یادی از «کلانتر» محله حیدرآباد کرج🔹 از اینجا نرو، غصبی است، مال دکتر سهراب«محله حیدرآباد کرج» در ذه

یادی از «کلانتر» محله حیدرآباد کرج🔹 از اینجا نرو، غصبی است، مال دکتر سهراب«محله حیدرآباد کرج» در ذهنم با نام دو روحانی متفاوت گره خورده است. یکی علی اکبر حکمی زاده خواهرزاده دگراندیش آیت الله سید محمود علایی طالقانی و روحانی تأثیر پذیرفته از سید احمد کسروی که کتاب «اسرار هزار ساله» را ذیل «جریان پاک دینی و اصلاحگری دینی» در نقد برخی باورها و گزاره های اسلامی - شیعی نوشت. حکمی زاده مخاطب امام خمینی در کتاب فارسی «کشف اسرار» است.به نظر می رسد او پس از ترور کسروی در سال ۱۳۲۴ خورشیدی توسط مریدان سید مجتبی نواب صفوی، به جهت حفظ جان از شهرهای قم و تهران کناره گرفت. او با کندن لباس روحانیت، کارمند «موسسه تحقیقات دامپروری حیدرآباد کرج» شد و به مرغ داری پرداخت. تا سال ۱۳۶۶ خورشیدی زنده بود.در سال ۱۳۶۱ خورشیدی روحانی دیگری به نام سید احمد کلانتر از سادات کلانتر شوشتر خوزستان که در اسناد بر جای مانده از سازمان اطلاعات و امنیت حکومت پهلوی (ساواک) بارها از او و کنش های سیاسی اش یاد شده، پا به محله حیدرآباد کرج گذاشت. اما او در آن سال ها، قائل به «اسلام سیاسی» بود؛ زخمی، زندان رفته و تبعید شده حکومت پهلوی و از این جهت فرسنگ ها با حکمی زاده فاصله داشت. در حیدرآباد مرغ داری متروکه ای را - که احتمالا سال های متمادی پناهگاه و کارگاه حکمی زاده بود - را خرید و در خانه اش حسینیه ای ساخت و باورهای مذهبی حیدرآبادی ها را تقویت کرد. او مشتاقانه کمک کرد به ساخت مدرسه محل. دو فرزند جوانش در جنگ تحمیلی عراق علیه ایران شهید شدند. نگذاشت نام فرزندانش در تابلوی مدرسه جای گیرد.این جایگاه و ویژگی های احترام برانگیز باعث نشد که سید کلانتر حقوق مردم و مالکیت خصوصی را نادیده بگیرد و به آنها فخر بفروشد و به قول امروزی ها ویژه خواری کند. اگر می خواهید آقا سید احمد کلانتر حیدرآباد را بشناسید این خاطره از سرهنگ علی اوسط کوهستانی (نظامی اهل روستای ولی آباد چالوس) را بشنوید: «شهرداری حیدرآباد [کرج] یک پارکی در محل درست کرد. روزی می خواستیم با حاج آقا از داخل پارک با ماشین رد شویم، فرمودند: از اینجا نرو! گفتم اینجا جاده است. گفت: باشد، این غصبی است. اسم می برد این مال فلان دکتر است (دکتر سهراب)، چون خودش حضور نداشته شهرداری اینجا را گرفته است و فضای سبز کرده و شما هم نباید بروی. با این که مسیر دورتر می شد ولی باز به همه توصیه می کرد که همیشه از کوچه مجاور (کوچه آیت الله بروجردی) رفت و آمد کنید.»چه جالب که سید رهگذر کوچه بروجردی بود. وقتی در ۲ مهر ۱۴۰۲ درگذشت هیچ مدیر و مقامی در استان البرز تسلیت مکتوب و رسمی صادر نکرد و مراسم دولتی هم برگزار نشد. شاید به شأنش آگاهی نداشتند یا احتیاط های اجتماعی او را برنمی تافتند. وقتی دو روز بعد رهبر شهید انقلاب، کوچ او را با تعبیر «عالم مجاهد» تسلیت گفت، تازه خواص البرز پی بردند چه کسی در حیدرآباد ساکن بود اما باز در البرز سکوت حکمفرما بود.اما مردم عادی محله او را می شناختند و درکش می کردند چون احتیاط، خاکساری و مردم وارگی، مهم ترین ویژگی اش بود؛ چون حق دکتر سهراب را هم رعایت می کرد و در نظر داشت.روانش شاد. ✍ حسین عسکری۳ شهریور ۱۴۰۵تصاویر مربوط به این یادداشتایران‌مهر @alborzology▫️وبلاگ ۱▫️وبلاگ ۲▫️اینستاگرام▫️آپارات