▪️چرا دهها ‌هزار؟برخی می‌پرسند چرا رسانه‌ها به جای اعلام نام و شمارش دقیق کشته‌شدگان، آمار تخمینی اع

▪️چرا دهها ‌هزار؟برخی می‌پرسند چرا رسانه‌ها به جای اعلام نام و شمارش دقیق کشته‌شدگان، آمار تخمینی اعلام می‌کنند؟ در تازه‌ترین نمونه، امروز گاردین در گزارشی تحقیقی، عدد کشته‌شدگان فاجعه دی‌ماه را تا ۱۰ برابر آمار رسمی (حدود ۳۰ هزار تن) تخمین زده است. وقتی آمار اعلامی دولت حتی با گزارش شورای امنیت کشور هم نمی‌خواند چه رسد به تصاویر و روایت شاهدان عینی؛ نوبت به تخمین می‌رسد. بماند که صدها ساعت خاموشی مطلق اینترنت و تهدید ارسال‌کنندگان تصویر به رسانه‌ها، دسترسی به حقیقت را بسیار دشوارتر کرده است.فرض کنیم گزارش شورای امنیت کشور درست باشد؛ دبیر شورای امنیت می‌گوید: درگیری‌ها در بیش از ۴۰۰ شهرستان جریان داشته. اگر به طور میانگین هر شهرستان را شامل ۳ تا ۴ شهر بدانیم، با شبکه عظیمی از نقاط درگیری (حداقل ۱۲۰۰ شهر) مواجهیم. ویدیوهای منتشر شده از بیمارستان‌ها و‌ روایت پزشکان و شاهدان از کانتینرهای یخچالی به دلیل پر شدن ظرفیت سردخانه‌ها بر یک بحران انسانی در مقیاس وسیع گواهی می‌دهد. اگر در هر یک از این صدها شهر، تنها به طور میانگین ۲۰ نفر جان باخته باشند (عددی که با توجه به استقرار دوشکا و شلیک‌های مستقیم و بی‌مهابا بسیار محتاطانه و حتی غیرواقعی است)، مجموع آمار به سادگی از مرزهای ۱۰ و ۲۰ هزار نفر عبور می‌کند، بماند که از صدها شهر روایت‌هایی فراتر از حداقل صد کشته وجود دارد. تازه ما تنها با آمار کشته‌شدگان روبه‌رو نیستیم؛ این کوه یخ شامل صدها هزار زخمی، هزاران مورد شلیک هدفمند به چشم‌ها و شمار نامعلومی از ناپدیدشدگان قهری است. تخمین بالای رسانه‌ها، کاری شبیه آواربرداری در فاجعه‌ای است که زیر لایه‌های قطع اینترنت و فشارهای امنیتی بر خانواده‌ها و تهدید راویان و شاهدان، در حال دفن شدن است. در فضای فقدان شفافیت، وظیفه رسانه و نهادهای حقوق بشری از «تدقیق» به «تخمین» تغییر پیدا می‌کند. تا زمانی که یک کمیته حقیقت‌یاب مستقل زیر نظر سازمان ملل اجازه ورود به ایران و دسترسی به اسناد پزشکی قانونی، آرامستان‌ها و بیمارستان‌ها را نداشته باشد، ارائه هرگونه آمار قطعی، کمک به «عادی‌سازی فاجعه» است.📹 محمد جواد اکبرین@Akbarein