📝 قسمت دوم✍ همانطور که اطلاع دارید موسیقی اصیل ایرانی سالهاست که در حال رکود می باشد ، چرا فاصله جو

📝 قسمت دوم✍ همانطور که اطلاع دارید موسیقی اصیل ایرانی سالهاست که در حال رکود می باشد ، چرا فاصله جوانان امروزی با موسیقی اصیل ایرانی روز به روز بیشتر می شود؟دلایل بسیاری برای ایجاد این وضعیت وجود دارد .اولین دلیلش شاید این باشد که میدان فعالیت محدود شده است و همه کسانیکه صاحب ذوق و استعداد هستند آزادانه نمی توانند فعالیت کنند و حتی اگر هم امکان فعالیت هنری باشد این فعالیت ها باید در چهار چوب از قبل تعیین شده توسط افرادی باشد که خود در هنر هیچ استعداد و یا ذوقی ندارند و تنها وظیفه عقیدتی خود میدانند که هنر را در محدوده افکار و اندیشه و بینش فرهنگی و مذهبی و اجتماعی خود نگهدارند .یعنی هنر این روزها به پرنده ای میماند که باید در قفس پرواز کند ، طبیعتا این حرکت را نمی توان پرواز نام داد ، به همین دلیل مرغان گرفتار هنری ما عده ای برای رضایت آنان که آب و دانه قفس را تامین میکنند گاه و بیگاه پری می جنبانند و شاید هم برای آزار شاهین های در بند به تقلید آسمان قفس را جولانگاه پرواز می پندارند و حرکت های کوچک را پرواز ، اما آنانکه قفس را میشناسند و پرواز راستین را تجربه کرده اند چنین پروازی را نمی پسندند و چنین حرکتی را در شان هنر خویش نمیدانند .✍ بعد از انقلاب افراد بسیاری صحنه گردان شدند که اعتقادی به خلاقیت و نوآوری نداشته و بیشترین تمرکز و نظرشان به اجرای دقیق و مو به موی ردیف ها بود، نظر شما در مورد اجرای خشک  و بی خلاقیت ردیف ها توسط این افراد چیست؟ چه چیز می تواند در مطلوب شدن کیفیت موسیقی ما را یاری کند؟در موسیقی ما ردیف ها و دستگاه ها و گوشه ها ، همه دستور زبان موسیقی است . هنرجوی واقعی موسیقی باید این دستور زبان را بیاموزد تا بتواند هنرش را پسندیده تر و زیبا تر و عالمانه تر ارائه کند ، اما دستور زبان موسیقی از هیچ هنرجوئی هنرمند نمی سازد ، همانگونه که یک دانشجوی دانشکده ادبیات با اینکه به دستور زبان فارسی احاطه کامل دارد و همه زیر و بمش را میشناسد با داشتن این دانش نه حافظ میشود و نه سعدی . در موسیقی هم اگر خواننده و یا نوازنده ای که با موسیقی ملی ما سرو کار دارد با شناخت دستگاه ها و ردیف ها و گوشه های موسیقی کاملا آشنا باشد و ذوق و خلاقیت هنری هم داشته باشد می تواند از این دستور زبان استفاده بسیار ببرد و خالق آثاری باشد که حتما ماندگار و همیشگی است .استادان #ایرج_و_گلپا با استفاده از صدای گیرا و خلاقیت ذاتی خودشان به اجرای آواز بصورتی جذاب تر پرداختند و آن را از حالت تکراری و فرمولی خارج کردند و این مهم علتی شد تا توده های بسیاری از مردم با آواز ارتباط برقرار کنند و بصورت ترانه آوازها را در کوچه و بازار زمزمه کنند .آقایان ایرج و گلپا هر دو در خواندن #آواز و #ترانه ، هنرشان را در چهار چوب یک قاعده و قانون از پیش نوشته شده گرفتار نکردند ، با زمان پیش رفتند و با تغییرات و تحولات زمان به موسیقی و آوازشان روح نیازمند زمانه خود را بخشیدند و ظرافت های روانی دورانی را که در آن فعالیت داشتند و خواسته مردمی که نیاز موسیقی آنان با اجدادشان کاملا متفاوت بود را درک کردند و به همین دلیل و البته جنس صدای بی نظیرشان در ربودن قلب عاشقان موسیقی از همه همکارانشان پیشی گرفتند و دل های بسیاری را به موسیقی ملی ما پیوند زدند . از جمله من که قدرت و طول و عرض صدای ایرج  و اجرای استادانه شعر در آواز گلپا را دوست داشتم و از این دو استاد بزرگ فراوان آموختم و از شنوندگان خوب برنامه گلها شدم .#استادایرج از معدود خوانندگانی است که بصورت فطری آواز را با رنگ و بوی شاد اجرا میکند و در صدای ایشان خبری از حزن و ناله و اندوه نیست .✍ شما هم پیرو همین سبک و مکتب هستید و با آنکه برنامه های سنگینی همانند #شاخه_گلی_در_غربت را اجرا کرده اید اما به نوعی آواز را در برنامه #بامدادآدینه بصورت بزمی تر و غیر یکنواخت اجرا می کنید .برای درک بیشتر موسیقی ما باید در آغاز "غم و غصه"  این دو واژه را که معمولا با هم همراه میکنیم را از هم جدا کنیم چون غم یک حالت روحانی و عرفانی است و ریشه در دیگر خواهی دارد و به عاشقی میماند که گرچه از یار دور است و گله مند از  تقدیر اما یاد معشوق سراپای وجودش را به آتش میکشد ، آتشی سوزنده ولی دلچسب ، پس غم در خود شادمانی هم نهفته دارد چون از احساس تملک و خود خواهی بدور است ، اما ناله و حزن و غیره اسباب کار دنیا و دنیا داران است و با موسیقی ما که با اشعار عارفان بزرگ ما پیوند خورده و با هم به صحنه می آیند هیچ رفاقتی ندارد .