می خواهم قصه این خانم 👆👆👆👆 را بنویسم تا در میان این یادداشت هایم بماند: پس از سالها در شهر ما دم

می خواهم قصه این خانم 👆👆👆👆 را بنویسم تا در میان این یادداشت هایم بماند: پس از سالها در شهر ما دمای هوا به زیر صفر درجه رفته و‌همه جا یخ زده است. به همین خاطر دو روز است که مدارس و بسیاری از ادارات را هم تعطیل کرده اند. شهر ما یک پل بزرگ دارد که یکی از بزرگراه های اصلی آمریکا از روی آن می گذرد. این بزرگراه شرق آمریکا را به غرب آن وصل می کند. این پل پهن، طولانی و پر ترافیک است. دیروز یک نفر به بالای پل رفته و خودش را انداخته پایین و‌کشته است. این مسئله و یخبندان جاده باعث شد که ساعتها این پل بخاطر ترافیک بسته شود. این خانم 👆 وسط آن سرما به سراغ هر ماشین می رود و به آنها غذا تعارف می کند. نمی دانم در این سرما این همه غذا را چگونه به دست آورده است ولی کارش جالب است. راستش وقتی این تصویر را دیدم خودم را وسط اون ترافیک گذاشتم و اینکه اگر من یکی از آن ها بودم چگونه برخورد می کردم. آیا من هم اگر در ماشینم بسته های غذا داشتم آن را به دیگران می دادم؟ فکر نکنم. آیا من هم مانند این ماشینها، پشت سر هم منتظر می ایستادم تا ترافیک برطرف شود ؟ فکر نمی کنم اینگونه می بود. احتمالا اگر من بودم حتما از سمت راست و‌قسمت شانه جاده تا هر جا که ممکن بود خودم را می چپاندم و به جلو می رساندم. دیدن این صحنه ها در این کشور و برای آنها عادی است ولی برای من مهاجر عادی نیست. آنها که خیلی کتاب خوانده اند و قلمبه و سلمبه حرف می زنند می گویند ما هنوز تا مدرن شدن خیلی فاصله داریم و چیزهایی بلغور می کنند که من نمی فهمم ولی می فهمم ما ظاهرمان شبیه این آدمها 👆 است ولی درونمان هنوز در دوران مشروطه مانده است. همین! 🍀🍀🍀