شب های بعد از او عذابی بی سحر بودیک لشکر اما وقت رفتن یک نفر بودرنج از میان دست هایش چکه می کرددست پ

شب های بعد از او عذابی بی سحر بودیک لشکر اما وقت رفتن یک نفر بودرنج از میان دست هایش چکه می کرددست پدر هفتاد پشتش کارگر بودکی پیر شد، کی کوچ کرد از خستگی هاکاش عمر او از رنج هایش بیشتر بودبی او من انگار آخرین فرد جهانمهرگز چنین تنها نمی ماندم اگر بودبا سیلی ایام صورت سرخ می کردغمگین ترین شعر جهان بی شک پدر بود👤#علی_صفری@alisafaripoemshttps://www.instagram.com/alisafariofficial