ناگهان اندوه گاهی اندوه ناغافل می‌ریزد در سینه‌ات. تا به خودت بیای بغض می‌شود و گلویت را می‌گیرد. هی

ناگهان اندوه گاهی اندوه ناغافل می‌ریزد در سینه‌ات. تا به خودت بیای بغض می‌شود و گلویت را می‌گیرد. هیچ هم نمی‌پاید کجا هستی؟! در چه حالی؟! چه می‌کنی؟! انگار عقابی بتازد به شکاری که بی‌خیال در صحرا می‌خرامد. گاهی اندوه چنگ می‌اندازد به قلبت. در ازدحام مترو، در حال خرید یک شیشه شیر و سطل کوچک ماست، در خانه، وقتی نشسته‌ای و برای خودت «بیچارگان» می‌خوانی. یا حتی وقتی رفیقی خاطره‌ی طنازی تعریف می‌کند؛ناگهان اندوه گلویت را می‌گیرد و دیگر حتی دریغ از لبخندی سرد. از هجوم اندوه شکوه‌‌ای نیست. اما این که ناغافل و بی‌هوا می‌آید و رها نمی‌کند جانکاه است. در خودت پی نشانه‌ای، چیزی هستی؛ دلیل آمدنش. خیالت به هیچ نمی‌رسد. تقلا می‌کنی خودت را برهانی، او نمی‌رهاند. انگار یقه‌ات را گرفته و دنبال خودش می‌کشاندت. می‌برد جایی در عمیق‌ترین چاله‌های خیال و خواب و خاطره‌ات، تا زخمی را به رُخت بکشد؛ «ها! من از اینجا زاده شدم.» آن‌وقت تنها در حیرت تمام می‌ایستی و به یک حفره‌ی تاریک بی‌انتها خیره می‌شوی.@alirezaaleyamin