نیامد / رضا براهنیشتاب کردم که آفتاب بیاید نیامددویدم از پیِ دیوانه‌ای ک

نیامد / رضا براهنیشتاب کردم که آفتاب بیاید نیامددویدم از پیِ دیوانه‌ای که گیسوانِ بلوطش را به سِحرِ گرمِ مرمرِ لُمبرهایش می‌ریخت که آفتاب بیاید نیامدبه روی کاغذ و دیوار و سنگ و خاک نوشتم که تا نوشته بخوانند که آفتاب بیاید نیامدچو گرگ زوزه کشیدم چو پوزه در شکمِ روزگارِ خویش دویدم دریدمشبانه روز دریدم که آفتاب بیاید نیامدچه عهدِ شومِ غریبی! زمانه صاحبِ سگ، من سگشچو راندم از درِ خانه ز پشت بامِ وفاداری درون خانه پریدم که آفتاب بیاید نیامدکشیده‌ها به رُخانم زدم به خلوتِ پستوچو آمدم به خیاباندو گونه را چنان گدازه‌ی پولاد سوی خلق گرفتم که آفتاب بیاید نیامداگرچه هق هقم از خواب، خوابِ تلخ برآشفت خوابِ خسته و شیرین بچه‌های جهان راولی، گریستن نتوانستمنه پیشِ دوست نه در حضور غریبه نه کنجِ خلوتِ خود گریستن نتوانستم که آفتاب بیاید نیامد@Aghalliat