زیبای رویای من؛ تو‌ من را می ستایی؟!به این تپه که بر آن چمپاتمه زده ام بنگر! این وطن من است که زیر پایم می بینیسلول سلولش غصه است؛ بی خرزهره و بی گورکن! ساده بگویم :دوری؛ نمی فهمی! آنکه تو می فهمی، من نیستم؛شیپورِ دروغگوستکه از این ارتفاع فریبت می دهد.جلوی پایت، در میان اختلاط سایه هانبض گلوی سایه ام را بگیر !صدای ضربان را می شنوی؟ رگهایم پیوسته نعره می زنند که معلم پرورشی مرده است و شب نزدیک است! من گوش به فرمان ناخودآگاهمبه آموزه های مادرم که طبق معمول ناسزا می گوید لبیک می گویم: در گودالی، در دل همین تپه، لای یکی از این لایه لایه لایه غصه می خزم؛ به خواب می روم. مثلا که رویا فاصله را کم کند: اما، دوباره تو را می بینم.دوباره در میان کوکنارها، عین الله با یقه چرکش شیر تو را می مکد. دوباره من می دوم ولی نمی رسم. دوباره از دست خدا سر به سنگ آذرینِ تپه می کوبم.هراسان در حجمی آشنا بیدار می شوم، باز فردا تکرار امروز است. باز تپه نیشخند می زند!باز من لب به لبان شیپور می فشارم.باز آتشفشانِ اضطراب بیرون می زند.باز فاصله خیانت می کند و‌ تو باز همان موسیقی دلپذیر همیشگی ات را می شنوی!🍀🍀🍀پ.چ.ر