عجباً لحلم ربک ..چکند دل این بلاراغم کربلا زد آتش قلب وجان مبتلاراپای شش گوشه نشستن همه دلخوشی وحالا

عجباً لحلم ربک ..چکند دل این بلاراغم کربلا زد آتش قلب وجان مبتلاراپای شش گوشه نشستن همه دلخوشی وحالابه چه خوش کنیم دل راکه ببیند حال مارامرگ خود به چشم بینم هرزمان که یادم ایدشود آیا که ببینم باردیگرکربلارامیروم به چشم گریان بین روضه مینشینمبه امیدآنکه گیرم زتو کربلا نگارا نهراسم از مریضی نهراسم ازبلایی که میان روضه دیدم بدوچشم خود شفارابابی اَنت واُمی تو بگو جان.. بفدایتکه سعادتیست مردن زغم توای دلارا گو بمدعی بگوید هرچه خواهد دلتنگش روزی افسردگی حالا ..کرده ترس جان مارا بگذار درمُحرم که خدا دهد نشانتروسیاهی ات چوبینی تو سیاهی عزاراامتحانست وقراراست.. با دوچشم خویش ببینمچه کسی حسین فروش و چه کسی خرد شماراچه جواب دارد اوکه به شعور کرده توهین بسته ازترس خودش او در بزم روضه هارابخدادورغ گفته بابی اَنت واُمی گو به چشم خویش بیند غضب ذات خدارامنم ودلی شکسته که یکی بخنده میگفت بخدا به سُخره گیریم بین روضه "کرونا"را(روضه خوان )روضه نباشد جای هربی سروپایی هرکه زهرا بپسندمینهد به روضه پارا