🔴تشیع، ایدئولوژی و مرزهای فراموش‌شده🔸پس از جنگ و کشته شدن آقای خامنه‌ای، اتفاقاتی در حال وقوع است که نمی‌توان به‌سادگی از کنار آن‌ها گذشت.🔸آقای خامنه‌ای، به‌عنوان یکی از مهم‌ترین مبلغان اسلام سیاسی، پس از کشته شدن خود و اعضای خانواده‌اش، ناخواسته چیزی را در میان بخشی از طرفدارانش احیا کرد؛ بخشی از طرفداران جمهوری اسلامی، پس از کشته شدن رهبر دینی و سیاسی‌شان، بیش از گذشته به این باور رسیده‌اند که «ما و گفتمان‌مان (اسلام سیاسی) بر حق هستیم.»🔸این باور، در شرایطی شکل گرفته است که جمهوری اسلامی، تا پیش از این وقایع، با ناکارآمدی در عرصه‌های مختلف، عملاً به خط بطلانی بر ایده اسلام سیاسی و حکومت دینی تبدیل شده بود. از همین رو، آنچه امروز در حال رخ دادن است، از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است.🔸این روزها، در میان بخشی از طرفداران جمهوری اسلامی که در سوگ رهبرشان به سر می‌برند، بیش از گذشته پافشاری بر اعتقاداتشان دیده می‌شود. بیش از گذشته از حمایت خود آشکارا سخن می‌گویند، بیش از گذشته عقایدشان را فریاد می‌زنند و بیش از پیش به محق بودن خود و افکارشان می‌بالند. این تغییر را به‌خوبی می‌توان از نوع رفتار، ادبیات و واژگانی که به کار می‌برند، دریافت.🔸اما در این میان، اتفاق دیگری نیز در حال وقوع است؛ ایدئولوژی، روزبه‌روز مرزهای تشیع را درمی‌نوردد. این روزها، بیش از گذشته شاهد استفاده از کلمات و تعابیری هستیم که در فرهنگ شیعه، مختص معصومان(ع) بوده‌اند، اما اکنون برای غیرمعصومان نیز به کار گرفته می‌شوند.🔸در بخشی از جریان حامی نظام، در این مسیر، مرزهای پیشین به‌ شدت کمرنگ شده است. نوع مواجهه این نگاه با رهبران و نمادهای نظام، در موارد متعددی، تفاوت محسوسی با مواجهه آنان با معصومان ندارد. بسیاری از تعابیر و کلیدواژه‌هایی که در فرهنگ شیعه برای معصومان به کار می‌رود، اکنون برای رهبران حکومت نیز به کار گرفته می‌شود. به عنوان مثال؛🔺برای آقای خامنه‌ای مقتل ساختند (به تقلید از مقتل امام حسین(ع)). 🔺در مراسمات سوگواری، بارها و بارها به سبک روضه‌خوانی برای ائمه، برای ایشان روضه خواندند. 🔺تعبیر «لبیک یا خامنه‌ای» را به‌وفور در محافل و مجالس خود به کار بردند؛ در حالی که به کار بردن تعبیر «لبیک یا...» به دلیل بار معنایی این واژه، و نیز به دلیل آنکه «لبیک» بیش از هر چیز یادآور تلبیه حج است، نوعی قداست‌بخشی به آن شخص به شمار می‌آید و حتی در روایات معصومان(ع) نیز نسبت به این‌گونه تعابیر، سخت‌گیری فراوانی دیده می‌شودالکافی، ج ۸، «روضه کافی»، حدیث ۲۸۶🔺از تعبیر «یا لثارات‌الخامنه‌ای» استفاده کردند، در حالی که این تعبیر در فرهنگ شیعه، جایگاه و پیشینه‌ای ویژه و مرتبط با امام حسین(ع) دارد. 🔺این‌ها تنها چند نمونه است و مثال‌های فراوان دیگری نیز وجود دارد که مجال طرح آن‌ها در این نوشته نیست.🔸به نظر می‌رسد بخشی از طرفداران جمهوری اسلامی، پس از کشته شدن رهبر دینی و سیاسی‌شان، آگاهانه یا ناآگاهانه و تحت تأثیر فضای احساسی، میل بیشتری به مقدس‌تر و محق‌ نشان دادن حکومت و رهبران خود پیدا کرده‌اند.🔸اگر این تغییرات را از منظر آموزه‌های شیعه بررسی کنیم، پرسش مهم‌تری پیش روی ما قرار می‌گیرد؛ آیا این نوع کاربرد مفاهیم، تعابیر و کلیدواژه‌های دینی با مرزهایی که اهل‌بیت(ع) برای تشیع ترسیم کرده‌اند، سازگار است؟🔸این مسئله برای نگارنده، که همواره دغدغه اسلام و تشیع را داشته است، اهمیت ویژه‌ای دارد. ائمه(ع) همواره در تلاش بودند تا مرزها و حدود اسلام و تشیع محفوظ بماند. مبارزه آنان با غالیان و لعن آنان نیز در همین راستا قابل فهم است.🔸اگر ما نیز خود را شیعه می‌دانیم، باید نسبت به مخدوش شدن مرزهای تشیع و آمیخته شدن آن با مفاهیم ایدئولوژیک حساس باشیم. باید بدانیم هر کسی که نام یا عنوانی مشابه امام علی(ع) دارد، نباید با امیرالمؤمنین(ع) قیاس شود. باید بدانیم «ولایت» در قرآن و روایات، با اصطلاح «ولایت فقیه» صرفاً اشتراک لفظی دارد. باید بدانیم اجازه نداریم واژه‌هایی مانند «لبیک»، «ولی‌امر»، «ولی‌الله» و ... را خرج هر شخصی کنیم. ما اجازه نداریم به‌آسانی با واژگان و کلیدواژه‌های شیعه و اسلام بازی کنیم.🔸تشیع مرز و حدود دارد. در شرایطی که انتظار می‌رود روحانیت، بر اساس رسالت دینی خود، مسئولیت مبارزه با انحرافات، بدعت‌ها، افتراها، غلوها و پاسداری از مرزهای تشیع را بر عهده بگیرد، متأسفانه شاهد آن هستیم که بخش قابل توجهی از جریان رسمی روحانیت، با تقدس‌بخشی به جمهوری اسلامی، رهبران، ارکان و گفتمان آن همراه شده و خود به یکی از مهم‌ترین بازوان گسترش این نگاه در جامعه تبدیل شده است.@aghalyyat