قسمت اين بود که من با تو معاصر باشمتا در اين قصــه پر حادثه حاضــــر باشمهر بار که خبر شهیدی را می‌آ

قسمت اين بود که من با تو معاصر باشمتا در اين قصــه پر حادثه حاضــــر باشمهر بار که خبر شهیدی را می‌آوردند، با آنکه برایمان جانکاه بود، ولی دلمان به آقایمان گرم بودزمزمه میکردیم: «سر خم مِی سلامت / شکند اگر سبویی»...آه از دنیا که ما را به جایی رساند که نماز لیلة الدفن آقا را زیرنویس میکنند. ما هیچوقت در گمان‌مان هم نبود که برای آقا نماز بخوانیم. برای همه ما تصورمان بر این بود که عمرمان قبل آقا تمام است و ما روزی که آقا نیست را نمی‌بینیم.اما نشد که جانفدایش باشیمو او جانفدای همه ما شد... با آنکه چندماه از روز واقعه گذشته بود، گویی آقا را یکبار دیگر شهید کردند، یکبار دیگر یتیم شدیم، یکبار دیگر در سحرگاهی اعلام شد که چه بر سرمان آمده، و یکبار دیگر تمام شهدای گذشته را مجددا از دست داده‌ایم و چقدر خوب گفت شهید آوینی در غم از دست دادن امام که انگاری حرف امروزمان است:«داغهای همه تاریخ را ما به یکباره دیده ایم. یک بار دیگر این رسول اکرم است که در دنیا رفته است، یک بار دیگر این علی است که به شهادت رسیده است، یک بار دیگر این فاطمه است وحسن است وحسین است که ما را داغدار کرده اند، یک بار دیگر این مهدی است که در حجاب غیبت رفته است.»و قطعا خدا بر دل ما پرده حجاب زده و تسلی داده‌ است و الا تحمل این حجم غم برایمان ممکن نبود.چه شهدایی، چه جان های بلندی که هر کدامشان برای هر ده سال یکبار نیز برایمان سنگین بود، ولی در زمانه‌ای بودیم که در فاصله های زمانیِ کوتاهی و پشت سرِ همی به این داغ ها مبتلا شدیم. و بالاخره پس از چند روز، چه باشکوه و بی نظیر و غیرقابل وصف آقایمان را تا بهشت بدرقه کردیم...و او پس سالها مجاهدت و خستگی ناپذیری و ایستادگی بر صراط حق، در آغوش امام رضا (ع) آرام گرفت. امیدواریم برای ما که فرزندان او بودیم، دعا کند که ادامه دهندگان راهش باشیم با قوت و استواری و انگیزه.خدا رحمت کند و خیرکثیر دهد و با امام محشور کند هرکسی که در این مدت در عرصه حاضر بود، زحمت کشیدند از حضور تا برنامه ریزی و اجرا و خدمت و نوحه‌خوانی و شعر و رفت و آمد و همه و همهو بویژه مادحین اهل بیت که معتقدم در این مدت بسیار زحمت کشیدند و بسیار موثر بودند.ماشاءالله به این ملت و ملتهادلمان خیلی برایتان تنگ می‌شود آقاجان...[سحرگاه ۱۹ تیر ۱۴۰۵]