در این «حیاطِ خلوتِ ممتد»که سکوت، در آن، همچون غباری کدر بر تنِ آجرها می‌نشیند،حوضِ آبیِ بی ماهی،تنه

در این «حیاطِ خلوتِ ممتد»که سکوت، در آن، همچون غباری کدر بر تنِ آجرها می‌نشیند،حوضِ آبیِ بی ماهی،تنها دهانی است که تشنگیِ خاطره را در ژرفنایِ خود می‌بلعد.نیمکت‌هایِ چوبی،خسته از همنشینی با فقدان،زیرِ تازیانه‌یِ آفتابی که دیگر گرمایِ کسی را بر تن ندارد،به‌تماشایِ شاخه‌هایِ خشکیده‌یِ درختان نشسته‌اند؛درختانی که در «سوگِ سبزِ کهن‌سالِ خویش»،قلمروِ بی‌قراریِ کلاغ‌هایی شده‌اند که به‌جایِ آشیانه،تکه‌پاره‌هایِ «زمانِ از دست‌رفته» را به هم می‌بافند.و شمعدونی‌هایِ تکیده بر طاقچه‌یِ دیوار،آن «سربازانِ سرخِ در محاصره‌یِ غبار»،به تماشایِ منی ایستاده‌اند که در تلاطمِ گنگِ آن حوضِ آبی،به جایِ نامت،تصویرِ لرزانِ حضورت را در «تلاقیِ آب و اضطراب» می‌کاوم؛آنجا که تو،چونان حقیقتی در تبعید،در چشمانِ من و آب،به سکوتی ابدی تن داده‌ای.ساری عبدالرضا احمدی ۲۰اسفند۰۴