این روزا انگار ناخواسته آدمای دیگه ای شده ایماین روزها زندگی جوری شده که تنها بودن اذیتت میکنه اگه ه

این روزا انگار ناخواسته آدمای دیگه ای شده ایماین روزها زندگی جوری شده که تنها بودن اذیتت میکنه اگه هم رجوع کنی به صندوقچه ی ذهنت تا سراغ چند تا از اون دوستای درجه یکت رو بگیری ، چند ساعت از اون با هم بودن که میگذره میبینی حضورشون فایده که نداشته هیچ ، احساس تنهاییتم بیشتر شده ما آدما ازهم خیلی دور شدیماینروزا بعضی چیزا نبودشون نسبت به قبل بیشتر آزارت میدنمثل دورهمی هایی که قدرشونو ندونستیم ، با هم بودنایی که تموم شدن یا اون آدمایی که الان دیگه نیستن هنوز جای خالی و نبودنشون رو باور نداری یا با خودت لج کردی و نمیخوای قبول کنی که دیگه نیستنچه چیزای پیش پا افتاده ای که آرزو شدن اینکه پدر و مادرت رو محکم بغل کنی و ببوسیشون یا دلت که گرفت یهو بزنی به جاده و واسه زودتر دیدنشون لحظه شماری کنیانگار ما آدما ناخواسته عوض شدیممدام توی درونت به خودت امید میدی به خودت میگی ما دوباره دور هم جمع خواهیم شددوباره اتفاقات خوب خواهد افتادمدام و مدام امید دادن به خودت با خودت کلنجار میری به خودت میگی زندگی مثل کوزه ی ترک خورده ميمونه آب کوزه رو اگه بخوری تموم ميشه اگه هم نخوریش حروم ميشه پس باید از زندگيت لذت ببری چون در هر صورت تموم ميشهپس از لحظه لحظه ی زندگیت لذت ببرمیخوای خودت باشی نمیخوای شعار بدی نمیخوای خودتو گول بزنی نیمخوای تسلیم بشی یاد جمله ی فامیل دور میوفتی که میگفت : آقای مجری بهت یه نصیحت برادرانه میکنم اگه زندگیت ته کشید بشین با ته دیگش حال کن ! هی نگو به آخرش رسیدماز دست خودت راضی نیستیمیخوای یه کاری کنی آروم بشی دوباره زمزمه میکنی زیر لب با خودت‏ یاد جملات کلیشه ای میوفتی که ‌‌‌‌بايد زندگی را فهمید یا زندگی مثل یک پتوی کوتاهه که یا سرت بيرونه يا پاهات نباید خیلی سخت بگیری هر روز برای خودت و برای حال دلت کاری بکن پا میشی یه کاری کنی و خودتو یه تکونی بدیبه خودت میگی یادت باشه قدر آدمای دور و برت رو بدونی آدما کش نیستن که اونا رو بکشی و دوباره برگردنجملات انگار تمومی ندارن همینجور دارن توی سرت رژه میرن به خودت که میای میبینی چشات خیسنانگار این قطره های اشک که با پشت دستات پاکشون میکنی وزنه هایی هستن که دارن ازت جدا میشن سبک و سبک تر میشی آروم و آروم تر به خودت که میای میبینی خودتی و خودت به خودت که میای میبینی بلاتکلیفی و این بلاتکلیفی بدترین درد دنیاستبه خودت که میای میبینی تابستون جای خودشو به پاییز دادهپاییز از راه رسید و انگار این دل تنگی ها هرگز تمومی ندارن#علیرضا_بهجتی@cafeparagraph_mag