📎از آسیب فردی به آسیب بین‌نسلی (۱)🔺در مراحل اولیه تکوین شخصیت، این والدین هستند که احساسات کودک را بازتاب داده، در بر گرفته و به آنها اعتبار می‌بخشند. اما نیاز انسان به این پاسخ آینه‌ای به دوران کودکی محدود نمی‌شود. در دوران بزرگسالی نیز، ما نه تنها به روابط موثر و کارا، بلکه به محیطی نیازمندیم تا وجودمان را بازتاب داده و احساسات ما را در خود جای دهد. نقش این محیط آینه‌ای و مادرانه در تعبیر و تفسیر فرد از تجارب خود و این که چه تجربه‌ای برایش آسیب‌زا باشد اهمیت پیدا می‌کند.🔺در موارد آسیب‌های اجتماعی، هم از نظر تاثیرات درازمدت روانشناختی و هم از بابت فرصت‌هایی که برای ترمیم و درمان پیش می‌آید، یک عامل مهم، اشتراک تمامی افراد اجتماع در تجربه آسیب‌ است. اگر آسیب موجب همدردی و اتحاد شود و جامعه تروما را به رسمیت بشناسد فرایند ترمیم تسهیل می‌شود. اما هرگاه آینه اجتماع کور و بی‌حس باشد و فراتر از آن جامعه خود در مقام مرتکب ظاهر شود، فرد یا گروه آسیب‌دیده احساس رهاشدگی و درماندگی می‌کند و در ادامه اگر پردازش اجتماعی آسیب و فرایند سوگواری با اختلال روبرو شود، احتمال زیادی می‌رود که آسیب به نسل بعدی منتقل شده و نه تنها قربانیان بلکه تمامی جامعه را برای نسل‌ها تحت‌تاثیر قرار دهد.https://t.me/alifiroozabadi1344