جمهوری اسلامی چند ماه بعد از آمدنش من را زایید؛ روز یکم خرداد ماه سال ۵۸. شناسنامه ام این را می گوید اما زن عمویم پاهایش را کرده است توی یک کفش که من را همان فروردین دیده است و اصرار دارد که شناسنامه نویس ریشو اشتباه نوشته است. یک بار از مادرم پرسیدم: کدام ماه به دنیا آمده ام؟ گفت: یکی از همان ماه های دردِ بیکران از پسِ نکبت. می گفت همه جا تاریک بود و آنقدر زمانه اش سراسر درد بوده که زاییدنم را فراموش کرده است. هر چه که باشد من محصول زودرسِ یک جفت گیری هیجانی دو فرد فریب خورده در شروع ظلمت یک انقلاب هستم. سرنوشت من نمونه ای از تاوانِ نادانیِ و سکوت بسیار بسیار آدم است: سالها در شهرهای فسقلی ایران درس میدادم تا به عنوان هیات علمی استخدامم کنند ولی نکردند. امروز اما با سالها تاخیر استادیار دانشگاه در آمریکا هستم. خیلی دیر است. به دل نمی نشیند؛ مزه کاه می دهد! خیلی قبل تر از آن، آن زمان که در خانه ها نیز مانند قصر حاکم، زور تفنگ بر زبان می چربید، من و یک شلوار و یک کفش و دو پیراهن آخرین موجوداتی بودیم که کسی برایش گلنگدن تفنگش را بکشد. امروز که «استاد» هستم، تفنگ خانه ها پوسیده و انگشت پشت ماشه پارکینسون گرفته اما خیلی دیر شده است و چیزها مزه کاغذ دورِ ساندویچ می دهد.بچه تر که بودم فکر می کردم یکی وجود دارد که اسمش خداست و حرفهایم را می شنود. به او می گفتم من را بیمار کن ولی خانواده را نکن! او خوب که به حرفهایم گوش داد، فحشی داد و مادرم را کُشت. زندگی مزه کارتن نمی دهد؟ بعد تر هم می گفتم پولدار بشوم و برای پدرم فلان کنم تا لذت دنیا را ببرد. الان که به پول رسیده ام می روم سراغ پدر ولی او هم بیش از یک دهه است که رفته است. پول هم مزه گِل می دهد. این سرگذشت من و احتمالا چند اول خردادی پس از «آن خدا بیامرز» است و نوشتم تا بماند هرچند به چیز کسی هم نباشد! پ.چ.ر 🍀🍀🍀