یه حالی‌ام که فقط؛پووووف.. یه حالی که شاید فقط توو دی‌ماه نزدیک بهشو تجربه کردم، حالی که انگار آدم ع

یه حالی‌ام که فقط؛پووووف.. یه حالی که شاید فقط توو دی‌ماه نزدیک بهشو تجربه کردم، حالی که انگار آدم عزیزش مرده، خودشم دیگه دلیلی برای زندگی نداره، بعد اون روزا سخت‌تر از همیشه شدم اما زندگی همیشه جوری برات میچینه که میگه سورپرایزززز (با یه صدا و لحن آشنا توو سرم پلی شد این) هنوزم میتونم بشکنمت له‌ت کنم و با یه اتفاق یه حالی برات بسازم که توو عمرت نداشتیش حتی قبل سی سالگی‌ت.حالی که حتی با کلمه‌ها نمیشه توصیفش کرد. وقتی هر چی مینویسم میبینم نه نشد اونی که دلم و مغزم یه خورده سبک بشه. بعیده این حالی بودن انگار بعد از سی سالگی ولی خب، وقتی با زندگی کل‌کل کنی اونم همه‌جوره تلاششو میکنه که بهت ثابت کنه توام میتونی ضعیف باشی، احساسات داشته باشی و چشمات تر بشه، یا حتی موقع حرف زدن صدات بلرزه…نصیبتون نشه این حال، چه قبل سی سالگی چه بعدش#یادداشت علی سید صالحی۹ شهریور ۱۴۰۵ - تهران