در ۶۱ سالگی! امروز ۶۱ ساله شدم؛ البته طبق آنچه در شناسنامه‌ام نوشته شده وگرنه به گفتهٔ خواهرانم من د

در ۶۱ سالگی! امروز ۶۱ ساله شدم؛ البته طبق آنچه در شناسنامه‌ام نوشته شده وگرنه به گفتهٔ خواهرانم من در "کولک‌کار‌" یعنی فصل کشت پنبه به دنیا آمده‌ام که ماه آوریل یعنی از اواخر فروردين تا اواسط اردیبهشت است.راستش وقتی به پشت سرم می‌نگرم از وضعیت خودم خیلی متحیر می‌‌شوم. عواملی که دست به دست هم داد تا من از "قلعهٔ زردو" جایی که در یک اتاق تاریک و دودزده‌اش به خشت زمین افتادم، به نقطهٔ مبهم کنونی برسم‌؛ همانا که شبیه حرکت روی شن‌های روان بوده است. آیا همهٔ آنچه گذشته محصول تصادف بوده است؟ می‌توان آن را تصادف نامید چنانچه در این قرن نه مسیر زندگی یک فرد بلکه کل عالم هستی هم امری تصادفی و نتیجهٔ تصادم نیروهای کور با یکدیگر تلقی می‌شود! با این حال، به نظر من هر انسانی به وجود نوعی نقشه یا تقدیر در مسیر تحول زندگی خود قائل است. حتی معتقدان به تصادفی بودن هستی نیز به هنگام رویارو شدن با مخاطرات سهمگین یا موفقیت‌های چشمگیر، برای تفسیری فراتر از تصادف محض در زندگی خود وسوسه می‌شوند. در هر صورت من یک امر شخصی را در زندگی خود با تمام وجودم تجربه کرده‌ام و آن اینکه وقتی به هر دلیلی، سرم از سوی آسمان به سمت زمین خم می‌شود، یک اتفاقِ غیرقابلِ پیش‌بینی و از هر جهت برنامه‌ناپذیر، سرم را متوجه بالا می‌کند. من به این تجربه چنان ایمان دارم که اگر به فرض روزی تمامی علوم و فلسفه‌‌ها به این نتیجه برسند که در آن بالا خبری نیست، کمترین تأثیری بر ایمان من به این تجربه نخواهد گذاشت! بنا به تجربه‌های درونی و بیرونی پذیرفته‌ام که در آن بالا نه فقط خبری هست بلکه همه چیز به آنجا ختم و در آنجا خلاصه می‌شود. از این رو لذت‌بخش‌ترین و شیرین‌ترین لحظات زندگی من همواره موقعی است که سر به بالا دارم. روشن است که منظورم از "بالا" جنبهٔ جغرافیایی کلمه نیست. بالا در همهٔ ابعاد وجود و در همهٔ جهات حضور دارد. این هم نوعی زندگی در روزگاری است که برخی آن را چه بسا به غلط یا اغراق عصر خسوف خدا نام نهاده‌اند!#احمد_زیدآبادی @ahmadzeidabad