وقتی از «بمباران زیرساخت‌ها» و «گرسنگی مردم» به عنوان ابزار سیاسی دفاع می‌شود، دیگر بحث بر سر آزادی نیست. بحث بر سر یک خباثت استراتژیک است.سال‌هاست این گزاره غلط تبلیغ می‌شود که «اگر مردم به خاک سیاه بنشینند، قیام می‌کنند». اما تاریخ نشان داده فقر مطلق نه تنها منجر به آزادی نمی‌شود، بلکه جامعه را به سمت تنازع بقا و قدرت گرفتن گروه‌های افراطی سوق می‌دهد. انسانِ گرسنه، فرصتی برای اندیشیدن به دموکراسی ندارد؛ او بین مرگ از قحطی یا اسلحه گرفتن برای بقا، دومی را انتخاب می‌کند.باید بپذیریم که نابودی زیرساخت‌های یک کشور، نابودی آینده یک ملت است، نه صرفاً فشار به یک حکومت. دموکراسی از دلِ طبقه متوسطِ آگاه و پویا متولد می‌شود، نه از ویرانه‌های یک اقتصادِ فروپاشیده.اینجا بخوانید:https://www.instagram.com/p/DWzOonemMEe/?igsh=MTVvbTZiOTN4dGg5aQ==