ارقامی که نباید نادیده گرفته شوندعلی افشاری 🔵 آمارهای جهانی، ابعاد تکان‌دهنده‌ای از فساد را پیش روی ما می‌گذارند. برآوردهای سازمان ملل و مجمع جهانی اقتصاد نشان می‌دهد که هزینه سالانه فساد در سطح جهان به بیش از ۲.۶ تریلیون دلار می‌رسد که معادل ۵ درصد از تولید ناخالص داخلی جهانی است. بانک جهانی نیز گزارش می‌دهد که کسب‌وکارها و افراد هر سال بیش از یک تریلیون دلار رشوه پرداخت می‌کنند. این اعداد، هشداری است برای هر کشوری که فساد را یک معضل حاشیه‌ای می‌پندارد.🔵 در این میان، گزارش اخیر اصغر عتباتی، رئیس کل دادگستری تهران، زنگ خطری جدی به صدا درآورده است: ۶۶ فقره پرونده تخلفات تراستی‌ها با ارزش تقریبی ۲.۵ میلیارد یورو در دست رسیدگی قرار دارد. این یعنی ۲.۵ میلیارد یورو از اموال عمومی - که می‌توانست صرف زیرساخت، بهداشت و معیشت مردم شود - هدر رفته و هنوز به خزانه بازنگشته است.🔵 اما آیا این پدیده را صرفاً می‌توان یک معضل داخلی دانست؟ واقعیت این است که فسادِ ساختاریِ این چنینی، تنها از درون برنمی‌خیزد؛ تحریم‌ها بستری برای پرورش آن فراهم می‌کنند. تحقیقات نشان داده است که تحریم‌های اقتصادی - به‌ویژه تحریم‌های چندجانبه - به‌طور معناداری کیفیت نهادهای عمومی را تضعیف می‌کنند و ظرفیت دولت‌ها را برای نظارت و شفافیت کاهش می‌دهند. وقتی اقتصاد به سمت پنهان‌کاری و دورزدن نظام مالی جهانی سوق داده می‌شود، اقتصاد سیاه رشد می‌کند، نظارت‌پذیری از بین می‌رود و فساد در سایه‌های تحریم بال می‌گشاید و ذی‌نفعان خارجی اقتصاد زیرزمینی هم فعال می‌شوند.اینجاست که ادعای کذب «بی‌اثربودن تحریم‌ها» از سوی کاسبان تحریم و یا دیدگاه‌های ایدئولوژیک افراطی، نه‌تنها نادرست، که خطرآفرین می‌شود؛ چراکه با عادی‌سازی فضای تحریم، زمینه برای نفوذ و فعالیت شبکه‌های فساد داخلی و خارجی - اعم از قدیم و جدید - هموار می‌گردد. 🔵 تحریم اقتصادی و فساد، دو روی یک سکه‌اند؛ یکی ابزار فشار بیرونی، دیگری حاصلِ طبیعیِ فشارِ درونیِ ناشی از بی‌نظارتی. و تا زمانی که این چرخه معیوب ادامه یابد، هزینه آن را نه دولت‌های هدف تحریم و نه مفسدان، بلکه مردم عادی می‌پردازند.🔵 نکته آماری: بر اساس شاخص ادراک فساد ۲۰۲۵ سازمان شفافیت بین‌الملل، ایران با نمره ۲۳ از ۱۰۰ در رتبه ۱۵۵ از میان ۱۸۲ کشور قرار گرفته است - رتبه‌ای که نشان از عمق نگران‌کننده این معضل در ساختار کشور دارد که مدت‌ها است حالت راهبردی پیدا کرده و ابزار اصلی حکمرانی شده است.@Aliafshari52