آن که نوشد باده و گردیده مستدرمیان مردمان باشد الستآن زمان که باده را سر می کشدپیش خود باور کند حی حاضر استچه کند درمان دردش را دواپس ندارد ترسِ گویند آنچه هستآنکه روزش شب بود شب زنده دارتو بدان اندر دلش هست حق پرستچون کنون افتاده راهِ ضعفِ نفس ای بدان کس راهِ تقدیرش بِبستتا شود هوشیار و فارغ از بلاتا نگویند وی را مردم مرد پستاو که دارد غصه ویران نادم استای خدا گیر دست او گویند که رَست خالقا هر که به درگاهت بِجُستدِه کرامت چون نباشد در تو خَستعلی مهدی نیا فیروزجایی۱۲ر۶ر۱۴۰۵