تفأل به حافظ در شب هفتم دل سراپردهٔ محبتِ اوستدیده آیینه‌دارِ طلعت اوستمن که سر در نیاورم به دو کونگ

تفأل به حافظ در شب هفتم دل سراپردهٔ محبتِ اوستدیده آیینه‌دارِ طلعت اوستمن که سر در نیاورم به دو کونگردنم زیرِ بارِ منتِ اوستتو و طوبی و ما و قامتِ یارفکرِ هر کس به قدرِ همتِ اوستگر من آلوده‌دامنم چه عجبهمه عالم گواهِ عصمتِ اوستمن که باشم در آن حرم که صباپرده‌دارِ حریمِ حُرمتِ اوستبی خیالش مباد منظرِ چشمزآن که این گوشه جایِ خلوتِ اوستهر گلِ نو که شد چمن‌آرایزَ اثر رنگ و بویِ صحبتِ اوستدورِ مجنون گذشت و نوبتِ ماستهر کسی پنج روز، نوبتِ اوستمُلکَتِ عاشقیّ و گنجِ طربهر چه دارم ز یُمنِ همتِ اوستمن و دل گر فدا شدیم چه باک؟غرض اندر میان سلامتِ اوستفقرِ ظاهر مبین که حافظ راسینه گنجینهٔ محبتِ اوست @alirezaaleyamin