تقدیم به شما این مثنوی قدیمیم:مقصدی نیست؛ بیا فلسفه بافی نکنیمهرکسی کارِ بدی کرد تلافی نکنیمما چه با

تقدیم به شما این مثنوی قدیمیم:مقصدی نیست؛ بیا فلسفه بافی نکنیمهرکسی کارِ بدی کرد تلافی نکنیمما چه باشیم و نباشیم؛ جهان در گذر استکاش باور بکنی فرصتمان مختصر استشاید این چای که از عطر خوشش مدهوشیآخرین چای تو باشد که از آن می نوشی!شاید امروزِ شما ختم به فردا نشودشاید این جسم بخوابد وَ دگر پا نشودشاید آن فرد که میخواست کنارت باشدصبح فردا چو گُلی روی مزارت باشد!شاید این نور که بر صورتِ تو تابیده!روزِ دیگر دمد و چهره ی تو پوسیده!شاید این جمع بماند تو نمانی دیگرشاید این خنده زدن را نتوانی دیگرشاید این راه در آغاز به پایان نرسدشاید این یوسف گم گشته به کنعان نرسدشاید این لقمه که خوب است برای بدنت آخرین لقمه ی شام تو بوَد در دهنتقصد داری بروی کافه به همراهِ کسیشاید امروز بمیری به قرارت نرسی!چقدَر عید بیاید که نباشیم رفیق!داخل گور بپوسیم و بپاشیم رفیق!کاش باور بکند هر که مرا می خوانَد:« نیستی » بیشتر از بودنمان می ماند!منهای یک؛ امیرحسین خوش حال ❤️🍏