در مذمت بی‌دین خواندن یک مسلمان و تکفیر سیاسی علی افشاری 🔴 بار دیگر که غبارِ بحثِ «مسلمانی و نامسلم

در مذمت بی‌دین خواندن یک مسلمان و تکفیر سیاسی علی افشاری 🔴 بار دیگر که غبارِ بحثِ «مسلمانی و نامسلمانی» دکتر علی شریعتی از زمین برخاسته و محافل را به تکاپو انداخته است، نیکوست به این حقیقتِ تلخ، عریان‌تر بنگریم که نخستین کسانی که تیغِ تکفیر بر ضدِّ او از نیام کشیدند، روحانیون بودند؛ از مُبلّغانِ کوته‌نظر چون شیخ احمد کافی و انصاریِ قمی که او را کافر و مهدورُالدم خواندند، تا «استادِ شهیرِ» آن روزگار، مرتضی مطهری، که مرگِ شریعتی را نه به قول علی خامنه‌ای «ثَلَمِه‌ای بر پیکره‌یِ امت اسلامی»، که «لطفِ خفیِه الهی» و مصداقِ تمام‌عیار «مَکْرُوا وَمَکَرَ اللَّهُ» پنداشت.🔴 جالب آنکه قریبِ به اتفاقِ مراجعِ عظامِ حوزه‌های نجف و قم، روی‌خوشی به اندیشه‌های او نشان ندادند و او را در حاشیه‌یِ جزم‌اندیشی خویش از عالم مسلمانی راندند؛ اما خمینی در میانه‌ی این هجمه، نقابِ تقیه بر چهره زد و نظرِ حقیقیِ خویش را در پس‌پرده‌یِ سکوت نهاد. 🔴 البته، معیارِ نابِ قرآنی در اسلامیت، جز به گواهیِ صادقانه به وحدانیت و رسالت پیامبر اسلام نیست؛ تا وقتی که کسی به رغبت و رضا از این میثاق دست برندارد، مسلمان است، هرچند به گناهانِ کبیره آلوده شود و یا عامل به فرائض نباشد. مراتبِ متفاوت ایمان و دیانت، خود داستانی است درازدامن.🔴 اما باید دریافت که دامنه‌ی تکفیر را به مثابه‌ی سلاحی راهبردی گستردن، برای نخستین‌بار توسط خمینی در عرصه‌ی سیاست گشوده شد؛ آنگاه که بر سرِ نزاع با «جبهه‌ی ملی»، برآشفت و در تهدیدی کم سابقه فریاد زد که «نگذارید که اعلام کنم مصدق مسلمان نبود؟!» این تکفیرِ مشروط در هیئتِ ابتزازِ سیاسی، نه فقط بدعتی شوم، که گسستی خطرناک در اخلاقِ فقهی و حکمرانی بود. درمانِ این معضل، اگر باشد، در ریشه‌کاویِ همین نقطه‌ی آغازین است؛ وگرنه تکفیرِ یک آخوندزاده‌ی مُکلاّ که در قاموسِ دین‌داران وزنی ندارد، هرچند که عوامل گزمه‌ها و عسس‌های ولایی در پشتِ او صف‌آرایی کنند، ارزش توجه ندارد.🔴 باید سازِ سیاست‌زدگی را از این واقعه بیرون کشید و آن بدعتِ خانمان‌سوز را نکوهید که با وجودِ شهادتِ صریحِ جلال‌الدین فارسی درباره‌ی دیانتِ دکتر مصدق و پرداختِ وجوهاتِ شرعی از سوی او، خمینی نه‌تنها از اتهامِ واهیِ خویش بازنگشت، که بر عناد خویش اصرار ورزید. 🔴 مصدق، مسلمانی حق‌طلب و خیرخواهِ مردمان این سرزمین بود، نه دکان‌دارِ سوداگری در بازارِ دین و نه کوته‌نظری در کوچه‌هایِ تعصب. 🔴 خمینی اما توهمِ پیمودنِ مراتبِ پنج‌گانه‌‌ی ملاصدرا را در سر می‌پروراند، در حالی که در باطن، حاملِ طَیلسانِ سیاهِ ظلمت بود؛ و سیراب از جامِ زهرآلودی که خود برای غیرِ خویش به گمانِ تقرّب، تهیّه دیده بود.@Aliafshari52