دربی ۱۰۷ با مدل جدیدشجاعت، جسارت و درک تیمیاگرچه نیمه اول با توجه به بازی خوب دو تیم فقط گل نداشت، ا

دربی ۱۰۷ با مدل جدیدشجاعت، جسارت و درک تیمیاگرچه نیمه اول با توجه به بازی خوب دو تیم فقط گل نداشت، اما با شروع نیمه دوم، در همان دقایق ابتدایی این نقیصه برطرف شد تا محبی با گل خود بر زیبایی دربی بیفزاید. محبی در دقیقه ۴۹ و از میان اجتماع پرتعداد مدافعان استقلال، توپ را به تور دروازه این تیم دوخت تا دربی زیبایی خود را پیدا کند.این گل به‌واقع چهره دربی را عوض کرد تا جسارت بازیکنان دو تیم افزایش یابد. لرزیدن تیر دروازه پرسپولیس روی ضربه یاسر آسانی نشان داد که این پایان کار نیست. همین بازیکن سه دقیقه بعد، در دقیقه ۵۹، کار نیمه‌تمام خود را تکمیل کرد و این‌بار در حالی که در نقطه کور خط دفاعی پرسپولیس صاحب توپ شده بود، استقلال را از تیم بازنده خارج کرد تا با گلش تعادل را برقرار کند.آنچه باعث تفاوت دربی ۱۰۷ با دربی‌های گذشته شده بود، جسارت، شجاعت، میل به کار گروهی و درک و پیدایش بازیکنان در کار تیمی بود. در دربی ۱۰۷ ستاره تعریف نداشت، بلکه این تاکتیک تیمی بود که بازیکنان را وادار کرده بود تا هنر فردی خود را با کار گروهی تیم گره بزنند.سرعت در انتقال توپ، پرتعداد بودن در حمله و دفاع، که همان اصل پوشش و حمایت را به تصویر می‌کشاند، باعث شده بود تا در هیچ نقطه‌ای از زمین چیزی به نام بازی ایستا وجود نداشته باشد. همین مسئله باعث شده بود تا زمین بازی برای هر دو تیم کوچک دیده شود.آنچه در روند حرکتی دو تیم چشم‌نواز دیده شد، ایجاد فضا از سوی وینگرهای دو تیم بود که بازی را از کناره‌ها به عمق قلب دفاع دو تیم می‌کشاند تا دربی همان باشد که سال‌ها در انتظارش بودیم.دو گل دقایق ۴۹ و ۵۹ دو تیم دقیقاً از روی همین تاکتیک روییده شد. نکته جالب اینکه برای هر دو تیم این مسئله به‌درستی آنالیز شده بود؛ دریافت گل پایان کار نیست، بلکه شروع بازی برای به نمایش درآوردن قدرت تهاجمی است.حتی زمانی که بازیکنان تعویضی وارد میدان شدند، این نکته نه‌تنها کم‌رنگ نشد، بلکه پررنگ‌تر از گذشته دیده شد.دربی ۱۰۷ مدل جدیدی از دربی بود که تمامی زیبایی‌های یک فوتبال جذاب را در خود جای داده بود. حتی اگر تیمی بازنده می‌شد، باز هم هواداران تیم بازنده و برنده، هر دو شاد و راضی دیده می‌شدند.سرانجام مدل جدید دربی با تساوی به پایان رسید، اما در این مدل، جسارت، شجاعت، سرعت و زیبایی حرف بزرگ و حرف اول این بازی بود که به نمایش درآمد.نویسنده: اکبر عزیزی