پدرم در فلکه مجسمه دزفول پارچه فروشی داشت و بزاز بود. او پارچه هایی را که مناسب نبودند مثل چادرهای ن

پدرم در فلکه مجسمه دزفول پارچه فروشی داشت و بزاز بود. او پارچه هایی را که مناسب نبودند مثل چادرهای نازک، نمی فروخت. او حتی به زن هایی که تقاضای این نوع پارچه ها را می کردند می گفت این پارچه ها مناسب شما نیست بادم هست زن دایی ام به او می گفت «اگر نمی فروشی پس برای چه آوردی؟ می گفت «این برای شما نیست برای آدم های خاص خودش است.» پدرم سر این مسائل خیلی تعصب داشت یادم هست زمانی که دختر عمویم می رفت سر حوض تا دستش را با صابون بشوید چون صابون از نوع عطری بود. پدرم به او می گفت «چرا تو دستت را با این صابون می شویی ؟ مگر می خواهی کجا بروی ؟ دختر نباید دستش را با صابون عطری بشوید و برود بیرون»زمان ((کشف حجاب))، شش سالم بود وقتی می خواستم به مکتب بروم مادرم روسری ام را سفت می کرد و راهی می شدم.من سه تا خاله داشتم که نام شان به ترتیب «هلِ گُل» ، «سیبِ گل» و «قرص ماه» بود مادرم «زهرا سلطان»، دختر دوم بود من در سیزده سالگی با «غلامرضا» پسرخاله ی بزرگم «هلِ گُل» که هفده سالش بود، ازدواج کردم. مهریه ام سه هزار تومان بود. البته چون سنم هنوز پانزده سال نشده بود زمانی که عقد کردم مهریه را ثبت نکردند. بعد از قانونی شدن سنم، پدرم به اهواز آمد تا مهریه ام را ثبت کند. موقع ثبت پدر شوهرم گفت: «مهریه دو هزار تومان بوده نه سه هزار تومان.» او هر چه پدرم گفت او زیر بار نرفت و همان دو هزار تومان را ثبت کردند. بعد که پدرم به دزفول رفت برگه ای را که زمان عقد مبلغ مهریه را در آن نوشته بودند با خود آورد و به پدر شوهرم نشان داد و گفت: «ببین سه هزار تومان است.» آن ها پیش روحانی سیدی به نام انصاری رفتند و او به پدر شوهرم گفت: «شما هزار تومان بدهکار هستی. آن روزی که ایشان بله را گفته است مهریه سه هزار تومان بوده و این هزار تومان به گردنت است.» شوهرم آن هزار تومان را نداد و گفت هر وقت خدا به من ،داد میبرمت مکه و این کار را کرد سال ۱۳۶۶ به حج رفتیم. شوهرم قبلاً زمانی که سه تا بچه داشتیم یک بار مادرش را به مکه برده بود و سال ۶۶ برای بار دوم به مکه رفت.چون شوهرم در اهواز زندگی می کرد بعد از ازدواج من هم به اهواز آمدم و در خانه ی پدر شوهرم ساکن شدم. آن زمان من در کنار سه تا جاری با بچه های ریز و درشت در همین خانه زندگی می کردم الحمدلله هیچ وقت بینمان شکراب نشد. بچه ها با هم دعوا می کردند اما ما نه هیچ وقت دعوایمان نشد.مادر شوهرم که همان خاله ام باشد جوان بود او به من میگفت حواست باشد اگر با هم بودیم و یکی از من پرسید این کیست ؟ می گویم زن برادرم است. این طور بهتر است چشم مان می زنند.شوهرم رو به روی مغازه ی آهنگری پدرش در چهار راه سیروس اهواز مغازه ی خواروبار داشت چون مشتری هایش عرب بودند و با عرب ها سر و کار داشت کاملاً زبان عربی را بلد بود آن قدر خوب عربی صحبت می کرد که کسی باور نمی کرد دزفولی است. همه فکر می کردند عرب است یادم هست وقتی رفتیم مکه به او می گفتند تو که عرب هستی چرا رفتی زن فارس گرفتی؟دو سال بعد از ازدواج، خدا اولین بچه را به ما داد که پسر بود. جالب این که چند تا از خواهر و برادرهایم با فرزندانم هم سن .هستند مثلاً برادرهایم هادی و ابراهیم با دو تا از پسرهایم خواهرم رضوان با دخترم ،حمیده برادرم محمد علی با حاج صادق و خواهرم فردوس با دخترم مرضیه هم سن هستند.سر بچه های اول و دومم عبدالحمید و عبدالمجید رفتم دزفول پیش مادرم تا آنها را به دنیا بیاورم اسم عبدالحمید را پدرم انتخاب کرد. اسم پسر دوم را خودمان گذاشتیم اما بقیه بچه هایم را اهواز به دنیا آوردم.محمد صادق بچه ی چهارم من است. زمانی که سر او باردار بودم ماه رمضان شد. با این حال تمام روزه هایم را گرفتم کسی هم از این کار نهی ام نمی کرد حتی می گفتند: «تا می توانی روزه هایت را بگیر»، البته من از نُه سالگی روزه می گرفتم و پدرم روزه را بر من واجب می دانست خوب یادم هست ظهر به زیرزمین خانه می رفتم که خنک بود. آن زمان یخ و یخچالی وجود نداشت. عصر هم که می شد، می رفتم روی پشت بام آن جا تعدادی کوزه ی آب داشتیم. من همین طور به این کوزه ها نگاه می کردم و زل می زدم تا اذان بگویند به محض این که اذان می دادند می رفتم سراغ کوزه ها و فقط آب می خوردم آن قدر آب می خوردم که دیگر نمی توانستم چیزی بخورم. هر چه مادرم می گفت غذا بخور، می گفتم نمی توانم.