روزی عیسی مسیح با شاگردانش از کوچه‌ای می‌گذشت. در گوشه‌ای از راه، مردی نشسته بود که مردم از کنارش با بی‌اعتنایی عبور می‌کردند. لباس‌هایش کهنه بود و نگاهش خسته، گویی سال‌ها بار رنج را بر دوش کشیده بود.شاگردان گفتند:«ای استاد، این مرد گناهکار است یا پدر و مادرش که چنین در رنج افتاده؟»عیسی ایستاد، به مرد نگاه کرد و با نگاهی آمیخته به مهر گفت:«نه این و نه آن؛ او آینه‌ای‌ست تا نور خدا در او آشکار شود.»مرد سر برداشت و گفت:«سال‌هاست کسی با من چنین سخن نگفته. همه از من می‌پرسند چه کرده‌ام، اما تو از من نپرسیدی.»عیسی لبخند زد و گفت:«زیرا پیش از آن‌که بپرسم چه کرده‌ای، می‌خواهم بدانی که چه هستی؛ تو فرزند نور هستی، حتی اگر خودت آن را فراموش کرده باشی.»مرد اشک ریخت؛ اشکی که نه از درد، که از یادآوری بود. گویی سال‌ها خود را گم کرده بود و اکنون کسی نام حقیقی‌اش را صدا زده بود. عیسی دست بر شانه‌اش گذاشت و گفت:«برخیز، نه برای آن‌که دنیا تغییر کرده، بلکه چون نگاه تو به دنیا دگرگون شده است.»مرد برخاست؛ و مردم دیدند که معجزه همیشه شفا دادن تن نیست، گاهی بیدار کردن دل است. عیسی رو به شاگردان کرد و گفت:«هر جا انسانی را دیدید که شکسته است، بدانید که آن‌جا نزدیک‌ترین نقطه به ملکوت است.»و آنان فهمیدند که راه مسیح، راه محبت است؛ محبتی که پیش از داوری می‌نگرد، پیش از موعظه می‌شنود، و پیش از شفا، انسان را به یاد خویشتن می‌آورد.🙏🌺📚🌼🌻🌸https://t.me/BOOKREADINGCONSCIOUSNESS