بزرگترین رشد سوسیالیسم در سیاست آمریکا علی افشاری 🟢 نفوذ «سوسیالیست‌های دمکرات آمریکا» (Democratic Socialist America) در سیاست آمریکا در حال رشد است. این تشکل سیاسی که حالت اتحادیه از شبکه‌ها و گروه‌های محلی در سرتاسر آمریکا را دارد، توانسته اعضای خود که حق عضویت منظم پرداخت می‌کنند را به ١٢٠ هزار نفر برساند.🟢 اتحادیهٔ سوسیالیست‌های دموکرات آمریکا (DSA) در سال ۱۹۸۲ از ادغام دو گروه «کمیتهٔ سازماندهی سوسیالیست‌های دموکرات» (Democrat Socialist Organization Committee) و «جنبش جدید آمریکا» (New America Movement) شکل گرفت. این گروه که در ابتدا تحت رهبری مایکل هرینگتون قرار داشت، سه دههٔ نخست فعالیت خود را به عنوان یک سازمان کوچک ترویج‌گری (Advocacy) سپری کرد، تا اینکه در جریان کارزار انتخاباتی ریاست‌جمهوری برنی سندرز در سال ۲۰۱۶، به ناگاه به عرصهٔ سیاست ملیِ جریان‌اصلی راه یافت.🟢 اگرچه پیروزی‌های این اتحادیه در انتخابات درونی حزب دمکرات در سنا و مجلس نمایندگان به چشم آمده است اما برخی از پیروزی‌های کمتر دیده‌شدهٔ این گروه در سطح ایالتی رخ داده است، جایی که اعضای DSA در صورت پیروزی می‌توانند قدرت قابل‌توجهی داشته باشند. مطالعه جدیدی از مؤسسه بروکینگز، که چهارشنبه منتشر شد، نشان داد که از ۱۰۴ نامزد مجالس ایالتی که توسط شاخه‌های ملی یا محلی DSA در سال ۲۰۲۶ تأیید شده‌اند، ۷۶ نفر در انتخابات مقدماتی پیروز شده‌اند یا بدون برگزاری مقدماتی به انتخابات عمومی راه یافته‌اند.🟢 در سطح محلی، ۶۴ نفر از ۹۹ نامزد تأییدشدهٔ DSA نیز به انتخابات عمومی راه پیدا کرده‌اند. در مقایسه، در سطح کنگره آمریکا (فدرال)، تنها ۲۰ نفر از مجموع ۶۴ نامزد تأییدشدهٔ DSA به رقابت‌های عمومی رسیده‌اند.🟢 در نیویورک سیتی، که خود یکی از پایگاه‌های نسبی نمایندگی DSA در مجلس ایالتی و سنا به شمار می‌رود، هشت نامزد تأییدشدهٔ DSA به انتخابات عمومی راه یافته‌اند، از جمله آبر کاواس، نامزد سنای ایالتی، که حملات ۱۱ سپتامبر را کم‌اهمیت جلوه داده بود، و همچنین هفت نامزد مجلس ایالتی. در مجموع، پیش‌بینی می‌شود این گروه سال آینده حداقل ۱۵ عضو در آلبانی (مرکز ایالت نیویورک) داشته باشد.سازمان ملی DSA تنها زیرمجموعه کوچکی از نامزدهای وابسته به این گروه را در سراسر کشور تأیید می‌کند. اما خارج از نیویورک، پنج نفر از تأییدشده‌های آن به رقابت‌های عمومی کرسی‌های مجالس ایالتی در نقاط مختلف کشور راه یافته‌اند که برخی مسیر آسانی تا پیروزی دارند و برخی دیگر با رقابت‌های عمومی دشواری روبرو هستند: رابرت لورتیس بل در کنتاکی، تامی کارپنتر در اورگان، کریس گیلمر-هیل در میشیگان، لوک آلفارو-یانگمان در نیومکزیکو و متیوس سامسون در جورجیا.🟢 گروه‌های محلی DSA پیروزی‌های بسیار بیشتری به دست آورده‌اند، از جمله پیروزی مریم خان بر یک نمایندهٔ فعلی در حوزه سنای ایالتی در منطقه هارتفورد کنتیکت.پیروزی‌های سطح ایالتی این پتانسیل را دارند که دستور کار DSA را پیش ببرند، به‌ویژه در جاهایی مثل نیویورک، جایی که DSA انتظار دارد تأییدشده‌هایش به‌عنوان یک بلوک هماهنگ با رهبران DSA عمل کنند.🟢 مطالعه بروکینگز نشان داد که بیشتر نامزدهای DSA از مناطق از پیش لیبرال بوده‌اند ـ ۱۱۱ نفر از ۱۶۸ نامزد فقط از کالیفرنیا و نیویورک بودند ـ و اکثراً از حوزه‌هایی که به شدت به دموکرات‌ها گرایش دارند.🟢 البته باید توجه داشت که در مورد نفوذ نامزدهای DSA بزرگ‌نمایی نشود. کمبود نامزدها و نبود نرخ موفقیت قوی در کل، این موضوع را بیشتر شبیه یک حاشیه در متن حزب دمکرات جلوه می‌دهد.. با این حال، پیروزی‌های پرشور و جریان‌‌ساز که توسط رای‌دهندگان جوان، سفیدپوست و تحصیل‌کرده تغذیه می‌شوند، هشداری برای رهبران حزب «دمکرات» به شمار می‌روند. آنها نشان می‌دهند که نارضایتی از بخش مسلط حزب دموکرات و، در دنیای پسا-بایدن، مخالفت با مقام‌های کهنسال، می‌تواند توسط نامزدهای جوان و کاریزماتیک DSA بهره‌برداری شود ـ و بیانگر بی‌صبری نسبت به رهبری حزب است که در فراسوی اختلاف نظرات ایدئولوژیک قرار دارد.@Aliafshari52