ببین یه دردایی توی زندگی هست که به این باور می‌رسی از دست هیچکس کاری ساخته نیست…شبیه این می‌مونه که افتادی توی یه اقیانوس متلاطم وُ آب چند متر از سرت رد شده…نه می‌تونی داد بکشی و کمک بخوای …نه دست و پا زدن و تقلا کردن‌ نجاتت میده!همینطور که آروم آروم داری میری پایین تا به گِل بشینی … از لا‌به‌لای امواج خروشان و لایه‌های فشرده‌ی آب که از سرت گذشته ، چشمت قفل می‌شه به رگه‌های خورشید …به نور…می‌دونی من وسط دردایی که به این نتیجه رسیدم از دست هیچکس؛ تاکید می‌کنم «هیچکس» کاری بر نمیادخدا رو باور کردم!خدا رو پیدا کردم!خدا رو توی مغزم صدا کردم!خدا همون نوری بود که از لای اون امواج خروشان و لایه‌های سنگین آب هنوز می‌تابید…حس سرشاری از امید و‌ پناه بود که از هیچکس نگرفته بودم!اگه توی این موقعیت قرار گرفتی، که باور کردی که از دست هیچکس کاری ساخته نیستیه جور عجیبی قلبت میبرَدت سمت خدا…منم‌‌ مثل تو‌‌‌ نمی‌دونم خدا چیه!کیه!چه‌ شکلیه …اما قلبم بهم‌ دروغ نمی‌گه…فقط می‌دونی ترسم چیه؟ترسم اینه که ازم شاکی باشه نگه گند زدی و حالا که از همه بریدی اومدی اینجا نگه منکه بهت عقل داده بودم نگه حواستو باید جمع می‌کردی…فکر نکنم بگه…مگه می‌شه یه بی‌پناه و از همه جا بریده با سرِ پایین بهش پناه ببره و دلش بیاد بهش پناه نده؟نمیشه…چون‌ این قلب رو خودش گذاشته توی این سینه…و این قلب داره می‌گه برو سراغ خدات…داره میگه این درد عمیقِ استخوان افکنت که چاره‌‌ای براش پیدا نمی‌کنی به خدات بگو…خیلی حرف زدم...نمی‌دونم با شما بودم با خودم بودمیا با خُدا…#علی_سلطانی