🛡 بازدارندگی؛ ضرورتِ قدرت در جهانِ جدید🌍 نظم جهانی در حال تغییر است. تحولات سال‌های اخیر نشان می‌د

🛡 بازدارندگی؛ ضرورتِ قدرت در جهانِ جدید🌍 نظم جهانی در حال تغییر است. تحولات سال‌های اخیر نشان می‌دهد جهان از دوره تک‌قطبی فاصله گرفته و وارد مرحله‌ای از رقابت قدرت‌های بزرگ و بی‌ثباتی ژئوپلیتیک شده است. در چنین شرایطی، نمی‌توان امنیت کشور را صرفاً به قواعد حقوق بین‌الملل یا تعهدات قدرت‌های خارجی سپرد.⚖️ حقوق بین‌الملل بدون پشتوانه قدرت، تضمین امنیت نیست. تجربه کشورهایی مانند اوکراین و لیبی نشان داده است که تضمین‌های خارجی، اگر با قدرت مستقل همراه نباشند، در شرایط بحرانی می‌توانند ناکافی باشند. امنیت پایدار، پیش از هر چیز به توان دفاع از خود وابسته است.☢️ بازدارندگی هسته‌ای را نباید با جنگ‌طلبی اشتباه گرفت. کارکرد اصلی بازدارندگی، جلوگیری از جنگ است؛ یعنی دشمن بداند حمله به یک کشور، هزینه‌ای سنگین و غیرقابل‌تحمل خواهد داشت. البته بازدارندگی هسته‌ای به معنای جلوگیری از هر درگیری محدود نیست؛ کارکرد اصلی آن، مقابله با تهدیدهای موجودیتی و جنگ تمام‌عیار است.🤝 دیپلماسی بدون قدرت، شکننده است. مذاکره زمانی می‌تواند به توافقی متوازن منجر شود که طرفین از قدرت و توان چانه‌زنی برخوردار باشند. بنابراین قدرت نظامی و دیپلماسی رقیب یکدیگر نیستند؛ قدرت، پشتوانه دیپلماسی است.✌️ ایران برای امنیت پایدار به قدرت ملی جامع نیاز دارد: توان دفاعی، اقتصاد قدرتمند، فناوری، انسجام اجتماعی و دیپلماسی فعال باید در کنار یکدیگر قرار گیرند. هدف از افزایش قدرت، آغاز جنگ نیست؛ هدف این است که اساساً کسی به فکر آغاز جنگ نیفتد.📌 جهان در حال ورود به مرحله‌ای تازه است و ایران نیز باید متناسب با این واقعیت، محاسبات خود را به‌روز کند. در جهانِ قدرت‌ها، استقلال بدون قدرت پایدار نمی‌ماند و صلح بدون بازدارندگی، تضمین‌شده نیست.