در بسیاری از آیات قرآن خداوند می فرماید: وَاعَلموا؛ برای مثال، وَ اعْلَمُوا أَنَّما أَمْوالُكُمْ وَ أَوْلادُكُمْ فِتْنَةٌ (۲۸_انفال) ما گمان می کنیم وقتی خداوند می فرماید: وَاعَلموا؛ ما یاد گرفتیم ولی اینطور نیست باید انسان علم پیدا کند یعنی باید خداوند نور دهد و در این مسیر عمل کند تا به یقین رسد تا بتواند محبت دنیا را ترک کند. کسی که نافله نکند هرگز در استستقاء علم و حکمت قرار نگیرد چون حق تعالی از برابر دیدگان او پرده حجابات را کنار نمی زند که در عطش فهم آنچه دیده است بیفتد، برای چنین کسی چنانچه در آیه گفته شده است انفجار علمی صورت نمی گیرد بلکه مصداق آیه دوم بر او، وَأَوْحَيْنَا إِلَىٰ مُوسَىٰ إِذِ اسْتَسْقَاهُ قَوْمُهُ (۱۶۰_اعراف) خداوند آب را در اختیار کسی قرار می دهد که تشنه نیست. وَإِذِ اسْتَسْقَىٰ مُوسَىٰ لِقَوْمِهِ فَقُلْنَا اضْرِبْ بِعَصَاكَ الْحَجَرَ فَانْفَجَرَتْ مِنْهُ اثْنَتَا عَشْرَةَ عَيْنًا قَدْ عَلِمَ كُلُّ أُنَاسٍ مَشْرَبَهُمْ (۶۰_بقره)استسقاء همان تشنگی علم و حکمت در وجود کسی است که نافله دارد که نبی مکرم اسلام (ص) فرمودند: «چنان که زمین از آب سیراب نشود عالم (کسی که به علم خود عمل می کند) هم از علم سیراب نمی شود» و همیشه نزد حق تعالی زانو زده و عَن السَّاق شده است تا از چشمه زلال معرفت به او جرعه ای بیاموزد و همانند موسی به دنبال خضر است و در مقابل هر چیز صبر می کند. وَاللَّهُ الَّذِي أَرْسَلَ الرِّيَاحَ فَتُثِيرُ سَحَابًا فَسُقْنَاهُ إِلَى بَلَدٍ مَيِّتٍ فَأَحْيَيْنَا بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا كَذَلِكَ النُّشُورُ (۹_فاطر)حق تعالی سقایت را برای زمینی معرفی می کند که تشنه است، زمینی که تشنه نیست هرگز از باران شوق نمی کند و آن را پس می دهد و اگر زیاد ببارد تبدیل به باتلاق و لجن زار می گردد پس کسی که نفس خود در لجن زار حب دنیا و نفس سیراب کرده است (مَنّ و سلوی) همان انْبَجَسَتْ است کمی از آن استفاده کند بر او کفایت است و نیازی به انفجار بر او نیست چون در انفجار گمراه و غرق می شود، خداوند در حق او می فرماید: اگر آب خواست بگو من آب دارم... و خداوند به اندازه ای او را از آب حکمت سیراب می کند که به همان اندازه زمین و وادی خود را از محبت دنیا با نافله خشک کرده باشد، چنین کسی که به قرآن و آموخته خود عمل نمی کند قرآن را بخشی از ابزار دنیا برای کسب دنیا دوست دارد و نافله ای در راه خدا ندارد و استاد قرآنی است که در کنار امکانات دنیا می خواهد از استادی قرآن هم برای خود دنیا و نفوذ و شهرت کسب کند، هرگز از سوی خدا در مرحله طلب و استسقاء قرار نمی گیرد که چشمه های معرفت از دل او بجوشد اگر بر چنین کسی آبی بریزد و علم و حکمتی نازل کند که تشنه آن نیست به سان حدیثی می شود که حق تعالی فرمود: «کسی آنچه را که یاد می گیرد عمل نکند من هفتاد باطن بر ظلمت دل او می افزایم» چنین کسی زمین قلب اش که سیراب از محبت دنیا و در عطش و استسقای دنیاست و برای طلب آن عن الساق شده و زانو زده است هرگز نمی تواند برای طلب حکمت در استسقاء و عن الساق شود و زانو بزند چنانچه مولای متقیان فرمودند: «به خدا قسم چنانچه خورشید و ماه نورش در یک جا جمع نشود محبت دنیا و آخرت هم هرگز در یک جا جمع نشود.» کسی که محبت دنیا را از دل خود بیرون برده است بسان زمین خشک و مرده ای است که در استسقاء و عن الساق برای دریافت حکمت الهی چون موسی است که به دنبال خضر رفت... چون سلمان است که از فارس به دنبال نبی مکرم اسلام (ص) بود... در شرح نهج البلاغه از امام علی (ع) آمده: «هر کس برای سخن تو نشاط نشان ندهد زحمت شنیدن سخن را از او بردار.»🆔 @akhlagh_marefatداستان ها و پندهای اخلاقی