مبتلامبتلا، مٌضطر است. در اضطراب یافتن و نیافتن. چشم‌های مبتلا دو دو می‌زنند. در هروله‌ی میان شوق یا

مبتلامبتلا، مٌضطر است. در اضطراب یافتن و نیافتن. چشم‌های مبتلا دو دو می‌زنند. در هروله‌ی میان شوق یافتن و خوف نیافتن چیزی یا کسی که مبتلای آن است. مثل اسفند روی آتش. مبتلا روی پایش بند نمی‌شود. وجود مبتلا، همگن است. همه چیزش به همه چیزش می‌آید. پراکنده نیست. متمرکز است. تکه تکه نیست. کارهایی که می‌کند، جاهایی که می‌رود، رابطه‌هایی که می‌سازد، چیزهایی که می‌نویسد یا می‌خواند. این‌ها را خود مبتلا منسجم نمی‌کند. چشم باز می‌کند و حواسش جمع می‌شود و می‌بیند چقدر زندگی‌اش منسجم بوده. این خود ابتلاست که منسجم‌کننده است. ابتلا کاری می‌کند که نگاهت از روی توپی که به آن مبتلایی برداشته نشود. ابتلا، میان تمام اجزای وجودت، یک نخ تسبیح نامرئی می‌اندازد. ابتلا، معنا می‌دهد. مبتلا، تمام دنیایش یک معنای چگال است. معنای چگالی که ریشه در موضوع ابتلایش دارد. هیچ چیز دیگری به دهانش مزه نمی‌کند. هر چیزی که از جنس موضوع ابتلای اوست اما زنده‌اش می‌کند. همین هم به زندگی مبتلا معنا می‌دهد. مبتلا، با اکنون، رابطه‌ای متضاد دارد: اکنون‌های مرتبط به موضوع ابتلا، و اکنون‌های دیگر. اکنون‌های دیگر، برای مبتلا نیستند. وجود ندارند. در اکنون‌های دیگر جا نمی‌شود. اما اکنون ِ مرتبط با موضوع ابتلا، او را احاطه می‌کند. همه چیز می‌شود. مستش می‌کند. اکنون برایش تنها لحظه‌ی استشمام بویی از موضوع ابتلاست. هر چیزی و هر کسی که بوی یوسف ِ ابتلای او را به مشامش برساند. مبتلایان کم‌اند. در جهانی که همه می‌خواهند ما را مبتلای چیزی کنند، از بازار تا سیاست، از ایدئولوژی‌های رنگارنگ تا رسانه، همه درگیر همه چیزند. اما مبتلای هیچ چیز. در جهان پر از پاسخ و خالی از سؤال، مبتلا نایاب است. همان‌قدر هم مضطر کم. و وجودها، تکه‌تکه. تمرکز، دست‌نیافتنی. و معنا، بزرگ‌گمشده‌ی پرخواهان دیریاب. «دچار باید بود.» .. راهیانه|ایده‌نوشت‌های مهدی سلیمانیه|@raahiane#شبح|#گفتگوهای_تنهایی