ادامه متن پیشین👇🏽و دیگر آنکه احمق را نه خانمان در دل منزلتی باشد و نه وطن در دیده حرمتی. هر کجا سف

ادامه متن پیشین👇🏽و دیگر آنکه احمق را نه خانمان در دل منزلتی باشد و نه وطن در دیده حرمتی. هر کجا سفره‌ای رنگین‌تر بیند، قبلهٔ اخلاص بدان جانب گرداند و هر کجا سایه‌ای فربه‌تر یابد، نسب خویش بدان خاک رساند. اگر منفعتی اندک در سوختن سرای خویش بیند، خود نخستین کسی باشد که هیزم بر آتش نهد و چون سقف فرو ریزد، بر خاکسترش تبسم زند و گوید: «قضا چنین بود.» و دیوار حاشا بلند دارد که بر سر خرابه‌ای که خود بر سر آدمیان فرود آورده گوید:« من نکردم».و اگر خصم بر باروی شهر رسد، او پیش از آنکه شمشیر از نیام برکشد، دیده در کفِ خصم دوزد که مگر عطایی یا خلعتی در میان باشد. اگر لقمه‌ای چرب‌تر بیابد، کلید حصار به طوع و رغبت تسلیم کند و فردا بر همان بارو ایستد و خویشتن را از حارسان آن دیار شمارد. وطن نزد او نه مأوای پدران است و نه مدفن نیاکان؛ رباطی است که تا توشه‌ای در آن یابد، در آن منزل کند و چون قوتی نیافت، پشت بر آن نهد، بی‌آنکه یک بار در آن نِگرد. چنین است که احمق را نه ریشه در خاکی است و نه عهدی با دیاری و دلی گرفتار یاری؛ هر نسیم که از جانب قدرت وزیدن گیرد، بدان سو خم شود و هر دستی که زرین‌تر نماید، بدان دست بوسه زند. عهد او بر آب نوشته‌اند و مهر او بر ریگ نهاده‌اند؛ نه از او وفایی برآید و نه ثباتی.پس هرگاه مردی یا زنی دیدی که از اندیشیدن گریزان است، از آویختن سیر نمی‌شود، از وعده نان می‌خورد، از دشنام تیغ می‌سازد، از نادانی منصب می‌تراشد و از عاریت، هویت و از وطن، آوار؛ بدان که با احمق روبه‌رویی، و اگر در آن حال با او به جدال برخیزی، بیم آن است که رهگذران، احمق را از دانا بازنشناسند.عیسیِ مریم به کوهی می‌گریختشیر گویی خونِ او می‌خواست ریختآن یکی در پی دوید و گفت خیردر پی‌ات کس نیست چه گریزی چو طیر؟.. گفت از احمق گریزانم برومی‌رهانم خویش را بندم مشو!@sahandiranmehr#احمق #احمق‌ها #احمقان #اوصاف_احمقان @akhalaji