بی نماز به خاک بسپاریدمباید بریزم به خاک سرازیرلب به لبلبریز از زیستنمن آن نطفۀ سرخ شرابمبنوشم خاک!ا

بی نماز به خاک بسپاریدمباید بریزم به خاک سرازیرلب به لبلبریز از زیستنمن آن نطفۀ سرخ شرابمبنوشم خاک!ای من در تو روشن‌تر از آبای زنده‌تر از آیینه و چراغای آشکارِ جاری در منای خاک!من طعم آخرین بوسۀ قبل از اعداممشاید آخرین حرفِ نگفته‌امیا گناه رازآلودِ شیرینی، شبیه وسوسۀ حوامن کی؟وکجا؟زاده شدم از توکه این‌چنین بوی گذشته می‌دهم؟ای خدایان خاموش همۀ ادیانمن کافرم به ایمان خویشاگر زنده‌اید هنوزمهمانم کنیدبه مرگ با عطر یاسمن حق دارم گَردِ افشان ِگُلی خوش‌بو باشم که سگی به بازی از شاخه می‌چیندم به خندهمن مرگ را به خنده می‌خواهمآخ ای پیامبران راست‌کردار جهان دروغبگذاریدبرزخ من دیدن هیجان شاد بازی کودکان باشدو دوزخم حبس شدن در شکم سگی شادمن این شکل باشیدن را دوست‌تر دارم به احترامبهشتم آن زمانتماشای گام‌های عابرانو زیستنم بر بالِ شادِ بادرفتن به سوی نوربه سوی مهر استاز من بگذریدمن کافرم به ایمان خویشمن مرگ را با زیستن مرده‌ام بارهابرزخ را به رنجِ جان چشیده‌امدوزخ را با سر معلق بریدۀ زنی در دستان قاتلی آزادزندگی کرده‌امآی پیامبران راستیمن زندگی را بارها مرده‌امبگذارید مرگ را جهانی زندگی کنم.🔺 شعری از #لیلا_درخش در سایت ادبیات اقلیت:🔺 https://bit.ly/3NQELNB@Aghalliat