در چنین روزی(سیزدهم خرداد) پدرم را برای همیشه به خاکِ سرد سپردیم. و من هرگز هیچ‌کس را ندیده‌ام که به استواری او به شکفتن در بهار باور داشته باشد.در واپسین روزهای زندگی‌اش به ادب از او درخواست نصیحتی کردم. فرمود:" النجاتُ فِی الصِدق"پدریاد از پدر که گفت: پسر! استوار باشچون کوهِ شیرباد سراپا وقار باشیاد از پدر که گفت: اگر بید نیستی از بادها نلرز! بمان! برقرار باشسنگی مباش خرد که درغلطد از بلندحتی نه صخره‌سنگ! خودِ کوهسار باشفرزانه بود سید و پیر زمانه بودفرمود ای پسر! پسر روزگار باشفرمود راستی سند رستگاری استدر پیشِ خلق، آینه‌ای بی‌غبار باشسروی بلند بود لب چشمه‌ی نماز سروی نه! سبزه‌ای لبِ این چشمه‌سار باششبهای او تمام قُم الَیلِ جُز قلیلیک‌شب شبیه او شو و  شب‌زنده‌دار باشاین بادها به عزم گزند تو می‌وزندیاد از پدر که گفت: پسر! استوار باش                           ✍ سید احمد میرزاده@ahmadmirzade