علم انسانپرویز پیرانپیران به نقد تخصص‌گرایی مفرط پس از رنسانس می‌پردازد و از ضرورت حیاتی گذر از واژه رایج «علوم انسانی» به مفهوم عمیق‌تر «علم انسان» می‌گوید؛ علمی که بر پایه سنتز و پیوند میان‌رشته‌ای بنا شده است. بنظر او تخصص‌گرایی علمی هرچند ما را به ژرفای دانش می‌برد، اما ضعف بزرگی دارد که انسان را به شکلی تک‌بعدی بررسی می‌کند. پیران «علم انسان» را شامل تمام علومی می‌داند که انسان با آن‌ها رابطه دو سویه دارد.وی تأکید می‌کند که با وجود اهمیت تخصص‌گرایی، ما نیازمند تقویت رویکردهای بین‌رشته‌ای هستیم تا بتوانیم به انسان فردی و جمعی به عنوان یک «تمامیت تام و تمام» نگاه کنیم؛ چرا که حقیقت انسان بسیار فراتر از مرزهای باریک یک رشته تخصصی است.سنجشگری مسایل اجتماعی ایرانhttps://t.me/alitayefi1