⚠️ تنگه هرمز؛ اهرم راهبردی ایران🛢 تنگه هرمز صرفاً یک آبراهه جغرافیایی نیست؛ بلکه یکی از مهم‌ترین اه

⚠️ تنگه هرمز؛ اهرم راهبردی ایران🛢 تنگه هرمز صرفاً یک آبراهه جغرافیایی نیست؛ بلکه یکی از مهم‌ترین اهرم‌های ژئوپلیتیکی ایران است. بخش قابل‌توجهی از انرژی جهان از این مسیر عبور می‌کند و هرگونه اختلال در آن می‌تواند مستقیماً بازار نفت، قیمت بنزین و در نهایت اقتصاد و سیاست داخلی آمریکا را تحت تأثیر قرار دهد.🪖 حمله زمینی؛ پرهزینه و پرریسکورود زمینی به ایران برای آمریکا به معنای پذیرش هزینه‌ای بسیار سنگین است. گستردگی سرزمینی ایران، جمعیت، توان موشکی و پهپادی و ظرفیت‌های دفاعی کشور، چنین سناریویی را به گزینه‌ای پرهزینه تبدیل می‌کند. به همین دلیل، حمله هوایی، فشار اقتصادی و محاصره دریایی می‌تواند برای آمریکا گزینه‌های کم‌هزینه‌تری باشد.✈️ برتری هوایی؛ مزیت آمریکاآمریکا در حوزه هوایی و تسلیحات نقطه‌زن برتری قابل‌توجهی دارد و طبیعی است که در صورت تقابل، تلاش کند از همین مزیت استفاده کند. اما برتری هوایی به معنای امکان حل سریع مسئله ایران نیست؛ زیرا جنگ فقط با برتری هوایی تعیین نمی‌شود و توان پاسخ متقابل و هزینه‌های سیاسی و اقتصادی نیز اهمیت دارد.📈 نفت؛ نقطه فشار متقابلافزایش قیمت نفت و بنزین می‌تواند به یکی از مهم‌ترین نقاط فشار علیه آمریکا تبدیل شود. افزایش هزینه انرژی مستقیماً بر زندگی مردم آمریکا اثر می‌گذارد و در نهایت می‌تواند هزینه سیاسی سنگینی برای دولت این کشور ایجاد کند. بنابراین تنگه هرمز فقط یک اهرم اقتصادی نیست؛ یک اهرم سیاسی نیز هست.🤝 روسیه و چین؛ بخشی از موازنه قدرتایران نباید در محاسبات امنیتی خود، روسیه و چین را نادیده بگیرد. این دو کشور قدرت‌های جهانی و اثرگذار در نظم بین‌المللی هستند و حمایت سیاسی آنها، به‌ویژه در شورای امنیت، می‌تواند مانع شکل‌گیری اجماع علیه ایران شود. تضعیف روابط با این دو کشور در شرایط فشار خارجی، می‌تواند دست ایران را در عرصه بین‌المللی ببندد.♟ اجماع علیه ایران؛ خطری که نباید نادیده گرفتیکی از مهم‌ترین مسائل، جلوگیری از شکل‌گیری اجماع جهانی علیه ایران است. اگر روابط تهران با مسکو و پکن تضعیف شود و این دو کشور از حمایت سیاسی خود فاصله بگیرند، زمینه برای فشار بیشتر و صدور قطعنامه‌های شدیدتر علیه ایران فراهم خواهد شد. حفظ ائتلاف‌ها و روابط راهبردی، بخشی از امنیت ملی است.☢️ بازدارندگی هسته‌ای؛ تغییر محاسبات دشمنبازدارندگی هسته‌ای قرار نیست همه مشکلات امنیتی یک کشور را حل کند؛ اما می‌تواند محاسبات طرف مقابل درباره جنگ موجودیتی را تغییر دهد. تجربه کشورهایی مانند پاکستان نشان می‌دهد که در شرایطی که توازن متعارف قدرت به‌شدت نامتقارن است، برخورداری از بازدارندگی راهبردی می‌تواند هزینه حمله مستقیم را افزایش دهد.🛡 بازدارندگی فقط هسته‌ای نیستالبته امنیت ملی را نمی‌توان به یک مؤلفه محدود کرد. توان موشکی، پهپادی، دفاعی، اقتصادی، اطلاعاتی و دیپلماتیک، در کنار موقعیت ژئوپلیتیکی ایران، مجموعه‌ای از ابزارهای بازدارندگی را تشکیل می‌دهند. حتی با وجود بازدارندگی هسته‌ای نیز تهدیدهایی مانند تروریسم، تجزیه‌طلبی و درگیری‌های محدود همچنان ممکن است وجود داشته باشند.🌐 نظم امنیتی منطقه‌ایراهکار پایدار، وابسته کردن امنیت منطقه به حضور قدرت‌های خارجی نیست. کشورهای منطقه باید بتوانند یک سازوکار امنیتی مستقل ایجاد کنند؛ سازوکاری که در آن ایران، عراق و کشورهای حوزه خلیج فارس، با استفاده از ظرفیت کشورهایی مانند ترکیه، مصر و پاکستان، برای کاهش تنش و ایجاد اطمینان متقابل همکاری کنند.🕊 نه جنگ‌طلبی، نه تسلیمدفاع از کشور به معنای جنگ‌طلبی نیست. ایران اگر مورد تهدید یا تجاوز قرار گیرد، باید توان دفاع از خود و افزایش هزینه تجاوز را داشته باشد. مذاکره نیز زمانی می‌تواند نتیجه مطلوب‌تری داشته باشد که پشتوانه آن، قدرت و گزینه‌های واقعی باشد؛ نه اینکه کشور ابتدا اهرم‌های قدرت خود را کنار بگذارد و بعد برای گرفتن امتیاز وارد مذاکره شود.⚠️ جمع‌بندیمسئله اصلی این است که ایران نباید ابزارهای قدرت خود را از دست بدهد. تنگه هرمز، توان دفاعی، ظرفیت‌های اقتصادی، روابط راهبردی با روسیه و چین و موقعیت ژئوپلیتیکی کشور، همگی بخشی از قدرت چانه‌زنی ایران هستند.مذاکره زمانی معنا دارد که پشت میز، علاوه بر دیپلماسی، قدرت، بازدارندگی و گزینه‌های واقعی نیز وجود داشته باشد؛ وگرنه مذاکره می‌تواند از ابزار تأمین منافع ملی، به ابزاری برای فشار بیشتر بر کشور تبدیل شود.