‍ 💠 بهرۀ ما از سوگواری ماه محرّمدوست اباعبدالله‌الحسین علیه‌السّلام باید در دهۀ دوم محرّم، میوه‌های سوگواری‌های دهۀ اوّل را در وجود خود مشاهده کند. ماه محرّم و تجدید خاطرۀ واقعهٔ عاشورا ثمرات و درس‌هایی در پی دارد.خودمان را محک بزنیم و ارزیابی کنیم که آیا آن ثمرات به دست آمد؟ آیا اقامۀ عزای اباعبدالله علیه‌السّلام و حزن و اندوه و اشک و آه و بر سر و سینه زدن‌ها، خصوصیّات و مشابهتی با آن حضرت را در ما به‌وجود آورد؟بذری که در دهۀ اوّل ماه محرّم در وجود ما کاشته می‌شود، باید ثمراتی بدهد. این بذر در دو دهۀ بعدی و در ماه صفر آبیاری، نگهداری و پرورش می‌خواهد تا در نهایت یک انسان حسینی بپروراند؛ باید ببینیم که آیا این علائم کم کم در ما ظاهر می‌شود یا خیر.﻿آیا اثری از آن اعتماد و اطمینان شگفت‌انگیز، آن صبر و پایداری و استقامت و آن جزع و فزع نکردن در برابر دشواری‌ها و خطرات و آن شهامت و شجاعت و بی‌پروا برای خدا تن به خطر دادن و به میدان رزم شتافتن، در ما ظاهر شده است؟اینکه تنها با مطالعات معنوی، اطلاعات دینی، اشتغال به ادبیات حماسی و امثال آن، کمالات یک انسان حسینی علیه‌السّلام در ما پدید آید، ساده‌اندیشی، توهّم و تخیّل است. عیار ایمان و باورها در میدان عمل و در مواجهه با واقعیّت‌های زندگی مشخص می‌شود. دوست اباعبدالله‌الحسین علیه‌السّلام در دلِ میدان جنگ متولّد می‌شود، زندگی می‌کند و از دنیا می‌رود؛ محال است میدان رزم را ترک کند.آن مقدّمه باید چنین نتیجه‌ای بدهد و اگر نتیجه نمی‌دهد، باید در مورد مقدّمه تردید کنیم. عمق سوگواری‌ها و عزاداری‌هایمان را بسنجیم و ببینیم چقدر مبتنی بر معرفت، حقیقت و واقعیّت است؟ ماه محرّم فرصتی است که روحیۀ اعتماد به خدا، حسن ظن به مقدّرات الهی و آرامش خدشه‌ناپذیر یک نفس مطمئنه در ما تقویت شود، آیا آن عزاداری‌ها این میوه‌ها را داد؟آیا لااقل درصدی، اطمینان و آرامش، شهامت و شجاعت در ما بالا رفت که از تهدید و خطر نهراسیم و در بیان حق دچار محافظه‌کاری نشویم؟ روحیۀ محافظه‌کاری و ترس، روحیۀ کربلایی و عاشورایی نیست.نفس خیلی بازیگر است، توجیهات فریبنده‌ای برای انسان جور می‌کند تا به سبک لشکر عمر سعد زندگی کند، در حالی که برای اباعبدالله علیه‌السّلام هم اشک می‌ریزدعزاداری‌ها، سوگواری‌ها و ذکر مصائب آل‌الله مقدّمه‌ای است برای اینکه انسان ساخته شود و در مکتب اباعبدالله‌الحسین علیه‌السّلام، حسینی بار بیاید و در میدان رویارویی حق و باطل صف‌بندی و جبهه‌بندی داشته باشدشیعۀ اباعبدالله علیه‌السّلام تا لحظۀ شهادت در میدان رزم زندگی می‌کند. وعدۀ زندگی آرام و بی‌سر و صدا و کاملاً مرفه به خودمان ندهیم، مستعدّ مواجهه با خطرات، درگیری‌ها و رویارویی‌ها باشیم. این رویارویی تمام نمی‌شود، مگر با ظهور حجّت خدا.🎤 استاد مهدی طیّب۱۴۰۴/۰۴/۲۳@ahlevela_channel