چه روز و شب های عجیبی در حال گذرندشهرها خلوت از ترس یک ویروس ، نگاه آدم ها به یک دیگر سرشار از یک بی اعتمادی کامل و با این همه پیچیدگی حاکم بر دنیا ، برای رفاه عزیزانت در حال تلاش باشی و ناگهان بر اثر یک انفجار چون کبوتری به سوی آسمان پرواز کنیشاید نباید دیگر به فردا و فرداها فکر کرد و نباید دیگر برای آینده مان برنامه ای چیدگاهی نباید دوید ، باید ایستاد . باید یادت برود کارهای نکرده ات را شاید گاهی باید به تماشا نشست و با این روز و شب ها و ساعت ها غریبه شدو تنها دلخوشی این روزهایمان همین یک جمله باشد که این روزگار سخت نیز بگذردشاید باید در این روزهای گرم تابستان لیوان تخم شربتی مان را خنک بنوشیم و یادمان برود که امروز چند شنبه است ؟!کاش میشد به آن شب شنبه هایی برگشت که تنها دغدغه ی مان کوتاه کردن ناخن هایمان بود و کاش میشد به آن صف شدن های زنگ اولی برگشت که تنها ترسمان این بود که نکند آقا یا خانم ناظم بگوید که ناخن هایت بلند است .راستی چرا هر بار که به کودکی مان فکر میکنیم آرام و آرام تر میشویم نه آن که در آن زمان زندگی مان مملو از رفاه بوده باشد نه !!!شاید دلیل آن این باشد که ما در کودکی مان بار هیچ گذشته ای را به دوش نمیکشیدیم .با این حال حالا دیگر بزرگ شده ایم باید دوست بداریم و عاشق شویم باید موفق شویم باید ناامیدی ها را در لیوانی پر از امید حل کنیم و برای عبور از این روز و شب های تکراری و ملال آور بایدهای زندگی مان را در ذهنمان مرور کنیم تا بتوانیم به زندگی خود و هم نوعانمان معنا ببخشیم.#علیرضا_بهجتی@Alireza_Behjati