هامان از این ریشه است وقتی خواست نردبانی بسازد تا فرعون بالا رود حتی موفق به ساخت آن نشد. هامان یعنی کسی که بدون نبرد شکست خورده است. حق تعالی برای کسانی که در محبت دنیا سرگردان و گیج شده اند می فرماید: أَلَمْ تَرَ أَنَّهُمْ فِي كُلِّ وَادٍ يَهِيمُونَ (۲۲۵_شعراء) برای مثال، کسانی که روزی سرمایه خود را به سمت طلا می برند، روزی به خرید خانه می برند و روزی در داخل و روزی در خارج از کشور خانه می خرند آنان در محبت دنیا هامان و يَهِيمُون هستند و به نوعی شکست خورده اند چرا که اگر قرار بر پیروزی شان بود بعد از رسیدن به ثروتی از دنیا در آن آرام می گرفتند و از تصاحب خود بهره می بردند و دنبال تصاحب دیگری نمی گشتند. سرزمین را وادی گویند چون محبت هر سرزمین بر دل مولود اش واقع است. وادی همان وطن است، جالب است حق تعالی فقط دو قطعه از زمین را وادی معرفی می کند که محبت آن در دل ساکنان زمین جایز است قرار گیرد یکی سرزمین مکه، رَبَّنَا إِنِّي أَسْكَنْتُ مِنْ ذُرِّيَّتِي بِوَادٍ غَيْرِ ذِي زَرْعٍ عِنْدَ بَيْتِكَ الْمُحَرَّمِ (۳۷_ابراهیم) و دیگری طور سینا یا همان بیت المقدس، إِذْ نَادَاهُ رَبُّهُ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى (۱۶_نازعات). بقیه موارد که انسان وطن خود را دوست دارد امری مذموم نیست و حتی در حدیث است که «حُبُّ الوَطَنِ مِنَ الْایمانِ» ولی رجحان وطن پرستی بر دین پرستی در قرآن نیست حتی طبق قرآن دین پرستی بر وطن پرستی ترجیح دارد که حق تعالی می فرماید: اگر در وطن خود نتوانستید دین خود را حفظ کنید به سرزمین دیگری هجرت کنید، وَالَّذِينَ آمَنُوا مِنْ بَعْدُ وَهَاجَرُوا (۷۵_انفال) نکته مهم این که هجرت از وطن برای حفظ دین فقط مجاز است، هجرت از وطن در صورت حمله دشمن و تسلیم وطن به دشمن امری مذموم است که حدیث «حُبُّ الوَطَنِ مِنَ الْایمانِ» به آن امر اشاره دارد. أَنْزَلَ مِنَ السَّمَاءِ مَاءً فَسَالَتْ أَوْدِيَةٌ بِقَدَرِهَا فَاحْتَمَلَ السَّيْلُ (۱۷_رعد)آیه اشاره دارد باران "أَوْدِيَة" و مورد حب شماست چون باعث طراوت بستان و باغ و محصولات کشاورزی و دامی شما می شود ولی شما همان "أَوْدِيَة" را به اندازه ای می خواهید که نیاز دارید و از زیاد شدن آن و سیلاب شدن اش در ترس هستید پس ترجمه آیه چنین می شود؛ نازل می کند از آسمان آبی پس شما سوال (گدایی و مسئلت) می کنید از این مورد حب تان، به اندازه تان چون احتمال سیل می دهید. (می ترسید از سیل) فَلَمَّا رَأَوْهُ عَارِضًا مُسْتَقْبِلَ أَوْدِيَتِهِمْ قَالُوا هَذَا عَارِضٌ مُمْطِرُنَا بَلْ هُوَ مَا اسْتَعْجَلْتُمْ بِهِ رِيحٌ فِيهَا عَذَابٌ أَلِيمٌ (۲۴_احقاف)در این آیه "أَوْدِيَة" به معنی باران مورد حبّ و ود‍ّ آن قوم بود که در انتظارش بودند و گمان کردند می خواهد ببارد در حالی که ابرها برای باران نیامده بودند، برای صاعقه و عذاب و مجازات آمده بودند. 🆔 @akhlagh_marefatداستان ها و پندهای اخلاقی