#یک_داستان_یک_پند ۵۶۱یاد دارم در ایام جوانی، یکی از آشنایان که مرید عارفی به تشخیص خود شده بود همیشه از حالات مراد خود سخن می گفت که در موقع نماز از هوش می رود و راه می رود درهای خانه به روی او باز می شوند و هر کس را دستی می کشد حاجت اش می گیرد... می خواست مرا به سمت استادش جذب کند. گفتم نزد امام صادق علیه السَّلام از نماز و روزه و حالات کسی چنان با آب و تاب سخن گفتند که گمان کردند امام هم خواهد گفت مرا هم به زیارت او ببرید... امام سوال کردند: «معرفت و علم او در فهم دین اش چقدر است؟» گفتند: هیچ. حضرت فرمودند: «به خدا اعمال او، او را ترفیع نمی کند.» (در تدبر کلمه طیبه به مدد الهی گفته شد که کلام طیب، کلامی است که از زبان کسی بیرون می آید که او خود را در آتش الهی طِبْت کرده است و تقوی الهی دارد.)🆔 @akhlagh_marefatداستان ها و پندهای اخلاقی