این قطعات از روزهای پیری و نزدیک به مرگ لئونارد کوهن را خیلی دوست دارم. از هر نظر عجیب‌اند. شعر، موس

این قطعات از روزهای پیری و نزدیک به مرگ لئونارد کوهن را خیلی دوست دارم. از هر نظر عجیب‌اند. شعر، موسیقی، صدا و آن فضا و پس‌زمینه‌‌ی تاریک و سنگین.صدای کوهن هم دیگر صدای آن مرد جوان سال‌های دور نیست. گاهی برای تمام کردن یک جمله، آخرین نفس‌هایش را جمع می‌کند. در این سال‌ها دیگر قرار نیست چیزی را ثابت کند. انگار فقط دارد آرام‌آرام از کنار زندگی عبور می‌کند. با خستگی، تنهایی، عشق و چیزی شبیه پذیرش. شاید برای همین، آدم این آهنگ‌ها را جور دیگری می‌شنود.🔹تپه‌ها دیگر توان بالا رفتن از تپه‌ها را ندارمتمام وجودم فرسوده شده و با قرص‌ها زندگی می‌کنم اما باز خدا را شکر می‌کنم.از آشوب به هنر رسیدماشتیاق مرا پیش می‌راند و افسردگی مرا حمل می‌کرد. گاهی مثل قو، سبک و آرام بر آب حرکت کردم و گاهی مثل سنگی سنگین فرو رفتم. اما آن روزها دیگر گذشته‌اند.چیزهایی که شب در تاریکی، بر صفحه زندگی‌ام می‌نوشت، روز نمی‌توانست به زبان بیاورد.حیوان درونم زوزه می‌کشد و فرشته‌ام هنوز پریشان است، اما دیگر جایی برای پشیمانی نیست.کسی خواهد آمد، شاید بتواند چیزی باشد که من نتوانستمشاید راهی را که من ناتمام گذاشتم، ادامه دهد.@ahestan_ir