تنفس با قلب! ایران از اون دسته عشق هاییه که شکنجه میده آدم رو! بعضی وقتا اینقدر روی اعصابه که میگی ه

تنفس با قلب! ایران از اون دسته عشق هاییه که شکنجه میده آدم رو! بعضی وقتا اینقدر روی اعصابه که میگی همین الان ولشم کنم بره به دَرَک! اما دقیقا همزمان اینقدر دوست داشتنیه که نمی تونی هم ولش کنی بره به دَرَک!!! واسه همینه که بعد از سال ها مهاجرت و دیدن این همه ایرانیِ مهاجر، می تونم بگم که حتی با مهاجرت، ایران تموم نمیشه!! بعضی اوقات، تازه درگیری در مسائلش بیشتر و پیچیده تر میشه!!واقعا وقتی می شنوم که کسی که در بزرگسالی مهاجرت کرده، ده ها ساله که از ایران دور بوده، اصلا باورم نمیشه که چه جوری تونسته دووم بیاره! فقط می تونم دو حالت رو تصور کنم: یکی اینکه طرف از ترس جونش مجبور بوده این همه سال از ایران دور باشه و یه حالت دوم اینکه اینقدر موفق بوده و از طریق این موفقیت در جامعه میزبان حل شده که دیگه ایران براش رنگ باخته! اما حتی همین آدمای سوپرموفق هم باز ته نگاهشون به ایرانه! ایران ولشون نمی کنه! خیلی چیز عجیبه! با روح و روان آدم بازی می کنه!! حالا که یک عده دارند برمی گردند، اونم شاید در سخت ترین شرایط چند دهه اخیر ایران، من می فهمم چرا! به قول مارتیک خواننده می گفت که آدم تو وطنش دنبال هوای خوب نیست، چون تو وطن، آدم با قلبش نفس می کشه! (نقل به مضمون)