یک سنگ بزرگ هم دارای وزن و هم دارای ثقل است که سبب می شود سنگ جابجا نشود، وقتی این سنگ پودر می شود و

یک سنگ بزرگ هم دارای وزن و هم دارای ثقل است که سبب می شود سنگ جابجا نشود، وقتی این سنگ پودر می شود وزن اش را از دست نمی دهد ولی ثقل اش را از دست می‌ دهد و منفوش می شود چرا که باد آن را براحتی جابجا می کند.كَالْعِهْنِ الْمَنْفُوشِ (۵_قارعه)یعنی وقتی کوه ها چون پنبه رشته رشته شدند وزن شان همان است ولی منفوش می شوند یعنی ثقل خود را از دست می دهند و، هَباءً مَنْثُوراً (۲۳_فرقان) شده و در هوا پراکنده می شوند. قرآن قول ثقیل است، اگر اسرار آن نزد همگان فاش شود چون آن را نمی فهمند و عمل نمی کنند پس با این کار به نوعی اسرار منفوش می گردد. در حدیثی نبوی است اگر کسی اسراری از قرآن را در جایی بگوید یا به قرآن در جایی نزد مردم عمل کند که سبب شود آنان به قرآن و دین توهین کنند در گناه آنان که این توهین را کرده اند شریک است. اهل معرفت، اسرار توحید را به تأسی از قرآن و حدیث که با اشارات مطالب را بیان کرده است در جمله ای به ثقل بیان می کنند و آن را منفوش و باز و خرد و تکه تکه نمی نمایند چرا که هدف شان آن است که آن مطالب را تنها اهل آن، که به تعبیر قرآن همان مُسوِّمین هستند دریافت نمایند چون اگر مطلب ثقلی باز و خرد شود سبب سردرگمی و گمراهی کسانی خواهد شد که نور کافی برای درک آن را ندارند. یک رکعت صلاة دارای وزن است اما در همگان ثقل یکسانی ندارد، ممکن است کسی که معرفتی اندک دارد با یک ناملایمتی در زندگی نماز خود را ترک کند یا در نماز خود دچار مَثْنیْ (هوای نفس) شود، اما کسی که قول ثقیل خداوند را با عمل و نور درک کرده است نماز او بسان برگی از شجرۀ لا شَرْقِيَّةٍ وَ لا غَرْبِيَّةٍ است که به آن وزن بوده پس ثقیل است، برای همین یک رکعت نماز او ثقل اش به اندازه هزار رکعت نماز کسی است که به معرفت و درک ثقل کلام خدا نرسیده و به آن اعتراف نکرده است چرا که در اطاعت از اوامر الهی تسلیم و مقرّ نیست. امام صادق (ع) می فرمایند: «وقتی به معرفت رسیدی هر عملی کنی خداوند از تو می پذیرد و عمل تو ثقل پیدا می کند.» حق تعالی در ادامه آیه مذکور می فرماید: فَأَمَّا مَنْ ثَقُلَتْ مَوازِينُهُ‌ (۶_قارعه) یعنی اعمال قابلِ وزن او سنگین باشد، پس بسیاری از عبادات ما که مصداق یَصْنَعُون هستند در ترازوی اعمال وزن نمی شود و به کنار گذاشته می شود که بدعت ها مصداق آن است اما اعمالی چون نماز که فریضه الهی و قابل وزن است گاهی یک رکعت نماز از کسی به اندازه هزار رکعت نماز کس دیگری ثقل و سنگینی بر خود می گیرد چنان‌ که شما اگر یک کیلو پنبه را در ترازو بگذارید کفه آن مالا مال از پنبه می شود (مصداق هزار رکعت) ولی در کفه دیگر ترازو سنگ کم حجم و کوچک یک کیلویی قرار دارد که آن را می کشد پس وزن دو طرف ترازو یکی است اما ثقل دو طرف یکسان نیست، برای همین در حدیث است که مبادا! کثرت اعمال کسی شما را فریب دهد و او را مقرب به خدا بدانید... که در تعریف مذکور، این اعمال حکم پنبه را دارد. واحد مثقال برای اشیاء نفیس چون طلا و زعفران بکار می رود و هرگز برای آهن بکار نمی برند چون برخی اشیاء علی رغم وزن کم، ثقل دارند یعنی گران قیمتی؛ اعمال انسان صاحب معرفت نیز هر چند کوچک باشد دارای ثقل است. نکته بسیار مهم این که تسلیم شدن به معنی قرار گرفتن در مقام انفعال و تماشا نیست بلکه به معنی آن است در زمان احساس اراده خدا بر امری بایستیم و آنچه اسلام فرموده است به آن برای راه حل برگردیم. برای مثال، وقتی کسی پشت سر هم دچار مصیبت می شود باید تسلیم شود، در زمان بیماری ناله و شکایت نکند، دنبال ساحر و دعا نویس نگردد، بلکه به اسلام برگردد تا در اسلام ببیند باید توبه کند و عمل صالح نماید و دعا کند تا شاید خداوند بیماری او را شفاء داد، اگر هم نداد حکمتی دارد که او نمی داند این معنی سِلم و رضا است. 🆔 @akhlagh_marefatداستان ها و پندهای اخلاقی