وقتي شعر، خون و عشق را روايت مي کند / تقدير تبريز از شاعر دل جبهه ها.سهيلا عباسپور :صبحِ روز بعد از عمليات والفجر 8آسمان هنوز خيس از شب بود و زمين بوي خون و خاکِ سنگينِ نبرد مي‌داد. کنار اروند، جايي که آب و خاک با سرخي خون عجين شده بود، جواناني خسته و بي‌صدا در سکوتي ابدي خوابيده بودند. نه فريادي بود، نه ناله‌اي، تنها آرامش بود،آرامش سهمگين!حاج صمد قاسم‌پور آنجاست، قلمي در دست و دلي پر از درد و عشق. او فقط شاهد نيست؛ دلش با هر قطره خون، با هر نفس رزمندگان، با هر سکوت خاک، يکي شده است. چشم‌هايش اشک مي‌ريزند و دستانش بر کاغذ مي‌رقصند، واژه‌ها را چون قطره‌هايي از خون و جان غواصان بر متن مي‌نويسد.شعرِ او نه روايتِ جنگ بود، بلکه تصويرِ درد و عشق و فداکاري — درست مثل تصويري که هر بار خواننده چشمانش را مي‌بندد، مي‌بيند: آبِ اروند، لکه‌لکه از خونِ سرخِ جواناني که دنيا را واگذار کردند تا فرداها بماند؛ سکوتِ سنگينِ خاک؛و نسيمِ سردي که انگار لالاييِ بي‌صدا مي‌خواند. و مي‌نويسد:لاي لاي اي جبهه لرين يورقوني اي خسته جوانلار ادامه متن لینک زیر 👇👇https://ahrarnews.ir/news/75527