فیلسوفی ساده‌ با پیرهنی گل‌دار چند روز قبل از رفتن مادر طوری بودم که انگار قرار است بند من از زمین پاره شود. قرار است بعد از  مادر معلق شوم میان آسمان و زمین. می‌دانستم که مادر تصمیمش را گرفته و خیلی زود خواهد رفت. یک روز قبل از آنکه روی شانه‌های خسته و…«مامان ممنونم که منو به دنیا آوردی.»هزار بار گفتم و هربار انگار معنای تازه‌ای برایم آشکار می‌شد. «ممنونم که منو به دنیا آوردی.»«ممنونم که فرصت زندگی کردن بهم دادی»مادرم، زندگی را به تمامی زیست. تمام لحظه‌هایش را زندگی کرد. زندگی را با تمام شادی‌ها و رنج‌هایش پذیرفته و زیسته بود. هروقت گله‌ای از زندگی می‌کردم با لحن مشفقانه و مادرانه‌اش می‌گفت: «زندگیه دیگه، می‌گذره» و تأکید را هم می‌گذاشت روی «دیگه». یعنی؛ «همین که هست» و همین که هست را بپذیر و زندگی کن. یعنی هرچه بادا باد؛ دلت گرم و سرت خوش باد.  مادر فیلسوف ساده‌ای بود با پیراهنی گل‌دار،امروز دومین سالگرد ستاره شدن اوست. بر من منت بگذارید و به صلواتی مهمانش کنید.