شبم از بی‌ستارگی، شبِ گوردر دلم پرتو ستاره‌ی دورآذرخشم گهی نشانه گرفتگه تگرگم به تازیانه گرفتبرسرم آ

شبم از بی‌ستارگی، شبِ گوردر دلم پرتو ستاره‌ی دورآذرخشم گهی نشانه گرفتگه تگرگم به تازیانه گرفتبرسرم آشیانه بَست کلاغآسمان تیره گشت چون پرِ زاغمرغِ شبخوان که با دلم می‌خواندرفت و این آشیانه خالی ماندآهوان گم شدند در شب دشتآه از آن رفتگان بی‌برگشت...💬هوشنگ ابتهاج