حال مشرب فکری چیست؟ مشرب به آن آبشخور و نوع نیاز انسان به آب گفته می شود، أَجَعَلْتُمْ سِقايَةَ الْح

حال مشرب فکری چیست؟ مشرب به آن آبشخور و نوع نیاز انسان به آب گفته می شود، أَجَعَلْتُمْ سِقايَةَ الْحاجِّ (۱۹_ توبه) یعنی آب خوردن بر انسان و دام حاجت است که در بحث عدل الهی، بحث حاجت و حجت را بیشتر خواهیم شکافت. گاهی آبی که انسان از خدا برای شُرب می طلبد از روی استیصال و عطش است که حق تعالی بر او آب را در چشمه به حالت جوشان و انفجاری می بخشد، وَإِذِ اسْتَسْقَىٰ مُوسَىٰ لِقَوْمِهِ فَقُلْنَا اضْرِبْ بِعَصَاكَ الْحَجَرَ فَانْفَجَرَتْ مِنْهُ اثْنَتَا عَشْرَةَ عَيْنًا قَدْ عَلِمَ كُلُّ أُنَاسٍ مَشْرَبَهُمْ (۶۰_بقره)و در آیه ای دیگر در همین موضوع می فرماید: وَقَطَّعْنَاهُمُ اثْنَتَيْ عَشْرَةَ أَسْبَاطًا أُمَمًا وَأَوْحَيْنَا إِلَىٰ مُوسَىٰ إِذِ اسْتَسْقَاهُ قَوْمُهُ أَنِ اضْرِبْ بِعَصَاكَ الْحَجَرَ فَانْبَجَسَتْ مِنْهُ اثْنَتَا عَشْرَةَ عَيْنًا قَدْ عَلِمَ كُلُّ أُنَاسٍ مَشْرَبَهُمْ وَظَلَّلْنَا عَلَيْهِمُ الْغَمَامَ وَأَنْزَلْنَا عَلَيْهِمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوَىٰ كُلُوا مِنْ طَيِّبَاتِ مَا رَزَقْنَاكُمْ (۱۶۰_اعراف) حال به تدبر در این دو آیه در یک مفهوم و قالب می پردازیم.در آیه سوره بقره می فرماید: وقتی قوم موسی نبی در عطش افتادند و از موسی طلب آب کردند، موسی (ع) با اشاره عصای خود سنگ را شکافت و آب بر آنان از دل سنگ جوشید، ولی در آیه سوره اعراف می فرماید: قوم موسی نبی از او آب نخواستند و تشنه نبودند بلکه خدا وحی کرد اگر قوم ات تشنه بودند عصای خود بر سنگ بزن آبی از آن جاری شود. انْبَجَسَتْ یا جاری شدن آب بر زمین، با انفجار و جوشیدن و غلیان آب بسیار فرق دارد، در ادامه آیات مشخص می کند آنان در آن زمان فکر خوردن مَنّ و سَلّوی و آرزوهای دنیوی بودند پس بلاشک هرگز در استسقاء و تشنگی نبودند. گاهی آبی از عمق زمین بر سطح زمین می رسد و جاری می شود، گاهی آبی از دل زمین می جوشد کسی که طالبِ دنیا باشد از آب جاری در سطح می خورد ولی کسی که دنیا را رها کند و نافله انجام دهد از فجر حق تعالی در استسقاء (عطش) بهره مند می شود و خدا بر او می جوشاند‌، بر کسی که به قرآن عمل نمی کند از همان آبی که از سطح جاری می شود بردارد برایش کفایت است ولی برای کسی که در استسقاء و اهل عمل و نافله است باید بجوشد چون در عطش و طلب آب است. وقتی انسان تشنه و در استسقاء آب است (انْفَجَرَتْ) و زمانی که در طلب آب نیست و تشنه نیست (انْبَجَسَتْ).چنانچه نبی مکرم اسلام (ص) می فرمایند: «هر کس چهل صبح خود را خالص برای خدا کند (بدون مثنی فقط خدا را بجوید) خداوند چشمه های حکمت بر دل او می جوشاند.»، وَ سَقاهُمْ رَبُّهُمْ شَراباً طَهُوراً (۲۱_انسان) شفاعت و علم بلاجهل فقط از جانب خداست. و نیز می فرمایند: «حکمت گم شده مومن است» (یعنی در استسقاء الهی و طلب اش با نافله قرار گرفته است)، یعنی از هر که بشنود فرا گیرد و اهمیت ندهد از کجا آمده است (اشاره دارد حکمت در دست افراد معروف و مشهور به علم نیست) حتی در حدیثی می فرمایند: «شاید سفیهی صاحب حکمت باشد او را رها نکنید.» چنانچه یکی از مراحل معرفت، استسقاء و طلب و تشنگی است که در حدیث نبوی می فرماید: «چنانچه زمین از آب سیر نمی شود چنان کسی هم از طلب علم سیر نخواهد شد.» حکمت بر کسی که دچار مَثنی و شرک خفی است و به یقین نرسیده است هرگز روی نمی کند. حضرت می فرمایند: «فرشته ای را امر کنند که هر کس تواضع کرد بر او حکمت را بیاموز و هر کس تکبر کرد آن را از او دریغ دار.» (مراد روح القدس است)  در نهج الفصاحه آمده است که اگر مردم بدانند آنچه را که در طلبِ علم است، طالبِ علم می‌شوند اگر چه خون‌شان ریخته شود و در دریاها فرو روند.🆔 @akhlagh_marefatداستان ها و پندهای اخلاقی