📎 داستان آسیب (۳)🩸روایت در برابر امنیت🔺 یکی از کلیدواژه‌های تروما که در زمان‌های رخداد آسیب به کر

📎 داستان آسیب (۳)🩸روایت در برابر امنیت🔺 یکی از کلیدواژه‌های تروما که در زمان‌های رخداد آسیب به کرات به گوش می‌رسد "روایت‌گری" است. به عبارتی، تشویق قربانیان به حکایت آن چه بر آنها گذشته و سخن گفتن از داستان آسیب. اما ایا روایت‌گری همیشه نقش رها‌کننده و تسلی‌بخش دارد.🔺برای پاسخ گفتن به این پرسش باید کمی به عقب به روزهای اولیه شکل‌گیری روانکاوی برگردیم. ژوزف بروئر و به دنبال او زیگموند فروید در جریان درمان بیمارانی که از اختلالات غیرقابل توجیه بدنی(هیستری) رنج می‌بردند به این یافته جالب توجه رسیدند که این بیماران تحت‌تاثیر هیپنوتیزم زمانی که از گذشته‌ای سخن می‌گویند که به نحوی به مشکلات بدنی انها مرتبط می‌شود از شر اختلال خود خلاص می‌شوند. آنها به این فرایند نام کاتارسیس(پالایش‌روانی) دادند. تجارب بالینی انها به زودی نشان داد که این اثر موقتی است و تنها می‌تواند به عنوان یک نقطه آغاز در حل و فصل مشکلات بیمار تلقی شود و مسیر روانکاوی مسیری پر پیچ و خم و طولانی است. اما تاکید بر رمزگشایی از ناخوداگاه و کلامی‌کردن آن چه که به زبان نمی‌آید در جریان درمان به جوهره اصلی روانکاوی بدل شد. 🔺تحت‌تاثیر این اموزه، در دهه‌های بعدی قرن بیستم، بیمارانی که تجارب تروماتیک را از سر گذرانده و با علائم مرتبط با ان به درمانگران مراجعه می کردند تشویق می‌شدند که هرچه سریعتر آن چه را که بر آنها گذشته بازگو کنند. توجیهی که ارائه می‌شد این بود که اگر بر این زخم هر چه زودتر نیشتر زده نشده و باز نشود هسته‌ای عفونی برای تشدید علایم می‌سازد. 🔺اما از دهه ۸۰ به بعد در قرن گذشته، با افزایش پژوهش‌های مرتبط با تروما، گزارش‌های متعددی در مورد تشدید علایم بیماران پس از چنین بازگویی‌هایی ارائه شدند. چنین به نظر می‌رسید که تعجیل در چنین روایت‌گریهایی می‌تواند به جای مرهم، نوعی نمک پاشیدن به زخم آسیب و تشدید کننده آن باشد. پرسشی که مطرح شد این بود که این وسط جای چه چیز خالی است که روایت‌گری را بدل به آسیب دوباره می‌کند. 🔺از دل این جستجوها بود که درمان سه مرحله‌ای اختلالات مرتبط با آسیب متولد شد. امروزه توصیه درمانگران معاصر این است که پیش از هر تلاش بر یاداوری تروما، باید از به وجود آمدن حس امنیت و اعتماد در بیمار مطمئن شد و آن گاه به سراغ خاطرات تروما رفت. تروما تمامی پیش‌فرض‌های فرد در مورد جهان و آدمیان را به هم می‌زند و به نوعی در او احساس خیانت‌شدگی( چه از سوی کائنات و چه از سوی همنوعان خود) به وجود می‌آورد. در چنین فضایی که سرشار از تنش، اضطراب و عدم اعتماد است، اعتمادسازی از سوی درمانگر حرف نخست را می‌زند. تنها پس از طی این مرحله اولیه است که می‌توان به سراغ روایت‌گری رفت و درمانگر گاه نیاز دارد که ماه‌ها برای رفتن به سراغ داستان آسیب صبر و حوصله از خود نشان دهد‌. به جای ایستادن در برابر قربانی تروما و درخواست از او برای گفتن داستان خود به شکلی نابهنگام، در ابتدا لازم است که در کنارش و شانه به شانه او ایستاد و گام‌ها را متناسب با قدمهای او برداشت.https://t.me/alifiroozabadi1344