پاسخ به یک پرسش ساده برخی میپرسند مذاکره با آمریکایی که هیچ گاه پای تعهد خود نمانده چه حاصلی دارد جز اتلاف فرصتهای ما در جنگ؟ 🔺برخی در جواب میگویند بالاخره این تصمیمی است که رهبری گرفت. رهبری امضای تفاهمنامه با آمریکای عهدشکن را به شرط تعهد مسوولین و نظارت عمومی، امری مطلوبتر از آن نظر علی الاصول خود میدانست. کسی او را مجبور نکرده بود و او با پیام خود اثبات کرد که اجبار نشده بلکه خود مصلحت دیده و مجوز داده. این حرف غلط نیست ولی کامل هم نیست. بالاخره پشت این تصمیم مصلحت سنجی هست، مصلحت سنجی که توجیه روشنی در فضای جنگ ما دارد. اینکه بگوییم ایشان میخواست مردم یا مسوولین تجربه کنند هم خطا است چون بارها رهبری شهید فرمود تجربه کرده ایم قبلا. جای تجربه مجدد نیست. خود مسوولین ما هم میگویند این مذاکره با مذاکرات قبلی اشتراک لفظی دارد. مذاکره به معنای آمریکاییش یعنی دیکتهمذاکره به معنای دهه هشتادی و نودیش یعنی معامله و بده بستانمذاکره به معنای امروزش یعنی جنگامضا میکنی بعد در میدان با زور نقدش میکنی خودش الزام آور نیست بلکه اجبار شما و زور شما الزام میآورد. این بالکل چیز دیگری است. 🔺پس هدف از تفاهمنامه و مذاکره چیست؟ اولا اصل این تفاهمنامه نشانه استیصال دشمن و شکست او است تا نقطه تفاهم. اگر عمل میکرد که حتما پیروزی ما بود. اما اگر عمل نکند چه خواهد شد؟ ابزار قدرتی به شما میدهد به نام مشروعیت، نزد مردم (حتی ضعیفترها و شکاکها ) و منطقه و دنیا. وقتی دشمن هیچ تعهدی را عمل نمیکند به راحتی فرمانده ارتش و سپاه و دبیر شعام و دیگران حرف از راهبرد تهاجمی به جای تدافعی میزنند و کسی چیزی نمیتواند بگوید. هر کس از مسوول دولت تا دیگران هم دم از صلح مجدد بزند تو دهنی خواهد خورد توسط همه و سخنش منطق نخواهد داشت. امروز در کنار موشک مشروعیت هم مهم است. چون جنگ شناختی یک ضلع مهم نبرد است.ثانیا هر میزان از بندهای تفاهمنامه ولو چند درصد هم محقق شود، همان مقدار هم باید دیده شود. بالاخره با تفاهم به دست آمده. ثالثا تفاهمنامه اراده رسمی شما را به دنیا مخابره میکند و سطح انتظار دنیا را از شما تنظیم میکند. اینکه ایران دیگر رسما اعلام کرده جبهه است. رسما مساله هسته ای را گذاشته تا عقب رفتن آمریکا از منطقه رسما موشکی و غیره را بحث نمیکند. رسما خود را حاکم تنگه هرمز میداند و همه اینها را هم به طور رسمی از آمریکای دشمن اعتراف و اقرار گرفته. این برای دوستان جبهه مقاومت معنی دار است چنانکه امام عزیز آقا مجتبی همین استفاده را در پاسخ به حزب الله لبنان از تفاهمنامه کردند. 🔺در ضمن ایران فرصتی را از دست نداد. دوست و دشمن معتقدند در فرصت سکوت جنگ قدرت ضربات ایران قوی تر و معقولتر شد، پایگاههای دشمن در منطقه از کار افتاد ناو دشمن تحت فشار عقب کشید، ذخایر سوخت آمریکا کمتر و کمتر شد تا به میزان بی سابقه کمترین مقدار در حدود پنجاه سال اخیر رسیده، آرای ترامپ سه ماه مانده به انتخابات ریزش کرده و پنجاه و سه درصد معتقدند او وضع زندگیشان را بدتر کرده یعنی فشار اقتصادی ما تبدیل به فشار سیاسی شده او خود رسما اظهار نگرانی از استیضاحش در آینده کرده، تنگه بسته مانده، باب المندب وارد بازی شده. لحن مسوولین ما کاملا تهاجمی و تهدیدی شده، ضربات ما پیش دستانه شده، چه فرصتی را از دست داده ایم؟ 🔺حالا یک سوال را شما جواب بدهیداگر دیپلماسی نقطه ضعف و عقبگرد ما است، چرا آمریکا این نقطه را رها کرد و سراغ جنگ اقتصادی رفت؟ اگر از طریق دیپلماسی به اهدافش میرسید، چرا سراغ جنگ در برهه ای و یا فشار اقتصادی در این برهه رفت؟ @ali_mahdiyan