به امید بیداری حس میکنیم ،به سوی آگاهی ،میشنویم و شنیده میشویم،در تلالو هستیم،و سخن میگوییم ،که تنها نباشیم در این راه ،چون سخن باعث میشود دیده شویمو میرویم و میرویم ...نمیدانیم که چقدر حرف های ناگفته بسیاردر کشکول دل مان جا میماند ،و هیچوقت نه گفته میشنوند نه شنیده میشوند ...گاهی برای گفتن حرف ها فقط دهان کافی نیست ،باید با خنجری سینه را بشکافیم آنوقت شاید شیر فهم شوند که در این دل کلی حرف لَخته شده...بعضی حرف ها گفتنی نیستند چون آنکس که باید میشنود ...#علیرضا_مسیحادم