آدمیزاد است دیگر گاهی میخواهد خودش را بردارد و برود گاهی دلش دکمه ی ریستارت میخواهد گاهی دلش از این رفت و روب ِ نامرئی ِ تمام‌ناشدنی خانه‌ی درونش خسته‌ میشود گاهی دلش به تنگ می آید میبُرد از همه و از آنچه که هستدلش می‌خواهد تنها یک دقیقه، یک روز، یک سال، یک عمر، بنشیند و همینی که هست و ساخته است را نگاه کند چشم در چشمش، چای بنوشد و بگوید من همینم که هستم اصلا به کسی چه مربوط است زندگی ام آدم‌ها مثل لیوان‌اند ، گنجایششان که پر شد ، یک روز سر می‌روند بالاخره در این آشفته بازار نگذاریم بغض، آدم‌ها را تنها، گیر بیندازد.#عليرضا_بهجتی@cafeparagraph_mag