دیر شده بود...دیرشده بود و وقتی می‌خواستم از خانه بیرون بیایم دیدم کفشهایم خاکی است. دستمال برداشتم و روی کفشم کشیدم. خاک قبرستان نغندر بود. دیروز برای خاک‌سپاری به آنجا رفته بودم و سر مزار دوستم مادرش را دیدم. نگاهم کرد. دلم لرزید. گفتم: «مادر! من مهمان شما بوده‌ام. برای ما ماکارونی درست کردید.»گریه‌اش گرفت و گفت:« یادم نمی‌آید» و رفت. دیروز از دنیا رفت.قوطی واکس واژگون شد و کفش و شلوارم همه واکسی شد.دیر شده بود و باید می‌رفتم. توی ماشین به این فکر کردم که امروز از دانشجوها چه بپرسم؟ گنبد طلایی امام رضا پیش چشمم ‌درخشید. هوا ابری بود.دو روز بود چشمهایم می سوخت.دکتر گفته بود از آلودگی هواست. خودم از روی قله معجونی دیده بودم که ابر ریزگرد چقدر بزرگ و فراگیر شده ...حتی از خواب که بیدار شدم حس کردم خانه ابری است و همه جا خاک نشسته بود.گنبد امام رضا در میان ابر می‌درخشید و یادم از روزهایی افتاد که از میله‌های پنجرۀ اتاق نشیمن آویزان می‌شدم و تمرین بارفیکس می‌کردم. هیچ وقت از هشت تا بیشتر نمی‌شد. هر بار بالا می‌رفتم چشمم به گنبد طلا می‌خورد.پشت چراغ قرمز ایستادم اما ماشینهای کنارم همه رد شدند و جک اس فایو پشت سرم یکریز بوق می‌زد. نمی‌دانستم چرا بوق می زند.عصبی شده بودم. چراغ سبز شد. اما پیش از اینکه حرکت کنم ماشین سمت راست پیچید جلوی من و جک اس فایو دوباره دستش را گذاشت روی بوق. با عصبانیت دستم را روی بوق گذاشتم. اما بوق ماشین من کار نمی‌کرد. آخ که چقدر دلم می‌خواست من هم بوق بزنم.باز هم بوق زد و در آینه چشمهایش را دیدم. دلم لرزید.تمام تنم لرزید. یک سال بود ندیده بودمش اما او مرا نمی‌شناخت و فقط داشت بوق می‌زد.صف عابران پیاده از جلوی من گذاشتند و چراغ من دوباره قرمز شد و من نمی‌توانستم بوق بزنم وماشینهای دور و برم همه بوق می‌زدند. نمی‌توانستم بوق بزنم و داشتم خفه می‌شدم. می‌خواستم بیدار شوم اما نمی شد. مادۀ بیهوشی فقط چشم و زبان و عضلاتم را از کار انداخته بود. درد را حس می‌کردم و هر کار می‌کردم نمی‌توانستم به هوش بیایم و جیغ بزنم. توی ماشین بودم و همه بوق می‌زدند و دلم می‌خواست من هم بوق بزنم اما بوقم کار نمی‌کرد و همه جا ابری بود. شاید هم ریزگردها بودند و صدای سرفۀ مادرم را هم می شنیدم اما نمی توانستم کاری بکنم و هی دستم را روی بوق می‌گذاشتم اما صدایی در نمی‌آمد.       سید احمد میرزاده/ مشهد.18 آذر 1404@ahmadmirzade