🔫 بازدارندگی؛ پیش‌شرط امنیت و توسعه🔹 به‌گمان من، در شرایط فعلی، پیش از هر اصلاح اقتصادی، مدیریتی ی

🔫 بازدارندگی؛ پیش‌شرط امنیت و توسعه🔹 به‌گمان من، در شرایط فعلی، پیش از هر اصلاح اقتصادی، مدیریتی یا سیاسی، باید یک مسئله را در اولویت مطلق قرار داد: تأمین امنیت و ایجاد بازدارندگی مؤثر. کشوری که نتواند امنیت و تمامیت سرزمینی خود را تضمین کند، حتی اگر بهترین برنامه‌های اقتصادی و مدیریتی را هم داشته باشد، در معرض فشار و مداخله بیرونی قرار خواهد گرفت. اصلاحات پایدار، در نهایت به یک چتر امنیتی قابل اتکا نیاز دارد.🛡 تجربه سال‌های اخیر نشان داده که صرفاً قرار گرفتن در وضعیت «آستانه‌ای» و ابهام راهبردی، الزاماً بازدارندگی کافی ایجاد نمی‌کند. وقتی طرف مقابل احتمال می‌دهد هزینه اقدام نظامی علیه یک کشور قابل مدیریت است، طبیعتاً انگیزه بیشتری برای فشار و آزمودن خطوط قرمز پیدا می‌کند. بازدارندگی زمانی معنا پیدا می‌کند که هزینه حمله برای طرف مقابل آن‌قدر بالا باشد که اساساً از تصمیم به حمله منصرف شود.⚛️ از این منظر، مسئله هسته‌ای را نمی‌توان صرفاً با عینک «ساخت بمب» دید. بحث اصلی، معادله امنیتی ایران و آینده کشور است. اگر قرار باشد توان راهبردی صرفاً برای جلوگیری از جنگ وجود داشته باشد، فلسفه آن می‌تواند دقیقاً در نقطه مقابل جنگ‌طلبی قرار بگیرد؛ یعنی ایجاد شرایطی که هیچ طرفی مطمئن نباشد می‌تواند با یک حمله محدود، هزینه‌ای محدود به کشور تحمیل کند.⚖️ البته چنین تصمیمی نیازمند محاسبه‌ای دقیق و همه‌جانبه است؛ از ملاحظات فنی و امنیتی گرفته تا واکنش قدرت‌های بزرگ، کشورهای منطقه و نظام بین‌الملل. ایران باید به‌جای تصمیمات هیجانی، یک راهبرد روشن، مرحله‌بندی‌شده و مبتنی بر منافع ملی داشته باشد؛ راهبردی که هدف نهایی آن کاهش احتمال جنگ باشد، نه ورود به مسابقه تسلیحاتی بی‌پایان.🌐 در کنار بازدارندگی، باید روابط راهبردی با قدرت‌هایی مانند چین و روسیه نیز عمق بیشتری پیدا کند و ظرفیت‌های اقتصادی کشور از انحصار گروه‌های ذی‌نفوذ خارج شود. اصلاح ساختار مدیریتی، مبارزه با ناکارآمدی و تقویت استقلال تصمیم‌گیری نیز بخش دیگری از همین پازل است. امنیت بدون اقتصاد قدرتمند پایدار نمی‌ماند و اقتصاد قدرتمند نیز بدون امنیت، دائماً در معرض شوک و تهدید خواهد بود.🤝 در سطح منطقه‌ای هم می‌توان از همین نیاز مشترک به امنیت استفاده کرد. کشورهای منطقه، بیش از هر چیز به یک سازوکار باثبات برای کاهش تنش و تضمین امنیت نیاز دارند. ایران می‌تواند به‌جای اینکه صرفاً موضوع امنیت دیگران باشد، به یکی از ستون‌های اصلی معماری امنیتی منطقه تبدیل شود؛ معماری‌ای که در آن کشورهای منطقه، به‌جای اتکا به قدرت‌های فرامنطقه‌ای، بخشی از مسئولیت امنیت خود را بر عهده بگیرند.🎯 در نهایت، مسئله اصلی این نیست که ایران در یک مسابقه تسلیحاتی به چه کشوری برسد یا از چه کشوری جلو بزند. مسئله این است که آیا ایران می‌تواند هزینه هرگونه تجاوز به خود را آن‌قدر بالا ببرد که تصمیم به تجاوز از اساس منتفی شود؟ اگر پاسخ مثبت باشد، آن‌گاه می‌توان با پشتوانه امنیتی بیشتر، سراغ اصلاحات اقتصادی، مدیریتی و سیاسی رفت و ظرفیت‌های عظیم کشور را آزاد کرد.🕊 بازدارندگی هدف نهایی نیست؛ ابزار حفظ صلح، استقلال و فراهم کردن فرصت برای ساختن یک کشور قدرتمند است.