💫ستاره‌ی دنباله‌دارغروب بود. کوهپایه‌ بود و چشم‌انداز دره‌‌ی ییلاقی کاهو زیر پا: خرّم‌درّه. سراسر ش

💫ستاره‌ی دنباله‌دارغروب بود. کوهپایه‌ بود و چشم‌انداز دره‌‌ی ییلاقی کاهو زیر پا: خرّم‌درّه. سراسر شکوفه. اما تاریکی غروب، سفید و سرخِ شکوفه‌های گیلاس و هلو را کمی تیره کرده بود‌.چند لکه ابر خاکستری در آسمان بود. لکه که نه. پشته‌هایی مثل پشم پشت گوسفندهایی عظیم در خاکستری غروب.غروب و تیرگی._" عروس عموجان می‌بینی‌ش؟ هم هرسال همین موقع می‌آد. الان می‌ره توی مزار"زن نگاه کرد. نوری مثل  یک ستاره‌ی دنباله‌دار بزرگ به سمت آنها می‌آمد. هرچه جلوتر می‌آمد بزرگتر می‌شد. رسید به اتاقک چارگوش مزار و آرام آرام انگار در اتاقک فرو رفت و ناپدید شد._" هم یک ربع ساعت بنشیند باز می‌رود".همین طور هم شد. یک ربع بعد باز نور از اتاقک بیرون آمد و بیرون رفت. از روی گورستان روستا که می‌گذشت و دور می‌شد به یک ستاره‌ی دنباله‌دار بزرگ تبدیل شد و رفت._ ورخیز عروس عموجان ورخیز. فرشته شام تیار کردهفرشته فرشته نبود. دختر بود. دختر نبود فرشته بود. شانزده سال داشت. هفته پیش عروس شده بود و از تمام ماجرای عروسی برایش مهم‌تر حنابندان دست و پایش بود. وقتی می‌شنید :" چی عروس مقبولی ماشاءالله"  لبخندی بر سیمای شرمگینش می‌نشست. نرم و بی‌اختیار.آن روز صبح از خواب بیدار شد. هاج و واج و پریشان_ ننه خواب دیدم دنیا ورَچُپّه رفته!_ ها؟دنیا چطور ممکن است ورچپه شده باشد؟ فرشته به رسم هر روز آبی به صورت زد و رفت تنور روشن کند تا نان بپزد. بعد هم باید شیر گاو را می‌دوشید.اما تنور روشن که نه شعله‌ور شد. فرشته شعله‌ور شد‌. چرا پیت پلاستیکی نفت پر از بنزین بوده بود؟فرشته سراپا شعله‌ور به سوی رودخانه می‌دوید. چارقدش می‌سوخت و پیراهن گلدارش مثل موهایش در باد شعله ور بود. فرشته به سوی رودخانه‌ می‌دوید. رودخانه‌ی ده از کوه شیرباد سرچشمه می‌گرفت از میان روستای دولت آباد می‌گذشت و به کاهو می‌رسید... پر از آب بود اما فرشته آسمانی شد.آه! چه فرشته‌ها که در خاک رفته‌اند!_ الهی مادرت بمیره دختر که سیاه‌بخت بودی! هنوز رخت عروسی‌ت نو بود مادر! گفتی دیدم دنیا ورچپه رفته! چطور دنیات ورچپه رفت مادر! چطور فرشته‌م برشته رفت مادر!دنیا چپه شد._ نه برار جان. او تنور نان نیست که! بی‌آبی است برار.این خانه کنار رودخانه است چاهی حفر کرده‌ایم آب می‌فروشیم. مجوز چاه نداریم سر چاه را شکل تنور درآورده‌ایم. کنه قرمز، باغی به ده باقی نگذاشت که. خشکسالی است برار.دیگر بوی نان تازه از تنور خانه بر نمی‌خیزد.دیگر در رود آبی جاری نیست.فرشته سوخترود سوختباغ سوختو مارهای تشنه از زیر خاک برآمدند و کوزه‌های آب را سمی کردند.غروب بود. کلاغها در آسمان گشت می‌زدند و  قارقار می‌کردند و  ابرهای پشته‌پشته  مثل تپه‌هایی خاکستری در حرکت بودند: و تری الجبال تحسبها جامده و هی تمر مرّ السحاب.صدای هق‌هق مادری در سکوت تلخ گورستان دل‌ها را به آتش می‌کشید...فرشته‌‌هایی شعله‌ور در باد! _فرشته‌م کشته رفت خواهر! به همین آشوبها کشته رفت خواهر! غروب بود. سرم را بر سنگ مزار مادرم گذاشته بودم و اشک می‌ریختم. اشک می‌ریختم و زار می‌زدم._دلم آتش گرفته مادر! دل آتش گرفته‌ام این‌جاست مادر! از کنار تو_ شب که از گورستان بیرونم کنند_  به کجا باید بروم مادر؟ به کجا باید بروم؟✍سید احمد میرزاده/ ۲۵ بهمن ۱۴۰۴@ahmadmirzade