با قلبی محزون، چشمانی غم‌ زده، افکاری متألم، و دستی لرزان با مدادی که دیگر یارای نوشتن ندارد بر پیکر

با قلبی محزون، چشمانی غم‌ زده، افکاری متألم، و دستی لرزان با مدادی که دیگر یارای نوشتن ندارد بر پیکرِ کاغذی که از سنگینی ناگفته‌ها دیگر برای من صفحه نحیف نیست بسیار دنبالِ واژه‌ای درخورِ وضعیتِ کنونی‌مان گشتم: ترحم‌انگیز، شاید سیاه‌بخت، شاید نگون‌بخت یا شاید هم سحرشده، شاید مظلوم یا شاید هم زجرکشیده یا شاید که ناتواناما هیچ‌کدام نبود. هیچ‌کدام «آن» مطلوبِ من و این وضعیت نبود.تنها کلمه‌ای که می‌تواند حقیقتِ وضعیتِ ما را ساده اما عریان توصیف کند، یک کلمه است « طفلک »ما طفلکیم، طفلکو دور هم جمع شدیم و اینگونه اقلیم طفلک‌ها را بوجود آوردیم.