«...اما من به این حقیقت ایمان دارم که همه به سوی یک چیز می‌روند، دست‌کم همه در پی یک چیزند، از حکیم گرفته تا آخرین راهزن، فقط از راه‌های گوناگون. این حقیقتی قدیمی است، اما چیز تازه در اینجاست که من دیگر نمی‌توانم از راه منحرف شوم. زیرا من حقیقت را دیده‌ام؛ من دیده‌ام و می‌دانم که انسان‌ها می‌توانند زیبا و سعادتمند باشند، بی‌آنکه توانایی زندگی بر روی زمین را از دست بدهند. من نمی‌خواهم و نمی‌توانم باور کنم که شر وضعیت عادی انسان‌ها باشد. و حال آنکه همه فقط به همین ایمان من می‌خندند. اما چگونه می‌توانم ایمان نداشته باشم؟ من حقیقت را دیده‌ام؛ نه اینکه آن را با عقل خود اختراع کرده باشم، بلکه دیده‌ام، دیده‌ام، و تصویر زندهٔ آن برای همیشه روح مرا پر کرده است. من آن را در چنان کمال و تمامیتی دیده‌ام که نمی‌توانم باور کنم برای انسان‌ها امکان‌پذیر نباشد. پس چگونه ممکن است گمراه شوم؟ البته منحرف خواهم شد، حتی شاید چندین بار، و شاید با کلمات دیگران سخن بگویم، اما برای مدتی کوتاه؛ تصویر زندهٔ آنچه دیده‌ام همیشه با من خواهد بود و همیشه مرا اصلاح و هدایت خواهد کرد. آه، من نیرومندم، تازه‌نفسم، می‌روم، می‌روم، حتی اگر هزار سال طول بکشد.»_خواب آدم مضحک_فئودور داستایفسکی@ajhvvan