ما معمولا آدم‌ها را از روی رفتارشان قضاوت می‌کنیم اما کمتر می‌پرسیم چه چیزی باعث آن رفتار شده است. آدم در خلأ زندگی نمی‌کند. زمانه، جامعه، حکومت، قانون، ترس، فقر، فشار و آدم‌های اطرافش، همه در ساختن انتخاب‌های او سهم دارند. اگر کسی خطایی کرد، شاید خودش مسئول…این معیار که نوشته‌ام ــ «نگاه به عوامل و علت‌های یک رفتار، نه فقط نگاه به خود رفتار» ــ در هر جامعه و حکومتی باید مهم باشد؛ اما برای کشوری مثل ما که حکومتش مدعی دینی و مذهبی بودن است، به‌مراتب باید بیشتر مورد توجه قرار گیرد.اما اینجا با جماعتی طرف هستیم که خود را مؤمن و متدین و ارزشی می‌دانند و چنان با اعتمادبه‌نفس درباره حقانیت و عاقبت‌به‌خیری خود و انحراف و گمراهی دیگران حرف می‌زنند که گویی زیر سایه‌ی خدا، فقط یک پله پایین‌تر از اولیای الهی نشسته‌اند و در بهشت برین هم سند چند ویلا را به نامشان زده‌اند!به وقت مواجهه با هر کسی که حرف یا نظری مخالف معیارهای آنها، یا مخالف دین و اعتقادشان داشته باشد، به‌جای فهمیدن زمینه و علت رفتار، فوراً سراغ قضاوت و تحقیر می‌روند؛ معمولا رفتار و عقیده‌ی آدم‌ها را به «نطفه» و «لقمه»‌ی آنها نسبت می‌دهند و دیگر نیازی به فکر کردن درباره‌ی هیچ علت و زمینه‌ی دیگری نمی‌بینند.نمونه‌ی تازه‌ای که باعث شد اینها را بنویسم، جنجالی است که پس از بازگشت محسن نامجو به ایران به راه افتاده است. نامجو سال‌ها پیش به دلیل فعالیت‌ها و آثارش با پرونده و محکومیت قضایی مرتبط با «توهین به مقدسات» مواجه شد و از ایران خارج شد. حالا که پس از سال‌ها برگشته، عده‌ای دوباره همان سابقه و اتهام‌های مذهبی را پیش کشیده‌اند و با همان ادبیات تند درباره‌ی او سخن می‌گویند.مسئله فقط محسن نامجو نیست. مسئله، نوع نگاه به مردم و جامعه است. این جماعت ظاهراً نمی‌دانند که هزاران جوان ایرانی، خسته از شرایط موجود به فکر مهاجرت و ترک کشور افتاده‌اند و اگر بسیاری از آنها نمی‌روند، لزوماً به این معنا نیست که نمی‌خواهند بروند، گاهی توان رفتن ندارند.عجیب آنکه با افکار خشک و افراطی، آدم‌ها را از دین و مذهب بیزار می‌کنند، بعد ذره‌بین به دست، در توییتر و اینستاگرامِ همان آدم‌ها می‌گردند تا ردی از اهانت به مقدسات پیدا کنند و برایش پرونده بسازند.چقدر وقیح و پلیدید شما!@ahestan_ir