دنیا همیشه یه ذره مهربونی کم داره؛ یه ذره نوازش، یه ذره فهم، یه ذره آغوش بی‌قضاوت. پس امشب، وقتی همه‌چیز آرومه و سکوت شب تو رو در خودش گرفته، با خودت مهربون‌تر باش—با دل‌ت، با خاطره‌هات، با تمامِ اون چیزی که هستی و هنوز در حال شدنشه. خودتو ببخش، خودتو بغل کن، خودتو باور کن. چون آرامش، حق توئه؛ و مهربونی، از همین لحظه، از همین نگاه، از همین خودت شروع می‌شه. شب بخیر.