در این آیه به سِرّ عجیب الهی می رسیم، رَبِّ إِنَّهُنَّ أَضْلَلْنَ كَثِيرًا مِنَ النَّاسِ فَمَنْ تَبِ

در این آیه به سِرّ عجیب الهی می رسیم، رَبِّ إِنَّهُنَّ أَضْلَلْنَ كَثِيرًا مِنَ النَّاسِ فَمَنْ تَبِعَنِي فَإِنَّهُ مِنِّي وَمَنْ عَصَانِي فَإِنَّكَ غَفُورٌ رَحِيمٌ (۳۶_ابراهیم) آیه خطاب حضرت ابراهیم به خداوند است که می گوید: پروردگارا! آنها بسيارى از مردم را گمراه كردند، پس هر كه از من پيروى كند بى گمان او از من است و هر كه مرا نافرمانى كند به يقين تو آمرزنده و مهربانى. ابراهیم خلیل با آن همه علم نبوت و امامت ادعا نمی کند هر کس از من تبعیت کند هدایت شده است بلکه می گوید از من است، یعنی اگر من هدایت شده باشم او هدایت خواهد شد و ادعا نمی کند هر کس از آنچه در راه خدا دعوت می کند نافرمانی کند خدا را نافرمانی کرده است... بلکه می گوید هر کس از من نافرمانی کند خداوند امید است او و مرا ببخشد، اگر می گفت هر کس عصیان مرا کند عصیان خدا را کرده است خودش را در مقام هدایت خلق کافی دیده بود و خودش را اهل بهشت و کسانی که بر عقاید او ایرادی اگر داشتند آنان را دشمن خدا معرفی می کرد پس ما حق نداریم در دعوت مردم به سوی خدا کسی که دعای ما را جواب نداد یا بر ما در جایی خرده گرفت او را تکفیر کنیم. ادْعُ إِلَى سَبِيلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ وَالْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ وَجَادِلْهُمْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعْلَمُ بِمَنْ ضَلَّ عَنْ سَبِيلِهِ وَهُوَ أَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِينَ (۱۲۵_نخل)در این آیه تصریح می کند در دعوت خلق به خدا تشخیص هدایت شده یا گمراه با خداست تو نیازی نیست به آنان بگویی گمراه هستی... فَرِيقًا هَدَى وَفَرِيقًا حَقَّ عَلَيْهِمُ الضَّلَالَةُ إِنَّهُمُ اتَّخَذُوا الشَّيَاطِينَ أَوْلِيَاءَ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَيَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ مُهْتَدُونَ (۳۰_اعراف)آیه تصریح می کند بسیاری از گمراهان هستند که در خط شیطان هستند و خود فکر می کنند هدایت شده اند که جز خدا کسی نمی تواند بر آنان نوری بدهد تا گمراهی خود را ببینند و از مجاورت شیطان رها شوند. در اصول کافی از امام صادق (ع) آمده است: هر كه را خدا خواهد هدايت كند سينه‌ی او را براى اسلام‌ آوردن بگشايد (عاشق و فريفته شود) و هر كه را خدا خواهد گمراه كند سينه‌‏اش را تنگ و سخت كند كه گوئى به آسمان خواهد رفت. (سختى مسلمان ‌شدن در نظر او مانند به آسمان رفتن است) اگر در دو آیه دقت کنیم تشخیص این که این کشف و شهود از شیطان است یا رحمان، مستلزم عطای علم و حکمت خداوندی است و خداوند بدون مجاهدت در راه اش بر بنده ای حکمت نمی بخشد پس اگر در مقام کشف و شهود قرار گرفتیم برگردیم ببینیم چه اندازه نافله و مجاهدت در راه خدا داریم که لایق آن شده ایم.از سوی دیگر در آیات قرآن حق تعالی بنده را علم و حکمت با القاء می بخشد و شنیدن صدای ذکر پرندگان و دیدن پرواز فرشتگان و... را در جایی نشان حکیم بودن بیان نکرده است، پس کسی که صاحب علم و حکمت است کشف و شهود خود را بر کسی ذکر نمی کند، چون این کشف و شهود برای اوست و کسی که کشف و شهود خود را در همه جا ذکر می کند بداند آن کشف و شهود از شیطان است که بدون علم و حکمت بر او بخشیده شده است و بی تردید کسی که نه به قرآن و نه به حدیث اشراف و تسلطی ندارد و صاحب حکمتی چون سلیمان نیست و فقط چند حدیث و دعا بلد است اگر از کشف و شهودی بگوید دروغ نمی گوید ولی این را نمی داند که کشف و شهودش شیطانی بوده است.در پابان بحث نیاز دیدیم اشاره ای به تفاوت مکاشفه و رویا داشته باشیم، رویا آن است که انسان می خوابد و در عالم رویا چیزی را می بیند؛ ولی کشف انسان در خواب نیست و در حالت بستن چشم چیزی را می بیند که به قدری این فاصله نزدیک است که گمان می کند آنچه را دیده است فکر کرده اما این گونه نیست بلکه بر جسم برزخی او چیزی را نشان دادند و با جسم برزخی مکاشفه صورت می گیرد و یا ممکن است حتی این مکاشفه در بیداری باشد که شیطان، بهشت، جهنم و... را ببیند. در رویا آنچه را که انسان می بیند ممکن است فراموش کند یا نکند، اما در مکاشفه، آنی و در لحظه اتفاق می افتد‌ و سریع انسان بیدار می شود که ممکن است فرشتگان و یا شیطان جسم برزخی انسان را مس می کنند و چیزی را بر او نشان می دهند.🆔 @akhlagh_marefatداستان ها و پندهای اخلاقی