خیلی زیباست که در دعا، خواسته‌ات با صیغهٔ نکره (نامشخص، تعیین نشده) باشد. مثلا بگویی: «هر خیری از سو

خیلی زیباست که در دعا، خواسته‌ات با صیغهٔ نکره (نامشخص، تعیین نشده) باشد. مثلا بگویی: «هر خیری از سوی تو». تعیین همیشه جواب نمی‌دهد. بهتر است منتظر هدیهٔ پنهان باشی. همان جایزه‌ای که موسای گریخته از فرعون دریافت کرد؛ نخست کار خیر کرد، سپس فرمود: ﴿رَبِّ إِنِّي لِمَا أَنْزَلْتَ إِلَيَّ مِنْ خَيْرٍ فَقِيرٌ﴾ (پروردگارا من به هر خیری که از سوی تو بیاید نیازمندم). فقیر خیر توام، هر خیری. هر خیری که خودت برایم برگزینی. این تنوین پایان خیر را می‌بینید؟ این سپردن است. سپردن انتخاب، اعتماد می‌خواهد. سپردن این باور را در خود دارد که طرف دعایم مرا شگفت‌زده خواهد کرد. انتخاب‌های خداوند مانند هدایایی غیر منتظره هستند. توهم کنترل را باید کنار گذاشت، آنچه دقیقا من می‌خواهم در خود نوعی توهم دارد که تو انتخاب کرده‌ای و همین هم خواهد شد. اما همیشه اینطور نیست. تو به علم خود توکل کرده‌ای و قدرت خداوند. چه می‌شود هم به علم و هم به قدرتش توکل کنی.