به یکی دیگر از مشتقات این لغت می رویم. به سینه انسان که بخشی از آن در تاریکی و در درون سینه، که همان صدر است (يُوَسْوِسُ فِي صُدُورِ النَّاسِ (۵_ناس)) و بخشی دیگر بیرون زده است و ثَدیْ یا پستان گفته می شود جیب گویند که بخشی در تاریکی و بخشی در روشنایی است برای همین از ظاهر انسان و بیرون سینه انسان نمی شود به تاریکی صدر او علم یافت و همیشه از درون و مَثْنی و هوای نفس انسان ها در جُبّ هستیم. برای مثال، کسی که می خندد در قسمت روشنایی است ولی درون اش اینکه با چه نیتی بر ما می خندد بر ما در تاریکی و جِبْت است، از این جهت سینه را جَیْب گویند، اسْلُكْ يَدَكَ فِي جَيْبِكَ تَخْرُجْ بَيْضَاءَ (۳۲_قصص) آیه اشاره ای دارد چون نور مومن در دست راست اوست لذا قرار دادن آن بر روی جیب هم سبب رفع وسوسه شیطان و هم القای نور به قلب می شود، از این خاطر است که گویند دست راست را بر روی سینه قرار دهید که سبب القای آرامش و از بین رفتن ظلمات از قلب مومن است، یا زمانی که در زیارتگاهی دست راست را بر سینه می زنیم هنگامی که دعایی می خوانیم نشان از این امر است. اگر فردی از سوی خدا برای هدایت مردم انتخاب شود که نصف او در تاریکی و نصف او در روشنایی برای خلق باشد، یعنی مثل مصطفی و پیامبرِ شناخته شده برای عموم نباشد و ناشناس در میان خلق در تاریکی زندگی کند و نیز او بخشی از حکمت را که در روشنایی است می تواند به اطرافیان ببخشد و بخشی از حکمت را در تاریکی قلب خود باید نگه دارد و تا آخر عمر به کسی روشن نسازد مُجتبی گویند. مصطفی رسالت اش علنی است و بر همه مردم آن را تبلیغ می کند ولی مجتبی از جُبّ است یعنی بخشی از وجود ولی خدا برای اطرافیان معدودی شناخته می شود و برای عمده مردم ناشناس و در تاریکی است؛ و از بُعد دیگر که از ریشه جب است از این جهت که بخش معدودی از علم خود در روشنایی را بر همگان می دهد و بخش عمده ای از آن در تاریکی است و بر همگان بروز نمی دهد که به چنین کسانی منتجبین گویند، تمام ائمه علیهم السلام اجمعین از منتجبین بودند چرا که بخش کمی از مردم می دانستند ایشان ولی خدا هستند و بر اکثر مردم اینان در تاریکی بودند، و ب‍ُعد دوم این که همه علم شان را در اختیار طالبان علم قرار نمی دادند و در تاریکی با آن علم مدفون شده اند که در روایتی در اصول کافی است که امام باقر علیه السلام نود هزار حدیث را بر کسی نقل نکردند و در تاریکی سینه با خود در تاریکی قبر دفن کردند و بر کسی علنی نکردند پس به همین دلیل همه ائمه مجتبی هستند و رسالت تبلیغ دین همانند پیامبر بر آنان نبوده است و در تاریکی بر کسانی که به دنبال درک اسلام پیامبر ختمی مرتبت محمد مصطفی صلوات الله علیهم بودند بخشی از علم شان بر آنان آشکار کردند.وَجَاهِدُوا فِي اللَّهِ حَقَّ جِهَادِهِ هُوَ اجْتَبَاكُمْ (۷۸_حج)پس در حدیث از مولای متقیان است کسانی که شمع راه هدایتند، در بین مردمان ناشناس اند، هم خودشان ناشناس اند یعنی بخش عمده جامعه نسبت به آنان در تاریکی هستند و آنان را نمی شناسند و هم علم شان بر مردمان پوشیده و جبّ و در تاریکی است، یعنی بخشی از علم شان را بر مردم آشکار می کنند و کسی را امین اسرار نمی دانند که در حدیث است که امام (ع) فرمودند: «اگر حتی سه نفر را امین اسرار می دانستم هر چه علم در سینه داشتم بر او می سپردم.» پس همه ائمه علیهم السلام هم اولی الامر و هم مجتبی هستند که طبق آیه اگر مومنی حق جهاد حق تعالی را کامل اداء کند مجتبی برای هدایت خلق می شود، یعنی کسی که حق جهاد خدا را با مال و جان و نفس اش اداء کند او برای هدایت خلق اجتباء می شود.فَاجْتَبَاهُ رَبُّهُ فَجَعَلَهُ مِنَ الصَّالِحِينَ (۵۰_قلم)ائمه مجتبی هستند چون مانند نبی مکرم اسلام (ص) رسالت تبلیغ علنی اسلام را ندارند و هم در روشنایی در بین خلق و هم در تاریکی (با تقیه) در بین مردم زندگی می کنند و هم بخش عمده ای از علم شان را به روشنایی نمی آورند و بدون این که به کسی آن را بدهند در ظلمات (ظاهری) سینه به ظلمات خاک می برند.🆔 @akhlagh_marefatداستان ها و پندهای اخلاقی