هر چه در قدمگاه زندگی به جلو و جلوتر می آییم احساس میکنیم گذشته یمان را با تمام حواس پنجگانه اش سر ت

هر چه در قدمگاه زندگی به جلو و جلوتر می آییم احساس میکنیم گذشته یمان را با تمام حواس پنجگانه اش سر تمام کوچه و خیابان هایش جا گذاشته ایمدلمان تنگ‌ شده است برای بغل کردن های پدر لالایی های مادر طعم چایی های مادربزرگ گوشه ی اتاقشماره کردن های ستاره ها موقع خواب توی حیاط و ده ها حس خوب از آن دوران که با حسرت از جلوی چشمانمان عبور میکنندانگار هیچ توشه ای از کودکی و نوجوانی و جوانیمان دیگر به جا نمانده استنکند بی هویت شده باشیمخوش به حال قدیم تر ها قدیم ترها هیچ چیز یکبار مصرف نبود عاشق شدن ها و دل بریدن ها که اینقدر ساده نبودقدیم ترها آدم هایشان بیشتر برای هم وقت میگذاشتنددوست داشتن هایشان باور پذیرتر بود دلمان برای آن لحظه ها و تمام حس های نوستالژی اش تنگ شده استکاش همین اندک دلخوشی های کوچکی که برایمان مانده هست را قدر بدانیم #علیرضا_بهجتی@cafeparagraph_mag