#خاطرات_حاج_صادق_آهنگرانخاطرات حاج خانم طاهره سلطان قبلی والده ی مکرم حاج صادق آهنگراننام پدرم «یوسف

#خاطرات_حاج_صادق_آهنگرانخاطرات حاج خانم طاهره سلطان قبلی والده ی مکرم حاج صادق آهنگراننام پدرم «یوسفعلی» بود، «یوسفعلی قبلی» البته نام خانوادگی اول ما «سیاهکار» بود. این نام برمی گشت به شغل پدربزرگم «محمد جواد» که کاسب بود. او به الاماره ی عراق رفت و آمد داشت و تجارت می کرد آن موقع به فاکتور سیاهه می گفتند و به همین دلیل نام فامیلی او سیاهکار شده بود زمان رضا شاه وقتی قرار شد شناسنامه بدهند پدرم فامیلی اش را عوض کرد و چون خانه ی ما رو به قبله بود گذاشت «قبلی». مادرم هم به تبع از پدرم فامیلی اش را عوض کرد و قبلی گذاشت قبلاً فامیلی او «چله مال» بود. پدر او «سلطان علی» در کار روده و پشم گوسفند و پاک کردن آن بود و به همین دلیل فامیلی اش را «چله مال» گذاشته بودند. البته من نه پدر بزرگ پدری ام را دیده ام، نه پدربزرگ مادری ام را. وقتی به دنیا آمدم، هر دوی آنها فوت کرده بودند. مادر بزرگ هایم را دیده ام هم پدری و هم مادری نام مادربزرگ پدری ام «گلابتون» بود، نام مادر بزرگ مادری ام هم «گل خاتون» که همگی دزفولی بودند مادرِ پدرم قبل از فوت نابینا شد سالی که تیفوس آمد. او به این مرض مبتلا شد و بعد هم مُرد. عمویم هم تیفوس گرفت و از دنیا رفت. آن سال من و پدرم هم تیفوس گرفتیم برادرِ زن عمویم که با آمریکایی ها کار می کرد از آنها تیفوس گرفت چون پدرش هم تیفوسی شده بود. عمویم برادرزنش را به خانه ی ما آورد و در اتاق خودش خواباند. هر چه پدرم و عموی دیگرم به او گفتند این مرض بدی است ما هم می گیریم، گفت: آنها خودشان چنین مریضی دارند. نگهداری دو تا مریض برایشان سخت است. این را من ازش نگهداری می کنم.» او خوب شد، اما عمویم از او گرفت و فوت کرد. او را بعد از یک سال بردند و در کربلا دفن کردند. من چون سه چهار سالم بود که به این مرض مبتلا شدم چیزی به یاد ندارم اما مادرم برایم تعریف می کرد آن قدر حالت بد بود و سرت درد می کرد که از زور درد سرت را به دیوار می کوبیدی مادر بزرگت چوب برمی داشت و می گفت: «اگر سرت را به دیوار بزنی با این چوب می زنمت» که مثلاً تو را بترساند تا سرت را به دیوار نزنی ولی به هر حال خوب شدم.منزل ما در محله قلعه دزفول قرار داشت؛ در کوچه ای که کف آن سنگ بود. منزلی دو طبقه که چند خانوار در آن زندگی می کردند؛ دو تا از عموهایم، پسر عمویم و ما. پایین خانه، گوسفند داشتیم. انبار گندم عمویم که کشاورز بود هم در آن جا بود.خدا به پدرم چهار دختر و شش پسر داد پسرها به ترتیب: محمدکاظم (مرحوم) محمدرضا، محمدحسین، محمدهادی، محمد ابراهیم و محمد علی بودند و دخترها ،مهین ،رضوان، فردوس و من طاهره سلطان که فرزند دوم خانواده هستم و در ۱۳۱۳ متولد شدم.دخترهای همسایه هایمان همه به مدرسه می رفتند من هم دوست داشتم به مدرسه بروم اما از آن جا که پدرم بسیار مذهبی بود هر چه اصرار کردم، اجازه نداد به مدرسه بروم می گفت اینها مدرسه نیستند؛ همه درس رقاصی می دهند می گفتم چطور دخترهای همسایه مدرسه می روند؟ می گفت: «پدر آنها بی غیرت است. دخترهایش همه در فلکه جلوی استانداری می رقصند من نمی گذارم تو مدرسه بروی او مرا به مکتب فرستاد که به زبان محلی «دیسون» می گویند و گفت: «برو آن جا دو کلمه قرآن یاد بگیر نماز یاد بگیر در مکتب به ما قرآن، نماز، اصول دین فروع دین احکام و این طور چیزها یاد می دادند یکی از شعرهایی که هنوز به خاطر دارم این است:اصول دین بدان اول زِ پنج استمرا دانستنش بهتر ز گنج استسميع است و بشیر و قادر و حیبود خلاق و رزاق همه کساول توحید یعنی حق تعالىبُوَد بی ملک و بی مانند و یکتادوم عدل از خدا خالی نباشدبه ظلم و کفرِ کس راضی نباشدسوم آن که محمد را عیان استمحمد سَروَرِ پیغمبران استچهارم آن که علی را باج دانیبه بعد از مردن پیغمبر ماپنجم آن که دو نوبت زنده می شوییکی در قبر یکی در روز محشرخبر داری تو از معاد و مردن ؟به فرمان خدا با حی و ...خلق از برای سوالمحشر از برای حسابچون این اشعار را در کودکی حفظ کرده بودم به یادم مانده است. حتی سوره های جزء سی قرآن را که آن زمان حفظ کردم هنوز به یاد دارم.این را بگویم که در درفول زنها همه چادری بودند بی حجاب کم داشتیم یا نداشتیم. یادم هست اگر زن یک نظامی از پایگاه وحدتی برای خرید به دزفول می آمد. اگر چادر نداشت همه او را دست می انداختند و مسخره اش می کردند. به همین خاطر آنها برای خرید از دزفول چادر مخصوص تدارک دیده بودند.