امر به خاموشی! آخرین باری که به فردی گفتم بهتر است به جای حرف زدن خاموش باشد، در اواسط دورهٔ اول ریا

امر به خاموشی! آخرین باری که به فردی گفتم بهتر است به جای حرف زدن خاموش باشد، در اواسط دورهٔ اول ریاست جمهوری محمود احمدی‌نژاد خطاب به زنده‌یاد سید ابراهیم نبوی بود.البته نخواستم خاموش باشد بلکه توصیه کردم که به طنز بپردازد و وارد مسائل جدی سیاسی نشود!بعد با خود اندیشیدم که این همه احساس دانایی و به واقع خودخواهی من از کجا ناشی می‌شود؟چرا من حق داشته باشم در بارهٔ مسائل سیاسی نظر دهم اما نبوی حق نداشته باشد؟اگر او هم برمی‌گشت و به من می‌گفت؛ تو چرا بی‌دلیل پا در کفش طنزپردازان می‌کنی؟ بنشین و همان مرده‌ریگ مطالب جدی‌ات را بنویس، چه حالی پیدا می‌کردم؟ما حق داریم نظرات دیگران را نقد و رد کنیم و از دیگران بخواهیم که در بیان خود دقت و مطالعه و ملاحظهٔ بیشتری‌ کنند، اما امر به خاموشی و سکوت کسانی که نطرات‌شان را به هر دلیل نمی‌پسندیم یا صائب نمی‌دانیم از کجا آمده است؟ این خاطره و تکلمهٔ متعاقب آن را در واقع برای حمایت از حق اظهارنظر محمد جعفر قائم‌پناه معاون رئیس جمهور نوشتم.آقای قائم‌پناه نظری را در بارهٔ اهمیت و ارزش غنی‌سازی اورانیوم در کشور مطرح کرده است که عده‌ای آن را نپسندیده‌اند اما به جای نقد منطقی، او را به خاموشی و سکوت فرامی‌خوانند!بسیاری هم نظرات خود این افراد را نادرست می‌دانند، آیا اگر از طرف آنان امر به خاموشی شوند، خوشایندشان است؟#احمد_زیدآبادی@ahmadzeidabad