🎦یادم هست وقتی که کوچک بودیم تنبیه می شدیم که اگر می‌زدی در چشمش چه؟ اما کسی یاد نداده به هیچ کدامم

🎦یادم هست وقتی که کوچک بودیم تنبیه می شدیم که اگر می‌زدی در چشمش چه؟ اما کسی یاد نداده به هیچ کداممان که اگر قلبش را میشکستی چه ؟اگر باورش را میشکستی چه؟ انگار من و دل در نبردی نابرابر هستیمکه پیروزی ام معلق مانده...اصلا اینجا انگار برای زیست عاشقانه آفریده نشده ...و جای خوبی برای اعتماد و حرف های قلبی نیست ...تفنگچی تیرهایت را حرام نکن ...این حرف ها را با هیچ تفنگ و گلوله ای نمی شود در مغز دل فرو کرد!چون می میریم اما باز باور نمی کنیم!!!آری راست می‌گفت مادربزرگ «تنهایی انسان را دچار بیماری مرور خاطرات میکند...»خاطرات وقتی مرور میشوند ، ما حسرت کارها و حرفایی رو میخوریم که باید میزدیم یا نباید میزدیم...، مداوم آن را تکرار میکنیم ...و تبدیل میشود به یک تک گویی تک نفره و پایان ناپذیر در عمق وجودمان!که زمان این اتفاق بیشتر اوقات شبها است که عود میکند!در مونولوگی گرفتار میشوم و من آن شب همینطور که دارم با خودم دیالوگ ها را تکرار میکنم کتاب شعری میگشایم در یک بیت از سعدی غرق وهم می‌شوم، دست می‌اندازم قفسه سینه‌ام را از وسط می‌شکافم، قلبم را از جایش در می‌آورمو میگذارم جای یکی از بیت‌های ناگفته‌اش که مغول‌ها آن را سوزاندند و هیچوقت،هیچکس آن را نخواند..و یاد نگرفت که شکستن دل از زخم چشم جراحتش بیشتر است ...چون سر هر خون دلی را میگشایی نشانی از امن ترین آدم زندگی ات میبینی .#علیرضا_مسیحادم