بررسی تضاد منافع در ساختارپراپ فرم ها؛ از نوآوری مالی تا بن بست نهادی قسمت اول - شرح مسئله مقدمه : پراپ فرم‌ها (Prop Firms) در سال‌های اخیر به عنوان راهکاری نوآورانه برای تسهیل ورود معامله‌گران خرد به بازارهای مالی مطرح شدند. در این مدل، شرکت‌ها سرمایه…بررسی تضاد منافع در ساختارپراپ فرم ها؛از فرض اعتماد تا واقعیت ناپایدارقسمت دوم - مشکل کجاست ؟ساختار بنیادی پراپ فرم‌ها بر این پیش‌فرض بنا شده است که اگر یک معامله‌گر بتواند در طی دو مرحله آزمون (Challenge و Verification)، توانایی خود را در تولید سود اثبات کند، شرکت می‌تواند به وی اعتماد کرده و سرمایه واقعی در اختیارش قرار دهد. بدین ترتیب، پراپ فرم و معامله‌گر می‌توانند از محل سود معاملات واقعی، هر دو منتفع شوند؛ حالتی که در ادبیات مالی به عنوان یک مدل اشتراک منافع (Shared Interest Model) شناخته می‌شود. این مدل، در تئوری، نوعی نوآوری مالی تلقی می‌شد که می‌توانست بخشی از ناترازی‌های بازار کار معامله‌گران خرد را برطرف کند.اما در عمل، این مدل به دلایل ساختاری با بن‌بست مواجه شده است. داده‌های منتشرشده توسط Finance Magnates (2025) نشان می‌دهد که بیش از 90٪ از پراپ فرم‌های فعال، به‌ جای واگذاری سرمایه واقعی، صرفاً حساب‌های شبیه‌سازی‌شده (Demo) را در اختیار معامله‌گران قرار می‌دهند و معاملات ایشان در بازار واقعی منعکس نمی‌شود. علت این امر، دو عامل کلیدی است:عدم وجود سرمایه واقعی کافی در بسیاری از پراپ فرم‌ها: برخلاف تصویر عمومی، بخش قابل توجهی از این شرکت‌ها، استارتاپ‌هایی هستند که فاقد پشتوانه سرمایه‌ای مستحکم‌اند و نمی‌توانند به لحاظ عملیاتی سرمایه واقعی در اختیار صدها یا هزاران معامله‌گر قرار دهند.ناتوانی در کنترل مؤثر ریسک معامله‌گران: حتی در صورت وجود سرمایه، واگذاری آن بدون سازوکارهای قوی مدیریت ریسک، پراپ فرم‌ها را در معرض زیان‌های جبران‌ناپذیر قرار می‌دهد.برای توضیح دقیق‌تر، فرض کنید پراپ فرم قصد دارد یک حساب واقعی ۱۰ هزار دلاری با سقف ضرر ۱۰ درصدی (حداکثر افت هزار دلاری) به معامله‌گر واگذار کند. اگر بخواهد این ریسک را پوشش دهد، باید هزینه ورود به چالش را حداقل معادل همین هزار دلار تعیین کند. اما داده‌های بازار نشان می‌دهد که میانگین هزینه شرکت در چالش‌های اصلی در سال ۲۰۲۵ معادل ۱۰۰ تا ۳۰۰ دلار است، یعنی ۷۰٪ کمتر از سطح پوشش ریسک. علت این استراتژی قیمتی، استناد به یک داده کلیدی است: نرخ شکست معامله‌گران.مطالعات آماری ارائه‌شده در گزارش MyForexFunds (2024) و FTMO (2023) نشان می‌دهد که حدود ۸۵٪ از شرکت‌کنندگان حتی قادر به عبور از مرحله اول آزمون نیستند و تنها کمتر از ۴٪ به مرحله برداشت سود می‌رسند. این نرخ شکست بالا، ضامن سودآوری پراپ فرم‌هاست؛ چرا که شرکت صرفاً از محل شکست اکثریت، قادر به تأمین زیان‌های معدود برندگان است. به بیان دیگر، مدل اقتصادی پراپ فرم‌ها نه بر موفقیت معامله‌گران، بلکه بر شکست سیستماتیک اکثریت آن‌ها بنا شده است.اینجاست که تضاد منافع ساختاری شکل می‌گیرد: چون معاملات معامله‌گران در حساب‌های دمو انجام می‌شود و به بازار واقعی متصل نیست، شرکت از سود معامله‌گر نفعی نمی‌برد؛ در نتیجه، موفقیت معامله‌گر معادل یک زیان مستقیم برای شرکت است. در این بازی معکوس، هر سود معامله‌گر به زیان پراپ فرم و هر شکست معامله‌گر به سود شرکت تبدیل می‌شود. چنین وضعیتی، شرکت‌ها را – آگاهانه یا ناآگاهانه – به سمت اتخاذ سیاست‌هایی سوق می‌دهد که شانس موفقیت معامله‌گران را کاهش دهد: اعمال قوانین پیچیده، محدودیت‌های پنهان، دستکاری در شرایط اجرا (execution)، و حتی تأخیرهای هدفمند در پرداخت.در نقطه مقابل، اگر معاملات بر روی سرمایه واقعی یا مبتنی بر مدل کپی‌تریدینگ اجرا می‌شد، پراپ فرم‌ها به طور طبیعی از موفقیت معامله‌گر منتفع می‌شدند و انگیزه‌شان در جهت تقویت کیفیت خدمات و شفافیت هم‌راستا با معامله‌گر تنظیم می‌گردید؛ اما حذف سرمایه واقعی، مسیر این هم‌سویی انگیزشی را به تضاد منافع تبدیل کرده است.آیا پراپ فرم‌ها می‌توانند به مدل واقعی بازگردند؟پاسخ این پرسش، به چالش اساسی کنترل ریسک بازمی‌گردد. پراپ فرم‌ها فاقد زیرساخت‌های مدیریت ریسک مشابه بانک‌ها یا صندوق‌های پوشش ریسک هستند. در فقدان چنین ابزارهایی، امکان واگذاری سرمایه واقعی، عملاً ریسک فروپاشی را برای شرکت‌ها در پی دارد.بنابراین، تا زمانی که این معضل بنیادی حل نشود، نمی‌توان به گذار این صنعت از مدل‌های نمایشی به مدل‌های واقعی امیدوار بود. در واقع، تضاد منافع در پراپ فرم‌ها نه یک نقص اجرایی، بلکه یک ویژگی ساختاری مدل کسب‌وکار آن‌هاست.اما در این نقطه، پرسشی مهم مطرح می‌شود: چگونه پراپ فرم‌ها موفق می‌شوند این واقعیت را از نگاه معامله‌گران پنهان کرده و تضاد منافع درونی مدل خود را به عنوان نوعی فرصت سرمایه‌گذاری معرفی کنند؟پاسخ به این پرسش مستلزم واکاوی دقیق استراتژی‌های مارکتینگ، تعاریف تحریف‌شده و توجیهات رایجی است که شرکت‌ها برای بازتفسیر این تضاد ساختاری به کار می‌گیرند—موضوعی که در بخش سوم این مقاله به آن خواهیم پرداخت.♾️ @Amin_Hemmati1 | بازی سایه‌ها