🛖آنی احساس کردم هیچ جایی نیستم... هیچ کس نیستم، اصلا بر روی زمین نیستم ،در خلسه هم نبودم ،نمیدانم گ

🛖آنی احساس کردم هیچ جایی نیستم... هیچ کس نیستم، اصلا بر روی زمین نیستم ،در خلسه هم نبودم ،نمیدانم گم شده بودم یا پیدا شده بودم؟ میدانم هر جا بودم اینجا نبودم کسی نبودم چیزی نبودم حرفی نبودم حتی شعری نبودم برای یادگاری ،جمله ای نبودم برای خاطره ،کلمه ای نبودم برای بازی ،حتی چه شد که اینجا بودم ،نمیدانم شاید یک آن خسته شدم...درمانده از روزمرگی ،از کار ،از خنده، از گریه ،از هرچه بود و نبود و در آن ممکن متوقف شدم ...و در آن واحد تو آمدیبدون اما و اگر از کجا نمیدانم ولی از وقتی که تو آمدی چقدر لحظه هایم ثبت کردنی شدچقدر دیدنی چقدر نوشتنی چقدر خواندنی ،چقدر بوییدنی و چقدر بوسیدنی، اصلا چقدر خواستنی شده... و من در تاریک خانه عمرم نشسته و تلاش میکنم ،بهترین عکس را ظهور کنم !« برای لحظه های خوش زندگی »در تاریکی مطلق تلاش میکنم تو را و لبخند تو را ظاهر کنم در اتاقک کوچک قلب من ...#علیرضا_مسیحادم