی را که به نفع روایت خودمان است.